Galatasaraylı TUGAY!



Tugay Kerimoğlu yarın Blackburn Rovers'ta son maçını oynayarak futbola veda edecek..

Tugay ile birlikte benim için de bir sayfa kapanacak.. 

Prekaziler, Tanjular, Uğurlar, Kovaçeviçler, Rambo Yusuflar, Simoviçler, Deli Hayrettinler, Metin-Ali-Feyyazlar, Ulviler-Kadirler-Recepler, Şifolar, Sergenler, Rıdvanlar, Oğuzlar, Aykutlar.. Daha onlarcasını sayabileceğim, o Türk futbolunun yükselişinin aslında ilk kıvılcımını çakan 80'lerin ortasından itibaren o güzel yılları yaşatan, benim futbola gözümü açtığım, bana futbolu sevdiren neslin, o zamanlar genç, şimdi ise yaşlı ve son kalıntısı olan Tugay ile birlikte, futbolun benim çocukluğuma dair son sayfası da kapanacak..

Tugay Kerimoğlu ismi benim için farklıdır. Tugay 22 senedir delicesine takip ettiğim Galatasaray'ın tüm spor branşlarında mücadele etmiş sporcular içerisinde en çok sevdiğim 2-3 sporcudan biridir.. 

Tugay ismiyle ilk tanışmam, 8-9 yaşlarında her sabah Galatasaray'la ilgili haberleri okumak için erkenden kalkıp gazete bayiine koştuğum dönemlere rastlar.. O dönemlerde okuduğum gazetelerden kalma bir fısıltıydı benim için Tugay.. Derlerdi ki, Prekazi antrenmanlar sonrasında genç Tugay'ı çalıştırıyor.. O'nun çok büyük futbolcu olacağını söylüyor.. Bunu okuduktan sonra, Tugay'ı merak etmeye başlamıştım.. İlk sezonlarında genç futbolcu kontenjanından az da olsa oynamaya başlayan Tugay, Sigi Held'li tarihimizin en kötü sezonunda daha fazla şans bulmaya başlamıştı.. 1990-91 sezonuna geldiğimizde ise başımızda Mustafa Denizli vardı.. Çocuk hafızam bana Mustafa Denizli ile Tugay'ın yıldızının o sene barışmadığını söylüyor.. Taa ki, benim Tugay'ın tam olarak büyük futbolcu olacağına inandığım ve hala dün gibi hatırladığım maça kadar..


1990-91 sezonu Türkiye Kupası Finali.. Ankaragücü ile İzmir'de oynuyoruz.. Mustafa Denizli enteresan bir kararla (hala örneklerini bugün de gördüğümüz sürprizlerinden biri) ligde pek de oynatmadığı Tugay'ı liberoda oynatmak üzere ilk 11'e koymuştu.. Ki Tugay'ın geç takımlarda libero oynadığını biliyorduk, ancak A takımda hep orta sahada oynamıştı.. Maça fena başlamamamıza rağmen ilk dakikalarda Ankaragücü Cengiz ile 1-0 öne geçti.. O Cengiz sonraki yıllarda Fenerbahçe'ye transfer olmuş, pek de başarılı olamamış, Fenerbahçe'nin 1990ların klasik transfer hamlelerinden biri olarak kayıtlara geçmişti.. Sonrasında Tanju ile beraberliği yakaladık; ancak maç uzatmaya gitti.. Uzatmada o dönemki en sevdiğim oyuncu olan Uğur Tütüneker ile öne geçmiştik.. 

Tugay liberoda mükemmel oynamıştı ve hala gözlerimin önünden gitmeyen verkaçlarla ceza alanına girip golünü attığı anda dakikalar 120'yi gösteriyordu.. 3-1 galiptik, 21 yaşındaki Tugay ilk kez libero oynamış, golünü atmış ve kupayı kazanmıştık..

Tugay benim için artık yeni favoriydi..


Sonrasındaki sezon takıma iyice oturan bir Tugay.. ve nihayet 1992-93 sezonunun başında Kalli'li Galatasaray'da kaptanlığa getirilen Tugay.. Yanlış hatırlamıyorsam, Galatasaray tarihinin, en azından profesyonel zamanların en genç kaptanı olmuştu Tugay 22 yaşında bu görevi üstlenerek.. Bu O'nun sadece saha içindeki yeteneği değil, saha dışı liderlik vasıflarını da gösteren bir olguydu..

1992-93 sezonu, Galatasaray tarihinin en parlak sezonlarından biri.. Keza Tugay'ın da.. Takımın genç kaptanı olarak, hem bir maestro gibi takımını yönetiyor, hem de mücadelesiyle arkadaşlarına örnek oluyordu.. Sezon 4 kupayla kapatılırken, 10-12 yıla damgasını vuracak Galatasaray'ın temelleri atılıyor, önderi de Tugay oluyordu.. Bu seneye dair benim için Tugay'a dair aklımda kalan kareler, Kadıköy'deki  10 kişiyle 4-1'lik Fenerbahçe galibiyetinde attığı 2 gol; hele ki bunlardan frikik olanında topun ağlara girdiği andaki sesin hala kulaklarımda oluşu.. Öylesine bir bazukaydı.. Sonrasında sezon sonunda Ankaragücü maçı sonrası şampiyonluk kutlamalarında, üstlerinde sadece beyaz külotları kalmış halde Falco Götz ile saha ortasındaki dansları..

1993-94 sezonuna geldiğimizde Kalli yoktu, Hollman vardı.. Ama kaptan takımının başındaydı.. 3-3'lük maçın rövanşında, Manchester United ile 0-0 berabere kalınan maçtaki performansı ile doruğa taşıyordu.. Kendisi de hüngür hüngür ağlıyordu o maçtan sonra.. Hala unutmadığım karelerden biri olarak; tribündekiler de.. İngiliz basınında da Galatasaray'ın genç kaptanı konuşuluyordu maçtan sonra.. O yıllarda henüz Türk futbolcusu kapalı kutu olduğundan, o zaman böylesine beğendikleri Tugay için hamle yapmayan İngilizler, yıllar sonra Tugay'ın kapısını İskoçya'dayken çalacaklardı..

Bu sezona dair bir diğer unutulmaz Tugay anısı da, son şampiyonluk maçı olan Bursaspor maçında geliyordu.. Galatasaray'ın şampiyonluk için son maçta Bursaspor'u mutlak yenmesi gerekiyordu.. Bir gece önce benzer bir durumda, İspanya'da ligin son maçı oynanmıştı.. Deportivo La Coruna, galip gelmesi durumunda tarihinde ilk kez şampiyon olacağı maçta Valencia'ya karşı 90. dakikaya kadar gol bulamıyor ve ancak 90. dakikada penaltı kazanıyordu.. Topun başında Djukic vardı ve golü atarsa Deportivo şampiyon olacaktı.. Lakin kaçırdı Djukic.. 
ve şampiyon Cruyff'un Barcelona'sı idi.. 

Bu görüntüleri izleyen tüm Galatasaraylıları stres basmıştı içten içe.. ve maç başlasın, bir de penaltı kazanmayalım mı? Stres sanırım ikiye katlanmıştı.. Topun başına gelen Tugay, nefeslerin tutulduğu anda, topu kaleciye nişanlıyor ve adeta korktuğumuzu başımıza getiriyordu.. Neyse ki, Deportivo kadar şanssız değildik.. Sonrasında bir duran topta aynı Tugay Hakan Şükür'e asistini yapıyor, ikinci yarıda da Ljung ile bir gol daha bulup şampiyonluğa uzanıyorduk.. Kaptan ikinci şampiyonluğuna da ulaşmıştı artık..

Tugay için böylesine pozitif giden herşey, 1994-95 sezonunda, Saftig'li o uğursuz sezonda bozulmaya başladı.. Ligin ikinci yarısında tepetaklak olan takımda, basın tarafından Tugay kumarbaz olarak günah keçisi ilan ediliyor ve yönetim de 22 yaşında kaptan yaptığı oyuncusundan 25 yaşında kaptanlığı alıyor, bu görevi uzun yıllar sürdürecek olan Bülent Korkmaz'a devrediyordu.. Bu kaptanlık devrini her zaman Tugay'a saygıda kusur etmeden karşılayan Bülent Korkmaz, kazanılan ilk kupayı tek kaldırmak yerine, Tugay ile beraber kaldırıyor ve hem Türk belki de Dünya futbolunda, ilk kez kupaların tek kaptan yerine iki kişi tarafından kaldırılması uygulamasını başlatıyordu.. Sonraki yıllarda, Bülent bu uygulamaya devam etti ve Suat'la kaldırdı kupaları.. ve daha şimdi adını hatırlayamadım niceleriyle..

Tugay burulmuştu; Galatasaray'ı delicesine seven Tugay'ın kalbinden bir şeyler kopmuştu eminim.. Ama devam etti Tugay.. 

Bir sonraki sezon Souness'in en güvendiği isimlerden biri olarak yine Galatasaray orta sahasının beyniydi Tugay.. Yıllar sonra devam edecek işbirliklerinin temeli o sene atılmış oluyordu.. Koskoca Liverpool tarihinin Kenny Dalglish, Steven Gerrard ve John Barnes'tan sonra en büyük oyuncusu olarak kabul edilen usta futbolcusu Souness, teknik adamlığında gördüğü bu yeteneği tabii ki atlamayacaktı ve atlamadı da..

Sonrasında Fatih Terim'li sezonlar..İlk sezonda Hagi'nin gelişiyle elbette geri plana düşmesine rağmen, yine de 30'un üzerinde maç oynuyor ve 2 şampiyonluğa daha imza atıyordu..Fatih Terim'li üçüncü sezonda ise işler terse gitmeye başlıyordu.. Tolunay Kafkas gelmişti Galatasaray'a artık ve Fatih Hoca Milli takımdan talebesi olan bu isme de şans vermeye başlamıştı.. Tugay'ın oynadığı dakikalar giderek azalmaya başlıyordu..O sene de elde edilen şampiyonluktan sonra, 1999-2000 sezonuna gelindiğinde, ikili arasındaki sorunlar giderek ayyuka çıkıyor, Tugay'ın devre arasında klüpten ayrılacağı konuşuluyordu..

Ama nereye gidebilirdi ki Tugay? Yıllar sonra genç Arda tarafından taklidi yapılacak, ben burda doğdum, burda öleceğim hareketini Sami Yen'de yapmış, kalbi Galatasaray için çarpan bu isim Türkiye'de başka takımda oynayabilir miydi? 

Tabii ki hayır.. 

Nitekim, teklif İskoçya'dan geliyor, Tugay da devre arasında 30 yaşındayken Glasgow Rangers'a transfer oluyordu.. 



Sonrası malum.. Hertha Berlin maçında attığı golle 4-1 skorda ve UEFA Kupasına kalınmasında payı olan bu güzel insan, en çok hakeden insan, o sene UEFA Kupasının alındığı kadronun içinde olamıyordu.. O finale dair en büyük burukluğumdur, Tugay'ın orda olmaması.. Tugay o kupayı kaldırmayı hakeden 1990lar Galatasarayının temel taşıydı.. Ama maalesef orda olamadı.. Burukluğumu azaltan bir etken olarak, Tugay'ın 10 sene daha Ada'da futbol yaşantısına devam ettirmesi ortaya çıkarken, daha da arttıran ise sevinç gösterilerinde Tugay'ın olmaması idi.. Bunu zaten söyledin, neden tekrar yazıyorsun derseniz, burdaki sevinç gösterilerinde Tugay'ın olması kavramının başka bir şey olduğunu söylemek isterim.. 


22 senedir izlediğim Türk futbolunda bana göre Tugay Kerimoğlu, şampiyonluklar sonrası, zaferler sonrası, en güzel sevinen, en coşkulu sevinen, en ortamı neşeye boğan oyuncu olmıştur.. Bu yüzden Tugay'sız bir sevinç, bence eksik bir sevinçtir.. Finale dair bir burukluğum da budur..

Tugay'ın sonraki senelerine pek değinmeyeceğim.. Onları bırakalım da Rangers ve Rovers'lı taraftarlar yapsınlar.. Ki yarın Tugay'a yapacakları seromoni ile alasını yapacakları haberlerini alıyoruz.. Bilindiği üzere, yarın tüm Blackburn'lü taraftarlar sahaya Tugay maskeleri ile gelecekler ve de belki hepsi olmasa da önemli bir kısmı şu t-shirtle:


Bana göre Tugay'ın yurtdışında kalıcı olacağı, Rangers'taki ilk maçında oyuna sonradan girdikten sonraki pozisyonda, gol olmayan bir şutu sonrasında haykırdığı Fuck! kelimesinde saklıdır. Tugay üç gün olmasına rağmen gideli, o küfrü etmeyi akıl edecek kadar adaptasyona açık bir isimdir.. Seccade aramak yerine, Fuck demiştir, ben burda kalıcı olacağım demiştir, sonra da bana şunları yapanlara içten bir FUCK diyeceğim demiştir:
  • Galatasaray'da yıllarca oyunu yavaşlatıyor, yana pas yapıyor diye hedef gösterenlere..
  • Türk futbolunda o dönem ilahlaştırılan Oğuz ve Sergen kadar iyi, hatta belki daha iyi olmasına rağmen asla onlar kadar değer vermeyenlere..
  • Kötü geçen bir sezonda kaptanlığını alıp O'nu günah keçisi haline getirenlere..
  • Posası çıkmış Tolunay'ı kendisine tercih edenlere..
  • Nihatlı Real Sociedad, Tuncaylı Middlesborough, bilmemkimli bilmemnespor maçlarını her daim yayınlayıp, bu isimleri sürekli ön plana çıkartan, ama 10 senedir efsaneleştiği İngiltere'deki hayatını yeterince irdelemeyen medyaya..
  • Onu Milli takımdan kesip, 100 kez Milli olan ilk oyuncu olma fırsatını elinden alanlara..
Tugay yarın bırakıyor.. Hedefini de O'ndan beklediğim gibi çizmiş durumda.. Ben acele etmeyeceğim takım elbise giymek için diyor.. Bir süre teknik adamlık stajımı yapacağım.. Sindire sindire bir yerlere geleceğim ve asla Türkiye'ye dönmeyeceğim diyor Tugay..

Bugün kendisini zamanında Mark Hughes'u uğurladıkları gibi uğurlayacak olan Rovers'ın, bir kaç sene sonra başına Tugay'ı getireceğinden eminim..

İşte o gün.. Tugay daha bir kıymete binecek.. Tugay hocam diyen yalakalar peşini kaplayacak..

Ama o zaman dahi.. sakın gelme Tugay.. Gelirsen de, bizden başkasına gelme Tugay..

Çünkü biliyorum ki, geçen 10 senede daha bir profesyonel oldun, daha bir Galatasaray sevgisinden uzaklaştın.. Yine de ne olursa olsun, burda doğdun, burda öl Tugay.. 

Galatasaraylı büyük futbolcu Tugay olarak seni her zaman anlatacağım..

Yaşattıkların için teşekkür ederim..!
Devamı

Wahiba Ribery


Bayan Ribery Madrid'de ev bakıyor diyor Bild..

Ne kadar tanıdık değil mi? 

Metz'deyken İstanbul'da..

Galatasaray'dayken Marsilya'da..

Marsilya'dayken Münih'de..

ve Münih'deyken Madrid'de..

Her zaman ev bakıyor Wahiba hanım..




Frank Ribery sanırım giderse Real Madrid'de de bir-iki sezondan fazla kalmayacaktır.. Karakteri zayıf, futbolu büyük bu genç adam cebini doldurmaya devam ediyor hayatın çocukluk yaşlarda ona getirdiklerine inat.. 


O cebini doldururken büyük aşkı, uğruna dinini değiştirdiği biricik karısı Wahiba da boş durmuyor.. Kendini yenilemeye devam ediyor.. Sanırım iki fotoğraf arasındaki fark da başka söyleyecek söz bırakmıyor...
Devamı

Bazı Kişiler Şanslıdır..


Şu ülkede bir çok alanda, hangi yeteneklere sahip olduğunuzdan çok kimleri tanıdığınız, kimlere yakın olduğunuz önemlidir hepimizin bildiği gibi.. İlişkiler, çoğu zaman insanların kariyerlerine yön verir.. 

Tıpkı Mehmet Atalay gibi..

2003 yılında Gençlik ve Spor Genel Müdürlüğüne getirilip yaklaşık 6 sene bu görevi ifa eden Atalay'ın döneminde Türk sporunun en ufak bir gelişme kaydetmediği, şu da Mehmet Atalay döneminde yapıldı denebilecek bir adet atılımın dahi olmadığı konusunda herkes hemfikir. Nitekim Atalay da eleştirilere daha fazla dayanamayıp Pekin Olimpiyatları sonrasında istifa etmişti..

Kendisini en son 20 Mayıs'ta Shaktar Donetsk - Werder Bremen UEFA Finalinin kupa seromonisinde Başbakan Tayyip Erdoğan'ın tam arkasında gördüm.. Yakında bir yerlere atanır diye geçirmiştim içimden..

Nitekim zaman beni yanıltmadı. Bugün gazetelerde politika kulislerinde, RTÜK Başkanı Zahit Akman'ın 14 Temmuz'da görevi bırakmasının ardından Mehmet Atalay'ın bu göreve getirileceğinin konuşulduğu yazıyordu. 

Henüz gerçekleşmiş bir şey yok. Ama buraya notumuzu düşelim. Temmuz ayı geldiğinde döner bakarız; bu sayın bürokratımız yine bir kaç sene en güzel yerlerde arz-ı endam edeceği pozisyonu kapabilecek mi ilişkileri sayesinde diye..

Devamı

Galatasaray Yarı Finalde: Beşiktaş 102 Galatasaray 115

Enteresan bir maç oldu. İki takımın bu seneki istikrarsızlıklarının zirve yaptığı ve adeta sezonlarını özetleyen bir oyundu bugün oynanan.. 

Beşiktaş, bir önceki maçtaki 42 sayı farklı kazandığı maçın yansıması olarak daha fazla seyirciyi toplayabilmişti Akatlar'a ve maça da iyi başladılar.. İlk yarının sonuna doğru yakaladıkları 38-26'lık avantajı eritip, devreyi 43-39 kapamaları belki de maçı kaybetmelerindeki anahtar oldu.. derdim, ama demiyorum, çünkü maçın ikinci yarısında ve uzatmalarında o kadar çok hatalar ve karşılıklı seriler yakaladı ki iki takım da; hangisinin anahtar olduğunu karar veremiyorum. 

Üçüncü çeyrekte çok iyi oynayan Hüseyin - Tolliver ikilisi ile Galatasaray maça daha sıkı sarıldı. Dördüncü çeyrekteki rezil Atkins performansı olmasa, son 30 saniyeye 5 sayı önde giren takımın maçı uzatmaya götürmesine gerek bile kalmayacaktı. Ben 5 sayı fark yakalamış bir takımın, 2 saniye içinde bomboş üçlük yedirmesi rahatlığını anlayamıyorum. Tamam, yine yersin abuk subuk bir üçlük; ama 30 saniye kaldı ve sen 5 sayı fark yakaladın diye maç bitti havasına bu derece profesyonel oyuncuların girmemesi lazım.. Çünkü 2 saniye sonra üçlük yersen, o 5 sayılık farkın hiç bir anlamı kalmıyor..

Dördüncü çeyrekte çok kötü oynayan Atkins, uzatmalardaki performansı ile ise maçı koparan adam oldu.. Uzatmalara kadar 5/7 üçlük isabetiyle oynayan Tolliver, Milojevic'in 3. çeyrekte 5 faul alıp çıkmasından sonra iki uzatma da dahil olmak üzere maçın sonuna kadar aslanlar gibi mücadele eden Hüseyin Beşok ve Beşiktaş seyircisiyle girdiği diyalogla daha da hırslanıp kritik sayılar bulan Graves maçı getiren isimler oldular..

Galatasaray 3-1 ile seriyi kazandı belki, ama bu istikrarsız performansı ile Efes Pilsen'den bir galibiyet alsa dahi başarıdır. O manada sezonu kapatan Beşiktaşlılar üzülmesin; kısa zamanda biz de aralarına katılacağız.
Devamı

1 Saniye


Yaş ilerleyince, iş güç sahibi olunca eskiden yaptığınız bazı şeyleri pek yapmıyorsunuz. Bunlardan biri, uzun zamandır gece yarısı kalkıp NBA maçı izlememekti. 

Dün gece nedense hem Hidayet'in Konferans Finallerindeki performansına tanık olmak, hem de LeBron'ı izlemek için uzun zaman sonra öğrencilik yıllarına dönüp kalkayım dedim.. Sonuç itibariyle, NBA'in efsane maçları listesine giren bir maçı izlemiş olmanın verdiği huzurla yattığım için çok keyifliyim. 

Haberlerde okumuşsunuzdur zaten; Orlando Magic deplasmanda tam 23 sayı geriden geldiği maçta, son 1 dakika içinde önce Hidayet'in üçlüğü ile 93-93 beraberliği yakaladı; sonrasında ise sadece 1.0 saniye kala yine Hidayet'in iki sayılık basketiyle 95-93 öne geçti. Orlando iki maçı da deplasmanda kazanıp 2-0 öne geçmeye o kadar yakınken, 1.0 saniye kala sahneye LeBron James çıktı ve üçlüğü ile maçı 96-95 Cleveland'a getirdi. 

2002 Batı Konferansı finallerinde Robert Horry'nin Lakers formasıyla Kings'e attığı bir üçlük vardır; serinin gidişatını değiştiren ve şampiyonluğu Lakers'a getiren.. Bu üçlük de muhtemelen öyle olabilir.. 

Maçla ilgili kısaca bir iki not vermek gerekirse; 

  • Hidayet'in geldiği yerin inanılmazlığını insan izlerken daha iyi anlıyor. Bazı şeyleri zaman içinde kanıksıyoruz, Hidayet'in başarısı da bunun gibi.. Ama dün akşam konferans finalinde son 30 saniyede son topu kullanacak adamın Hidayet olması, O'na o sorumluluğun verilmesi bile inanılmaz bir nokta.. Son topu her zaman süperstarlar kullanır NBA'de ve Hidayet o noktaya gelmiş gözüküyor..Her ne kadar son saniyedeki savunmasıyla "heroes become villain" sözünü gerçeklese de..
  • Cleveland bu sene 66 galibiyet almış. İlk kez gözlerimle izledim; inanamadım. James haricinde çok sıradan bir takım görüntüsü verdiler bana.. O yüzden James'in ne kadar büyük bir basketbolcu olduğunu daha iyi anladım.. Böyle bir takım sezonda 66 galibiyet alabiliyorsa, büyüksün James!
  • Yukarıda üçlük seriyi döndürebilir dedim, ama benim dün izlediğim Magic, Cavs'dan çok daha iyi takım. Demoralize olmazlarsa seriyi rahat kazanmaları lazım aslında..
  • Kaan Kural'ın LeBron'ın son saniye basketinden sonraki eleştirisi komikti. Hidayet'i maçı 95-93'e getiren son saniye basketinde yeterince zamanı iyi kullanmamakla eleştirdi. Yahu adam 1.0 saniye kala topu elinden çıkardı; 0.5 saniye kala çıkarayım diye dahi ayarlayamaz ki, saliselerden bahsediyoruz. Hadi 4 saniye kala filan olsa anlayacağım; ayarlayabilirdi kendisini diye.. Ama 1.0 saniyeden daha azını zaten istese de ayarlayamaz. Kaan Kural'dan abuk bir eleştiri olarak notlara geçsin. 
  • Son saniye üçlüğünde bana göre suçlu maçı aldık diye rahatlayan Magic koçu Stan van Gundy'dir. LeBron gibi adama resmen yardım gitmedi, Hidayet yalnız başına önlemeye çalıştı. Orda ben olsam diğer tüm oyuncuları riske eder ve LeBron'a baskı yapardım. 1 saniye yahu.. Orda sıkmayacaksan savunmayı nerede sıkacaksın?
  • Bu maç bana NBA izleme keyfini yeniden getirdi; muhtemelen bu gece de Denver Nuggets - LA Lakers maçını izlemeye kalkacağımdır efendim..
Devamı

Yakışmış..!


Başbakan Yardımcısı Cemil Çiçek'in dün MÜSİAD üyelerini kabulünden bir kare. 

Cemil Çiçek, Fenerbahçe logolu kravat takıyor. 

Özel günlerinizde isterseniz sarı-lacivert şapka, beyaz şort, üstüne de sarı-lacivert çubuklu forma da giyebilirsiniz sayın Bakan. Ancak, Başbakan Yardımcısı ve Devlet Bakanı sıfatıyla bulunduğunuz bir ortamda, Fenerbahçe logolu kravatla yer alamazsınız. İsterseniz sarı-lacivert kravat takın yine, kimse bir şey diyemez. Ama orada göreviniz itibariyle, Türkiye Cumhuriyeti'ni temsil ediyorsunuz, Fenerbahçe Spor Kulübünü değil, dolayısıyla o logolu kravatın boynunuzda yeri olmamalı..

Yıllar önce Mesut Yılmaz Başbakanken özel konutunda, Galatasaray'ın şampiyonluğunu kutlamak amaçlı büyük bir bayrak astırması çok eleştiri almıştı. 

Sonrasında, Fenerbahçe'nin hakkını savunmak pahasına, Trabzon'u karşısına alan, hatta 2004 seçimlerinde Trabzon Belediye Başkanlığını kaybeden, Futbol Federasyonu seçimlerine birebir karışarak kendi arkadaşını başkan seçtiren bir Başbakan'a alıştı Türkiye..

ve 1. Ordu Komutanı iken, demirleri sarı-laciverte boyatan, Genelkurmay Başkanı olduğunda her Fenerbahçe maçında arz-ı endam eden, hatta daha ileriye gidip Galatasaray-Ankaragücü maçına gidip, bugün Ankaragücü'nü destekliyorum deme gereksizliğini gösteren komutanlara da..

Şimdi de resmi görevini ifa ederken Fenerbahçe logolu kravatlı Bakanlar..

Zamanında "Sandıkta görüşürüz Mesut Bey" temalı pankart açanlar, samimilerse, bugün de siyasetin ama Federasyonları kendi eliyle belirlemesine, ama spor kulubü logolu kravatlar takmasına, aynı tepkiyi verebilmelidir. 
Devamı

Takım Olamamak: Beşiktaş 113 Galatasaray 71


Bir önceki maçta eskiye nazaran iyi işaretler verdiğini düşündüğümüz takıma bakın..

Tam 42 sayı yemiş Beşiktaş'tan..

Bu farkı Beşiktaş'ın olağanüstü yüzdesiyle açıklayamazsınız. O eller kalkmazsa atılacak şutlara, o ayaklar gitmezse yardıma bir takıma bu yüzdeyle oynama şansını verirsiniz. 

İki maç üst üste farklı yendiğin rakibinden 42 sayı fark yiyorsun.. Hem de bomboş tribünler önünde; ateşli Beşiktaş seyircisi yerine.. 

Bir koç bir takımı sadece bu boş salon görüntüsüyle bile motive edebilirdi. Bakın çocuklar; seyircisi bile bırakmış, bugün o kadar iyi oynayın, o kadar mücadele edin ki, bir maç daha mücadele etmek zorunda kalmayasınız. Dolayısıyla bugün verdiğiniz mücadele aslında 2 gün sonranız için rahatlık demektir diyebilirdi.. Ki demiştir..diye umut ediyorum..

Ama bunu anlamayan, takım olmanın bilincine varamayan bir sporcu topluluğuna ne desen az.. Yazık bu sene bu takıma akıtılan paralara.. Halil Üner dönemlerinin rezil kadroları dahi bu kadar ruhsuz oynamıyordu..
Devamı

Galatasaray'ın Kronik Korner Sorununun Müsebbibi


Lucescu'dan başladık, Lucescu'dan devam edelim. 

2001 yılında yazdığım bir yazıyı hatırladım dün akşam UEFA Kupası finalini izlerken. Lucescu'nun ilk senesinde O'na en muhalif kişilerden biriydim. Hala da Galatasaray'ın tarihinin belki de en iyi kadrosuna ilk sezonunda oynattığı futbolun daha sonraki başarıları nedeniyle unutulduğunu düşünürüm. Belki o sene nizami olmasına rağmen iptal edilen 7 adet golümüz olmasa, yine de şampiyon olacaktık, ama ligde oynanan futbol tam anlamıyla bir ununu elemiş, eleğini asmışlar oyunu idi..Lucescu saha dışı problemlere çözüm getiremediği gibi (Jardel - Okan/Emre çetesi olayları), saha içinde de Galatasaray'ın yıllar içinde kronikleşmiş bir kaç adet hastalığının yaratıcısı oldu. 

Neydi bunlardan biri? Dediğim gibi dün akşamki maçtan sonra yeniden anımsadığım üzere, kornerleri paslaşarak kullanma hastalığı idi.. Dün akşam hemen hemen bütün kornerlerde, Shaktar'lı oyuncular korneri yanına gelen bir başka takım arkadaşıyla paslaşmak marifetiyle kullandı.. Tıpkı bizde Lucesculu yıllar ile başlayan, önderliğini Hasan Şaş'ın yaptığı, paslaşarak korner kullanma hastalığı gibi. O senelerde de yazmıştım; bu Lucescu'nun duran top organizasyonu sandığı, ancak kornerleri hiç eden bir uygulamadır diye.. Bunun gerçekten öyle olduğunu Beşiktaş yıllarında görmüştüm; şimdi Shaktar'da da gördüm ve emin oldum.. 

Bu yazdığım bir çoğunuza komik gelebilir; ama senelerce kornere gitmiş hiç bir toptan heyecan duymayan Galatasaray taraftarı ne demek istediğimi anlayacaktır. 
Devamı

Bir günde iki galibiyet


Gecesinde UEFA Kupa'sını kaldırdı "adamcağız"..

Sabahında 7 yıl önce kendisini kovanların ayağına gelmesini bekledi ve belki de hayatının en haz aldığı dakikalarını yaşadı, teklifi kabul etmeden önce kalkarken..

Yıllardır Lucescu'nun yeniden Türkiye'ye dönmeyi arzuladığı konuşulurdu. Ben de bunu anlayamazdım.. Bence Lucescu'nun yıllardır istediği bu "an"dı.. O'nu kovanlara, şimdi ayağıma geldiniz, ama artık sizi istemeyen benim diyebilmek.. 

Tebrikler Lucescu..Başardın..


Devamı

Ezilmişlik duygusu


Ezeli rakibinin 2000 yılında 15 kg'lık kupayı havaya kaldırmadan önceki destansı maçının fişek tezahüratı "Dağ başını duman almış"'ı, ne alakaysa bir Ukrayna ve bir Alman takımları birbirleriyle oynarken, söyleyebilmek, bunu matah bir davranış sanmaktır. 

Hatta daha ileri gidip, nasılsa burda fazlayız, bunlar da bağırmıyor, dur şu adamlara nasıl tezahürat yapılır şeklindeki küçük düşünceyle, "Her zaman her yerde, en büyük Fener" diye bağırmaktır. 

O anda yüzündeki çok şey başarmış duygusuyla bu tezahüratı haykıran adam farkında değildir ki, her en büyük Fener deyişinde, daha bir küçültmektedir Fener'i bu hareketiyle.

Çünkü büyük olmak vakur olmayı gerektirir; çoğunluk dahi olsan, iki farklı takımın en özel gecelerine turp sıkmamayı, efendice o gösteriyi takip etmeni gerektirir. Hem bunu anlayabilmek için, bir gün o kupayı kazanmış olmak, ya da finalin taraflarından biri olmak da gerekmiyor.. 
Devamı

Ali Ağaoğlu üzerinden reklam savaşları


Takip ettiniz mi bilmiyorum. Yayın hayatına kısa bir süre önce başlayan ve benim çok başarılı bularak her gün aldığım Habertürk gazetesi, Ağaoğlu İnşaat'ın görgüsüzlüğüyle dikkat çeken sahibi Ali Ağaoğlu hakkında, Ataşehir'deki bir araziye hangi yollarla sahip olduğuna dair bir haber yaptı. Gazetenin genel yayın yönetmeni Fatih Altaylı aynı gün bu haberi şu şekilde aktardı ve bir nevi Ali Ağaoğlu'na açtıkları savaşı ilan etmiş oldu:


Habertürk gazetesinde bugün de, Ali Ağaoğlu'nun son model iki farklı otomobiline aynı plakanın takılmasıyla ilgili açılan soruşturmaya yönelik bir haber daha var. 

Fatih Altaylı'nın yazısında görebileceğiniz üzere, Ağaoğlu Habertürk'ün haberlerini, kendilerine değil de Hürriyet'e reklam verdiklerinden ötürü yaptıklarını söylüyormuş yakın çevresine. Sanki bunu doğrularcasına, Hürriyet Gazetesi'nde de aynı gün Rahmi Turan tarafından kaleme alınmış, şu yazı dikkatimi çekti:


Tesadüftür, değildir bilmiyorum, ancak basında yer alan son günlerdeki haberlere hiç değinmeden, Ali Ağaoğlu hakkında pespembe övgü dolu bir portre çizilmiş yazıda. Acaba Hürriyet gazetesi de inceden inceye bu reklam savaşında pozisyon mu alıyor?

Bilmeyenler için belirteyim, Habertürk sadece diğer gazetelerden daha pahalı fiyatı değil, aynı zamanda reklam ücreti olarak Hürriyet'i baz alan fiyatlarıyla sahne aldı. Örnek vermek gerekirse, aynı reklam için Hürriyet 6 alıyorsa, Sabah 3, Habertürk 5,5 talep ediyor. Yayın hayatına yeni başlamış bir gazete için bunu çok bulanlar oldu. Ancak, Habertürk kısa sürede tiraj rakamını 250-300 bin arasına oturtmayı başarmış gözüküyor.

Bu nedenle, Habertürk'ün reklam alabilmek için agresifleşmesi de, gazetenin beklenenden başarılı olduğunu görüp alacağı reklamların önünü kesmeye çalışmak da olası stratejiler.. ve görünen o ki, bu rekabetin her iki tarafı da bu oyunu yaşamaya başladı. Öncelik, Ali Ağaoğlu üzerinden olmak üzere..
Devamı

Galatasaray 80 Beşiktaş 66 - Notlarım


Bu serinin galibi, büyük bir ihtimalle "mağlup sayılır bu yolda galip" olacak. Zira, turu geçen takım Efes Pilsen'le eşleşecek ve Efes Pilsen'in bu seneki formlarıyla her iki takımı da geçmesine kesin gözüyle bakılıyor.. 

Buna rağmen, Galatasaray'ın bu sene özellikle Hosley ve Tolliver'ın transferinden sonra kaybettiği takım havasını ve mücadele arzusunu yeniden kazandığını ve de sakatlıktan dönen oyuncularıyla geniş kadrosunu daha dengeli kullanma olanağı bulduğunu gördük bu maçta. İlk yarıyı 45-30 önde kaparken yapılan savunma muhteşem olmasa dahi, oldukça arzuluydu, ki bu takımın bir ay önce sezonu sadece 3 galibiyetle bitiren Casa Ted Kolejliler'e mağlup olacak kadar savunmadan uzaklaştığını unutmayalım..

İlk yarıdaki bu güzel savunma ve istekli oyun, her ne kadar ilk yarının sonu ve ikinci yarının başında 16-1'lik seriyle gölgelense de bu dakikada sonra takımın dağılmayarak Beşiktaş'a yine cevap verebilmesi ve rezil geçen üçüncü çeyrek sonrasında maçı son çeyrekte çevirebilmesi de yine de olumlu diyelim. Ancak örneğin Efes Pilsen'e karşı yaşanabilecek böylesine bir travma dakikaları serisi, muhteşem oynanan bir maçı dahi çevirmeye yetmeyecektir. O yüzden, ne kenardaki koç, ne de sahadaki oyuncular bu kadar uyumamalı. Bir takım 8 dakika boyunca sayı bulamıyorsa, hiç kusura bakmayın saha kenarındaki hocası bence yetersizdir. 

Maçla ilgili diğer notlarım:

  • Tolliver gün geçtikçe takıma daha bir uyum sağlamış durumda, maçı double-double yaparak bitirdi ve herşeyden önemlisi, O ve Hosley'nin gelişini pek de olumlu karşılamadıkları belli olan takım arkadaşları da her ikisini kabul etmiş gözüküyor. Hosley ilk yarıda çok iyiydi, ancak ikinci yarı başında üst üste yanlış şut seçimleri ve top kayıpları sonrasında kenara alındı ve bir daha da oyuna girmedi. Umarım Koray hoca burdan bir "Lincoln" krizi yaratıp, Hosley'i kritik maçlar öncesi kaybetmez..
  • Hüseyin Beşok 1.5 çeyrek kadar 4 faulle oynadı ve maçı o şekilde bitirdi. Hem kritik ribaundları hem de üçlüğü ile bu dönemde takıma önemli katkıda bulundu.
  • Koray hoca Milojevic'i benchte çok uzun süre unuttu. Oysa ilk maçın oyuncusu Dejan'dı ve bu maçta bu kadar soğutulmamalıydı.
  • Tufan'ın gelişi kadro derinliği açısından çok önemli, ancak hiç hazır değil. Üç tane bomboş üçlük kaçırdı, ki bunlardan birinin çembere dahi değmediğini söyleyeyim.
  • Cemal Nalga 2 senedir kendisinden beklenen çıkışı yapamadı ve yapamayacak gibi.. Bir yanda 2 sene önce Fenerbahçe'ye gelmiş Oğuz Savaş, Semih Erden, geçen sene gelen Ömer Aşık ve sende alternatif Cemal Nalga.. Bu iki takım arasında aslında çok da farklı olmayan kadro derinliğinde, oyun kurucu pozisyonuyla birlikte en önemli farkı oluşturan unsurlardan biri..
  • Guard demişken, Cüneyt de Atkins de yedek guard pozisyonunda çok faydalı olabilirler; ancak ne yazıkki bu takımı bir üst seviyeye taşıyacak, şampiyonluk getirecek Solomon tadında oyuncular olmadıklarından muhtemelen çok da kötü olmayan bu kadro Efes Pilsen'e elenecek Beşiktaş'ı geçtikten sonra.. O serinin sonunu aslında ilk maç belirleyecek; eğer Galatasaray galip gelip 1-1'i yakalarsa, seri sonuna kadar mücadele eder.. Yok maç kaybedilir ve 2-0 geri düşülürse, muhtemelen bir sonraki de kaybedilip tur 3-0 ile verilecektir..

Oyun kurucusu Mehmet Yağmur olan Beşiktaş'tan hiç bir şey olmaz dedikten sonra  kendilerine dair var olan üç notumu paylaşayım; ki üçü de teknik değil.
  • Cevher her zaman kariyerinin en iyi maçlarını bize karşı oynamak zorunda mısın?
  • Burak Bıyıktay, DSP Eski Başkanı Zeki Sezer tadında, "iyi ama her zaman kaybeden adam" profilinde bir elektrik veriyor bana.
  • Beşiktaş bench'inin hemen arkasında oturan ve sürekli ekrana gelen Natalia Vodianova tadındaki hanımefendiyi takdir ettim.
Devamı

Turkcell Süper Lig 32. Hafta Notlarım

  • Beşiktaş, bana göre son 3 haftasının en zor maçını, şampiyonluk maçını kazandı. Gelecek hafta bize (Galatasaray) karşı rahat galip geleceklerini düşünüyorum. Sivasspor ise bu hafta bizim yenerek iyice ateşe attığımız Gençlerbirliği ile daha zor bir maç oynayacak. Dolayısıyla gelecek hafta sonuçlara göre şampiyonluklarını ilan etme şansları bile mevcut. 
  • Beşiktaş'ın maçı kazanmasındaki en önemli etken, erken buldukları golde, maç öncesi büyük kavga çıkarıp kendi oyuncularının konsantrasyonunu bozan ve strese sokan Ankaragücü taraftarının etkisi büyüktü. Ankaragücü bu lige yıllardır yakışmıyor, düşmelerini temenni ettiğim bir takım, lakin bu sene düşseler de, yine bir Kayserispor-Erciyesspor isim değişikliği misali Ankaraspor'la isim değiştirip ligde kalacaklardır, o yüzden çok önemsemiyorum. 
  • Ceyhun Eriş'in artık beyaz deli gömleğine sokulması vakti geldi de geçiyor. Her oyuncu sinirlenebilir, çıldırabilir, ama her pozisyonda hakeme bu şekilde galiz küfürlerle tepki gösteren bir oyuncunun ciddi psikolojik tedaviye ihtiyacı vardır demektir.
  • Trabzonspor, Bursaspor'u Gökhan Ünal'ın son dakikadaki frikiği ile yenerken (ilk frikikte aslında faulü yapan Gökhan Ünal'dı, dolayısıyla yanlış bir karar söz konusu), golde top Mustafa Keçeli'ye çarpıp içeri girdi. Mustafa bildiğiniz gibi 14 Mayıs 2006'da Galatasaray'a şampiyonluğu getiren Denizlispor-Fenerbahçe maçında Denizlispor'un golünü atarak bir nevi Galatasaray'a şampiyonluk yolunu açan oyuncuydu. Burdaki hamlesiyle de Galatasaray'a gelecek sene Europa Ligi'nde temsil yolunu açabilir. Seni hiç unutmayacağım Mustafa!
  • Maçın bitimiyle, güya centilmen olan, ancak benim senelerdir söylediğim gibi, spor sahalarının en sinsi pislik futbolcu ve sonra teknik adamlarından Ertuğrul Sağlam'ın hakeme yönelik tepkisi görülmeye değerdi. Yine 1990 doğumlu, bayağı havalanmış gördüğüm Sercan'ın hakeme saldırışı umarım gözlerden kaçmamıştır. Bu oyuncu tipik 1990'lar golcülerinden; adı Fenerbahçe ile geçiyor. Yakışır..
  • Ertuğrul Sağlam'ın maç sonrası açıklamaları da sanki Europa Ligi yarışına havlu atmış gibiydi; hala büyük şansları olmasına rağmen, iyi takım olduklarını ama bu tarz son noktada başarılı olabilmeye tam hazır olmadıklarını, gelecek sene en az 4-5 kaliteli oyuncuya ihtiyaçları olduğunu söyledi, ki bu ruh halindeyse çok zor iki maç oynayacak ve 0 puanla iki maçtan çıkma olasılığı dahi olan Galatasaray'a gün doğar.
  • Maç sonunda Trabzonsporlu Egemen, sahadan çıkmak bilmedi; orta yuvarlakta taraftara üçlü çektirdi, şov yaptı ve yıllarca kaptanlığını yaptığı, 16 numaralı formayı giyerek gönderme yaptığı Bursa'ya büyük ayıp etmiş oldu. Bursaspor seyircisi artık Egemen'i maçlarda rahat bırakmayacaktır.
  • Galatasaray'da adam gibi adam Harry Kewell yine yedek bırakılmasına küsmedi, yine mücadelesini etti, golünü attı, attırdı; tribündeki eşi ve çocuklarını da Galatasaraylıları da sevindirdi. Keşke seneye Arda yerine O'nu kaptan yapsalar.. Her anlamda gençlere örneksin Harry.. Bugün attığı gol Kewell'in ligdeki 7. golü oldu. 
  • Galatasaray'in benim tabirimle "boncuk" yemeden maçı bitirmeyeceğini düşünüyordum; nitekim yine son dakikada golü yemeyi başardık. Bir beş dakika önce yeseydik, büyük ihtimalle 2-2 biterdi maç. 
  • Koca Kral Tanju, Telegol'de Antalya'dan bağlantı yapan muhabir pozisyonundaydı. Ali Bilgin'in peşinden koştu ropörtaj için, Şifo ile muhabir-hoca ropörtajını ise gerçekleştirdi. Üzüldüm Tanju adına. Bir insan ne kadar yetenekli olursa olsun, akıllı olmayınca bu hale gelebiliyor.
  • Fenerbahçe'de Lugano sezonun 7. golünü atarken, Güiza yine inanılmaz bir gol kaçırdı. Gelecek sezon Aziz Yıldırım Deivid'in ikinci yılında yaptığı çıkışı bekliyor kendisinden, ancak bence Fenerbahçe taraftarıyla yıldızı pek barışmayan bu oyuncu için gelecek senenin başlangıcı inanılmaz önemli. Eğer kötü başlarsa, seyirci tahammül etmeyecektir ve Güiza'nın Küçük Emrah modeli günlerine dönmesi kaçınılmaz olur. Gelecek sene iyi de oynasa, kötü de oynasa, bu futbolcu için bonservisi 14 milyon euro olmak üzere toplam 30 milyon euro harcanması tam anlamıyla Fenerbahçe tarihinin en büyük kazıklarından biridir.
  • Eskişehirspor'da Batuhan sezonun 9. golünü attı. 1991 doğumlu aslında yetenekli olan bu oyuncunun BJK'ye döneceğini, karakter sorunları nedeniyle bir-iki sene sonra kopacağını, sonra tekrar bir büyük takım şansı yakalayacağını, ancak genel olarak Anadolu'da ekmek yiyerek Saffet Sancaklı misali bir futbol kariyeri olacağını öngörüyorum.
  • Haftanın en güzel golleri, Eskişehirsporlu Engin, Kocaelisporlu Julio Cesar, Gaziantepsporlu Ivan de Souza, Beşiktaşlı Ernst ve ikinci golüyle Bobo, Trabzonsporlu Gökhan Ünal ve Konyasporlu Veysel'den..
Devamı

Ertuğrul Özkök'ün yeni yazarı: Ahmet Arsan


Belki takip etmişsinizdir, Ertuğrul Özkök dün yazısında Hürriyet Pazar ekinde İslami kesime değişik gözle bakan yeni bir yazarın yazmaya başlayacağını, bayağı görkemli bir duyuruyla ilan etti. 

Söz konusu Ahmet Arsan takma isimli yazar da, bugün yazılarına başladı. 

İlk yorumum; bu kişinin bu minvaldeki yazıları 3-4 sene önce dikkat çekebilir ve ilgi uyandırabilirdi; ancak bu işi layıkıyla yapan Ahmet Hakan varken ve Ahmet Hakan gücünün zirvesine ulaşmışken, kalemi pek de kuvvetli izlenimi vermeyen bu zata neden gereksinim duyulmuştur? Ahmet Hakan bugün yazısında espriyle değinmiş, Ertuğrul Özkök beni yedeklemek istiyor demiş. Her şakada bir gerçek payı vardır; ancak kötü bir Ahmet Hakan taklidi gibi duran bu kişinin Hürriyet'te çok uzun ömürlü olmaması gerekir diye düşünüyorum. Kendini takdim ettiği giriş yazısı dahi, bir gün önce Ertuğrul Özkök'ün yazdığı kendisini tanıtan yazıyla aynı doneleri içeriyor; Ertuğrul Özkök ne demişse, o cümleyi almış birinci tekil şahıstan yazmış. Ya tanıtılacak gerçekten başka yönü yok, ya da yazı kabiliyeti bu kadar.  Ya da bu kişi Ertuğrul Özkök'ün ta kendisi; ki Özkök zeki adamdır, iki farklı kişi olarak yazmak istese dahi iki tanıtım yazısını bu kadar birbirine benzetmeyecek bir yolu bulur.

Ahmet Arsan, Ertuğrul Özkök'ün Fatih Terim modunda, ben buldum, ben keşfettim tarzında egosunu tatmin edebilmek için denediği bir yazar olarak Hürriyet'te yerini almış gözüküyor. Bakalım bir 20 sene sonra Ertuğrul Özkök "Ahmet Arsan gazeteciliği" adında bir yazı yazabilecek mi? (Yanlış anlamayın, Ertuğrul Özkök tabii ki 20 sene hatta 76 sene sonra da Hürriyet'in başında olacak; endişem belirttiğim üzere Ahmet Arsan üzerinedir.)
Devamı

9 yıl geçse de üstünden..

Bu kalp seni unutur mu?

29 yıl bitmek üzere ömrümde. Aşağı yukarı 10 bin küsür güne denk geliyor soluk aldığımdan beri geçen süre..ve ben bu 10 bin küsür gün içinde, hayatınızın en mutlu günü neydi sorusuna 1 saniye bile düşünmeden, tek bir günü seçerek cevap verebiliyorum:

17 Mayıs 2000. 

Kopenhag'daydım. Orada yaşadım, o kupaya dokundum, maç sonrası Hagi'yle tellerde "high-five" yaptım. Kendimi bu manada ayrıcalıklı hissediyorum. Hayatımda maç öncesi, maç sırası, maç sonrası duygu yoğunluğu bakımından bu kadar mistik, bu kadar değişik bir kaç saat geçirmedim. Hala aklıma geldikçe tüylerim diken diken oluyor. 

Benim UEFA Kupası yolculuğum, Almanya'daki Hertha Berlin maçıyla başlar. Hertha Berlin'i 4-1 yendiğimiz maçtan sonra, Milan'ı yenersek UEFA Kupasını alırız diye iddia sarfetmeye ve bunu herkese söylemeye başlamıştım. Bunlardan biri de, Berlin'de yaşayan abim konumunda olan kuzenimdi. Kendisi eğer bu gerçekleşirse, tüm masraflar benden Kopenhag'a finale gideriz demişti. Böyle bir telefon konuşmasının bir kaç ay sonra gerçeğe dönüşeceğini ikimiz de bilmiyorduk tabii..


Sonrası malum, Milan'ı son dakika golüyle 3-2 yenerek UEFA Kupasına kaldık. Benim inancım daha da pekişmişti. Çünkü o döneme dek süregelen tecrübelerim doğrultusunda, son dakika golleriyle bir şekilde ilerleyen takımlar, ekseriyetle boş yere ilerlemezler, mutlaka bir sebebi vardır Tanrı'nın gizlediği.. 

Sonrasında Bologna maçı İstanbul'da.. Ordaydım. Dortmund ve Mallorca maçlarına gidemedim. Ama yarı finalde Leeds United maçında yine Ali Sami Yen'deydim, o gergin yarı final sonrasında artık finaldeydik ve kuzenim abim bana verdiği sözü unutmamıştı. Ama asıl macera şimdi başlıyordu..

Leeds maçı 20 Nisan'da oynanmıştı ve öncelikle final biletlerinden temin etmek gerekiyordu. Sınırlı sayıdaki bilete ulaşmak oldukça zordu; eğer ablam gazeteci olmasaydı. O'nun sayesinde, finale 3 bilet bulduk. Biri benim için, diğer ikisi Berlin'deki iki kuzenim abilerim için. Artık geriye tek bir engel kalıyordu, hem Alman hem de Danimarka vizelerini kalan 15 günlük süreçte çıkarabilmek. Öncelikle Alman konsolosluğuna başvurdum. O dönemde şimdiki gibi değerlendirme süreci kısa sürede sonuçlanmıyordu ve yaklaşık 10 günü aldı; son haftaya gelindiğinde Danimarka vizesi için başvurmaya gittiğimde ya çıkmazsa kuşkusu benliğimi sarmıştı bile.. Danimarka konsolosluğunda sıra bekleyip başvuru için içeri girdiğimde, tonton bir teyzeye verdim belgelerimi. İTÜ Makina Mühendisliği'nde okuduğumu görünce, aa benim eşim de ordan mezun dedi ve sevindi. Ben durumumu anlattım ve en kısa sürede vizeyi almam gerekliliğinden bahsettim. Bana normalde 1 hafta sürer, ama sen yarın gel al dedi. Bu ismini hala bilmediğim tonton teyze sayesinde vize işini de halletmiş olmuştum. Ta ki ufak bir sorun daha çıkana kadar.. 17 Mayıs'a önemli bir dersimizin vizesi ertelenmişti. Şimdi iş o dersten kalmadan nasıl gidebileceğimi halletmeye kalıyordu. Burda da maalesef küçük bir yalan söyledim sevgili hocama. O tarihte Almanya'da yaşayan ablamın düğünü olduğunu ve aylar öncesinden bilet vs. aldığımı, gitmek zorunda olduğumu söyledim. Kendisi de "tonton" sınıfına giren hocalarımızdan biriydi, "tamam dedi, geldiğinde sana ayrıca yaparım sınav.." O dersten AA ile geçtim bir de üstüne. O manada sevgili hocama anlayışı için teşekkür eder, yalanım için özür dilerim bu vesileyle; ama mecburdum..



Artık herşey tamamdı. Öncelikle İstanbul'dan Berlin'e uçacak, bir kaç günü orda geçirecek ve sonrasında Berlin'den Kopenhag'a karayoluyla geçecektik maç günü. Yurtdışına ilk kez çıkıyordum ve Berlin'i maç gününe kadar doya doya gezdim. Maç günü geldiğinde, üçümüzün de hazırlıkları tamamdı. Sabah günün ışıdığı vakitlerde, Berlin'den arabayla yola çıktık. Sanırım kuzeyde Rostock'dan Kopenhag'a feribot seferleri vardı; dolayısıyla Berlin - Rostock - Kopenhag hattı daha kısaydı. Ancak kuzenimin deniz korkusu nedeniyle, biz uzun yolu tercih etmiş ve Berlin - Hamburg - Kiel - Odense - Kopenhag rotasını izlemiştik. Bu rotayı izlediğimize Great Belt Köprüsünden geçerken sevindim. Zira dünyanın deniz üzerindeki en uzun köprülerinden biri olan bu köprü daha açılalı 2 yıl olmuştu ve ben 7 kilometre boyunca Baltık Denizinin üzerinde, hafif sis denizi kaplamışken yol alırken huşu içerisindeydim. 



Kopenhag'a yaklaşırken, yanımızdan birer ikişer içinde Arsenal bayrakları olan minibüsler geçiyor ve biz de kuşkulu gözlerle bakıyorduk. Zira Leeds olaylarının üzerinden henüz 1 ay geçmişti ve holiganların Danimarka'ya çıkarma yapacağı konuşuluyordu. Nitekim yanımızdan geçen tipler de, tam holigan tanımına uyan, İngiliz traşlı, alt seviyeden geldiği belli olan, bir minibüse doluşmuş, nefretle bakan tiplerdi. Orman kenarında bir dinlenme tesisinde tuvalet molası verdiğimizde, o minibüsün de aynı yerde durduğunu gördük. Sanırım onlar yemek yiyordu ki, biz pit stop'umuzu çabucak yapıp ordan uzaklaşma zamanını bulmuştuk. 

Danimarka'ya ilk girdiğimizde bulutlu olan hava, bu sefer yoğun bir güneşe dönmüştü. Biz de Kopenhag sınırlarından içeri girmiştik. Öncelikle stadı bulmak istiyorduk. Enteresan bir şekilde stadın yerini sorduğumuz yaklaşık 5 Danimarkalı da bize stadın yerini bilmediğini söyledi. Garip bir şekilde Parken Stadyumuna nasıl gideceğimizi bulamıyorduk. Derken tesadüf eseri, Tivoli meydanından geçerken, tüm Galatasaraylıların ve İngilizlerin meydanda toplandığını gördük ve biz de burda duralım, hep beraber gideriz düşüncesiyle park ettik. Artık Tivoli meydanındaydık ve meydanda tam bir cümbüş havası vardı. Türkler, İngilizler karşılıklı olarak tezahüratlar yapıyor, insanlar güle oynaya maç saatini bekliyorlardı güneşin altında. Hiç düşmanca bir hava yoktu. Öylesine rahatlamıştık ki, karnımızı doyurmak için girdiğimiz bir fast food restoranın içinde herkesin İngiliz ve Arsenal formalı olduğunu gördüğümüzde çekinmemiştik bile. Nitekim o restoranın yanındaki Irish Pub'da içen ve bağıran çağıran İngilizlerden de çekinmediğimiz gibi. Yanımıza gelip hatıra fotoğrafı çektirmek isteyen Arsenalliler bile oluyordu. Ki o fotoğraflar hala durur. Biz bu şekilde karnımızı da doyurduktan sonra, tekrar meydana döndük ve tam meydanın bilenler için Burger King tarafındaki değil de, tam karşısındaki girişindeki bir banka oturduk. 

Çevremizdeki ortamı izleyip dinleniyor, eğleniyorduk. Taa ki, daha kısa bir süre öncesinde önünde dolaştığımız Pub'dan çıkan kalabalık bir grubun attığı bir şişenin tam anlamıyla kafamın üzerinden geçmesine kadar.. İnanılmaz bir gök gürültüsü şeklinde bağırarak, ellerinde şişeler, çeşitli aletler bize doğru geliyorlardı; tıpkı Braveheart filmindeki sahneler gibi. Haliyle bir anda biz de dahil olmak üzere meydandaki Türkler dağıldı. Kimsenin beklemediği bir anda saldırmışlardı ve herkes panik halindeydi. 



O anda hiç unutamadığım bir şey oldu. Tahminen gurbetçi olduğunu düşündüğüm 1.90 boylarında, kaslı, kafasına Galatasaray bayrağını Rambo gibi sarmış bir genç, elleriyle boksör gibi gardını aldı ve meydanın girişinde İngilizleri karşılamaya başladı tek başına. Yanına geleni indiriyordu. Bunu gören insanlar birden geriye dönmeye başladılar ve o anda zaten havada sandalyeler, bisikletler, şişeler ne varsa uçmaya başladı. Meydan artık tam anlamıyla bir savaşa tanıklık ediyordu. Biz ilk taarruzda kaçtığımız noktadan olayları izlerken, polis hala ortalarda yoktu. Neden çok sonra, atlı polisler gelmeye, olaya müdahale etmeye çalıştılar. Ve ayrıntılarını ve görüntülerini benden iyi bildiğiniz olayları ayırırken, her iki takım taraftarlarını farklı bölgelerde konuşlandırdılar. Artık arada polis seti vardı ve iki takım taraftarları meydanın farklı bölgelerindeydiler. Polis de önlemleri almıştı. Herkes için bir sorun yoktu.. Ama ya bizim için?? 

Bizim için sorun devam ediyordu, çünkü arabamızı tam da polisin İngilizleri ayırıp topladığı yerin ortasına bırakmıştık. Bir şekilde arabaya gitmemiz gerekiyordu; ama nasıl yapacağımızı kara kara düşünüyorduk. Hava ilginç bir şekilde kararmış, fırtına çıkmıştı..Bu noktada kuzen abilerimden küçük olanı, üçümüzün birden gitmesinin daha riskli olacağını, kendisinin bir şekilde çaktırmadan gidip arabayı alıp gelmeyi deneyeceğini söyledi. Biz de mantıklı bulduk ve O'nu bulunduğumuz yerde beklemeye başladık. Aksilik bu ya, cep telefonunun şarjı da bitmişti ve ayrıldıktan sonra yapacağımız tek şey beklemekti. 

Gitti ve gelmedi.. 10 dakika gelmedi, 20 dakika gelmedi.. 2 dakikalık mesafedeki yer için bu süre, artık bizim duygularımızın endişeden korkuya dönüştüğünü simgeliyordu.. Bizim çevremizdeki Galatasaraylılar da gitmişlerdi ve yalnız başımıza bekliyorduk. Neyse ki, tam 20 dakika sonra arabamız köşede göründü. İngilizlerin içinden çaktırmadan arabaya ulaşmayı başarmıştı, ama polis tüm ara yolları kapamıştı ve bizim bulunduğumuz noktaya gelebilmesi ancak bu kadar sürmüştü.. Şükrettik ve yolumuza koyulduk.. Ama hangi yolumuza? Stadın yerini hala bilmiyorduk ve nasılsa beraber gideriz dediğimiz Galatasaraylıların hepsi de ortadan kaybolmuştu. Bir süre daha gittikten sonra, bir taksinin yanında durduk ve stada nasıl gideceğimizi sorduk; buraya yakın ama orda park yeri zor bulursunuz, burda park edin, ben sizi götürürüm dediğinde, o ana kadar yaşadığımız stresten ötürü amacımız bir an önce kapağı stadın içine atmak olduğundan, peki dedik. Taksici Faslı bir adamdı. Bizi stada kadar götürdü.. Bu arada fırtına, bardaktan boşanırcasına yağan yağmura dönüşmüştü. 

Stadın önüne geldiğimizde kapılar kapalıydı. O kadar tırsmıştım ki, görevlilere bizzat ben, büyük bir kavganın yaşandığını, artık kapıları açmadan iki takım taraftarlarını stad dışında tutmanın anlamının olmadığını anlatmaya çalıştım. Nitekim stad kapıları açıldığında içeri ilk giren belki 20-30 kişiden biriydik. Haliyle maça 5 dakika kalana kadar girme alışkanlıkları olmayan İngiliz tarafı boşken, bizim taraf yavaş yavaş dolmaya başladı bir süre sonra. 

Hayatımda ilk kez yurtdışında maça gidiyordum ve stad atmosferinden büyülenmiştim.

ve maç başladı.. 


Kale arkası tribünlerindeydim. Hayatım boyunca bir çok maça gittim. Binlerce maç izledim. Belki daha fazla. Ama içinde bulunduğum ruh halinin etkisi miydi, yoksa gerçekten öyle miydi bilemiyorum, ben böyle mistik, böyle tempolu, böyle heyecanlı, böylesine büyük futbolcuların büyük futbol oynadığı bir maçı daha yaşamadım. İki metre önümde Bergkamp göğsünün sağıyla sağ tarafına düşürdüğü topu saniyenin onda biri zamanda soluna dönerek alıyor, soldan Overmars rüzgarın oğlu gibi gidiyor, Henry ayağına aldığı her topta yüreğimizi ağzımıza getiriyordu..

Ama biz de farklı değildik.. Hagi topu aldığında, sağ kanattan sola, soldan sağa kadar tüm sahayı katediyor, ama durdurulamıyordu. Arif'le devre sonunda kaçırdığımız pozisyon ise saçları başları yolduruyordu. Neyse ki onların ikinci yarıda Keown'la kale ağzından kaçırdıkları daha inanılmazdı..

Maçın son bölümüne gelirken, Galatasaray tribünleri ilk kez yıllar önce Ali Sami Yen'deki 4-2'lik Paris Saint Germain galibiyetinde söylenen Dağ başını duman almış şarkısını söylüyorlardı.. Aralıklarla.. Ta ki 94. dakikada Hagi atılana dek.. Hagi'nin atıldığı andan itibaren, dağ başını duman almış, küçük aralar hariç, maçın sonuna dek söylendi.. Ordaki o havayı anlatamam; öylesine bir ruh halidir ki, dokunsalar ağlayacak gibi olan bir sürü insan, o mücadelenin, o umudun, o terin hakkını veriyor ve onlarla birlikte oynuyordu. Bana göre tarihin en iyi tribün performansıdır, en iyi bir takımı iten, sahadaki futbolcularla birlikte yürüyen bir tribündür 17 Mayıs Kopenhag tribünleri.. 



Hagi haksız atılmıştı belki, ama yine de başkası olsa her türlü şey söylenirdi finalde bunu yapan futbolcu için. Oysa Hagi'ye edilen en ağır laf, yanımdaki taraftardan geliyordu.. "Yapma Hagi.." Hagi'ye edebileceğimiz en ağır laf buydu. Çünkü o İlahtı.. O bu günlerin mimarı, orda olmamızın en önemli sebebi.. Commandante'mizdi.. Yapma Hagi dedik, ama dağ başını duman almış, gümüş dere durmaz akar diye daha bir kuvvetli haykırdık. Hele ki bir süre sonra Büyük Kaptan'ın bir kolunun tamamen vücuduna sarıldığı halini tribünden gördüğümüzde, artık kimimiz ağlayarak bağırıyordu, kimimiz dudağını sıkarak: 

Dağ başını duman almış  
Gümüş dere durmaz akar   
Güneş ufuktan şimdi doğar  
Yürüyelim arkadaşlar 

Sesimizi yer, gök, su dinlesin  
Sert adımlarla her yer inlesin 

Bu gök, deniz nerede var  
Nerede bu dağlar taşlar  
Bu ağaçlar güzel kuşlar  
Yürüyelim arkadaşlar 

Sesimizi yer, gök, su dinlesin  
Sert adımlarla her yer inlesin, İNLESİN, İNLESİN!


Biz bu duygular içerisindeyken, Taffarel birbiri ardına Henry'nin, Parlour'ın, Kanu'nun pozisyonlarını kurtarıyor ve hepimize umut aşılıyordu. 

120. dakika geldiğinde ve hakem Lopez Nieoto bitiş düdüğünü üflediğinde, maçı televizyondan izleyen Galatasaraylılar ne düşünüyordu bilmiyorum. Ama Parken stadyumundakilerin hepsi sarmaş dolaştı. Daha penaltılar atılmadan, kazanacağımıza inanmıştık. O kadar emindik bu epik mücadelenin sonucunu alacağımızdan..

Penaltılar bizim olduğumuz kale arkasına atılacaktı. Ergün ilk penaltıyı attıktan sonra, Taffarel'in kaleye geçişiyle birlikte kazanacağımızdan daha emin oldum. Zira bunu belki anlatmak pek mümkün değil, ancak Taffarel kalede öyle bir duruyordu ki, tam kale arkasında olan biri olarak, yahu şuraya atsa alır, buraya atsa alır, yukarı vursa alır, aşağı vursa alır, Taffarel çok büyük, kale çok küçük duruyor gibi geliyordu. Bu cidden mübalağa değildir. Seaman kaleye geçtiğinde, şurdan vurursa mümkün değil o duruştaki bir kaleci kurtaramaz diye düşünüyordum. Ama Taffarel olunca, düşüncelerim yukarıdaki gibiydi. Bu büyük kalecinin, Brezilya'ya da finalde kurtardığı penaltılarla Dünya Kupasını getiren bu muhteşem insanın finalde tek bir penaltı kurtarmamasına rağmen, Suker'in, Vieira'nın kaçan penaltılarında bu kalede büyük duran haliyle bir numaralı etken olduğunu düşünürüm. Tıpkı Baggio'nun ünlü 1994 Dünya Kupasında kaçırdığı penaltıda Taffarel'in etkisinin olduğunu düşündüğüm gibi..

Ve Popescu atıyor.. ve kazanıyoruz.. O anki duyguları tarif etmek mümkün değil.. Bir tribün dolusu insan ağlar mı? Böyle bir duygu yoğunluğunu, tanımadığın etmediğin insanlarla sarmaş dolaş olma halini, başka ne getirebilir? Nasıl bir sevgidir bu? 

Bu Galatasaray sevgisidir. Sana her daim umut aşılayan, sana her daim en büyük mutlulukları yaşatan, gözünü açtığından beri ailen gibi bir parçan olan Galatasaray sevgisidir. 

Artık tellerdeyiz.. Futbolcular geliyor, HAGI elinde Türk bayrağı hepimizle "çak" yapıyor.. ve en sonunda kupa geliyor.. Kupa ellerde, kupa havada..Kupa asla unutulmayacak anların doruk noktasında zihinlerde..

Sonrasında stadı mutluluk içinde boşaltmak. Ancak yine İngilizlerin olduğu tarafa arabasını bırakan üç şaşkın olarak endişe içinde arabamızı karanlıkta bulmaya çalışmak.. Çevremizdeki herkesin İngiliz olması, gazetecilerin bu halde fotoğraflarımızı çekmesi.. Taa ki, arabamızın içine kendimizi atıp, yollara düşene kadar ki endişe hali..

Hepsi o büyüleyici günün bir parçası, hepsi hayatımın en güzel gününün, hayatımın en mutlu gününün hiç unutmayacağım halkaları.. 

Bu duyguyu yaşamayan anlayamaz. 

Seni çok seviyorum Galatasaray'ım.. Saat sabahın dördü, üzerinden 9 sene geçmiş ve ben hala bunları yazıyorum.. Sanırım içimdeki sevgin hiç eksilmeyecek..Ne mutlu ki sana gönül vermişim, ne mutlu ki Galatasaraylıyım.. 
Devamı

Eurovision Gecesine Dair Notlarım (Puanlama Öncesi)



Öncelikle bir alttaki yazımda belirttiğim üzere, şu Avrupa ezikliğimizden vazgeçelim. Efendim bu yarışmayı kimse takmıyormuş Avrupa'da, efendim ne önemi varmış vs. diyerek bu yarışmayı değersizleştirmeyelim; çünkü önemli olan biz seviyor muyuz, önemsiyor muyuz, budur. Ve biz de seviyoruz kardeşim bu yarışmayı. Hiç bir şeyini sevmiyorsak, sonundaki puanlamasındaki heyecanı, her sene yaşanan düzenbazlıklarını, klasiklerini seviyoruz. Bülend Özveren'in sesini, puan vermek için her ülkeden bağlanan sunucuların şebekliklerini, bir çoğu kötü şarkıları.. Herşeye rağmen seviyoruz. O yüzden itiraf etmekten kaçınmayalım.. Aaa, bizi küçümserlerler diye düşünüp içimizden geçeni söylemek yerine klişelere sığınıp Eurovision'a bok atmayalım. 


Eurovision gecesinden notlarıma gelirsek; (Puanlama yapılmadan önce yapılmış yorumlardır..)

  • Sahne, dekor muhteşemdi. Açılıştaki sirk gösterisi de etkileyiciydi. O manada Ruslar benden giriş açısından sınıfı geçti. 
  • Bülend Özveren'in sesi Alev Sezer'in sesi gibi belleklerimize kazınmış bir ses. Başka açılardan da olsa, tıpkı Alev Sezer gibi özlenecek bir ses.
  • Açılışta geçen senenin birincisi Dima Bilan'ın sahneye gelişi de etkileyiciydi, ancak ilk ceketini çıkardığında ceketin sırtındaki iplere takılması komik bir görüntü ortaya çıkardı. Danscı kızlardan biri inisiyatif alarak ceketi çıkardı da çocukcağız daha fazla debelenmek zorunda kalmadı. Bu arada Rusya'da yeni nesil sanatçılar ne kadar da bu Dima Bilan'a benziyor. Hepsi aynı tip; bir zamanlar bizdeki herkesin Tarkan'a benzemeye çalışması gibi sanırım.. 
  • Patricia Kaas beklenen üzere güzel söyledi; ancak şarkısı bence çok kötüydü. Şu an melodisini hatırlamıyorum dahi. Öte yandan elbisesi inanılmaz zarif ve şarkının temposu açısından iyi seçilmiş bir elbiseydi, o açıdan bizim Hadise'nin alacağı dersler var seçimler konusunda. Tabii bu elbiseyle Düm Tek Tek söylenmez; sadece zevksizliğine gönderme yapıyorum. 
  • Hırvatistan'ın şarkısı Lijepa Tena'nın girişi fena halde "Historia de un amor", Sezen Cumhur Önal'ın sözleriyle "Benim bütün dualarım seninle" şarkısına benziyordu, ama devamı öyle gelmedi tabii.. Yine de fena şarkı değildi, eh işte diyelim.
  • Serdar Turgut'un bir zamanlar Portekizli tüm kadınlar çirkindir diye bir önermesi vardı. O zamandan beri dikkat ederim Portekizli kadınlara ve her seferinde Serdar Turgut'a hak veririm. Portekizli yarışmacı da sağolsun yanıltmadı. Aşağıda da görebileceğiniz üzere..

  • İzlandalı şarkıcı Yohanna gayet sevimliydi; aslında biraz kilo fazlası olmasa (ki elbisesiyle biraz kapamıştı bunu) daha da güzel olarak niteleyebilirdim. Şarkısı "Is it true?" da tam Eurovision formatında bir şarkıydı.  Derece favorilerimden. 
  • Yunanistan adına yine Sakis Rouvas katılmış, şaka gibi. Başka şarkıcıları yok herhalde.. Kötü bir Ricky Martin taklidisin Sakis, artık modası geçti senin gibilerin yahu; ya da öyle umut ediyorum. 
  • Ermenistan'in şarkısını sevdim. Bizim Kafkas "oy balam" türevi türkülerin, zenci gırtlağındaki iki kızca modern bir sound'da söylenmiş haliydi. Bir ara halaya kalkacaktım nerdeyse, ha ha diye bağıra bağıra; o derece.. Şarkının adı "Jan Jan".. Canımsın demekmiş Bülend Özveren'in aktardığına göre.. Benim ilk beşimde yer alır bu şarkı. 
  • Rusya'nın şarkısının sunulurken kullanılan kelime "Davai davai"'yı görünce bir anda yaz tatillerine gitti aklım. Zira çevrenizdeki Rusların en çok kullandıkları ikilemedir bu davai davai.. Hadi hadi anlamına gelir. Nitekim Eurovision şarkılarının sunumu da bununla oldu, şaşırmadım. Yalnız o şarkıcı kadını çok mu aramışlar bilemedim. Sanırım Bodrum vs. gibi yerlerdeki üçüncü sınıf barlarda bile bundan daha az ürkütücü ve güzel seslisi bulunur. Arka planda sürekli yaşlanan ve hüzünlenen halinin gösterildiği barkovizyon da beni bu şekilde düşündürtmüş olabilir tabii..
  • Azerbaycanlı şarkıcı Aysel tam bir afetti. Bu kızı bizim ülkemiz medyası kaçırmaz. Yakında Beyaz Show'a konuk olur. Sonra bir menajerle çıkmaya başlar. Ülkemizde bir kaset yapar vs. vs. Ama gerçekten hoş bir kızdı. Kıyafeti de muhteşemdi; dekolte bir kıyafet nasıl dansöz kıyafeti olmak zorunda değildiri Hadise'ye gösteren bir örnekti. 1989 doğumluymuş, babası da prof'muş. Bu ayrıntıyı da verelim. İşte Aysel:
  • Dünyanın en güzel kadınları Estonya'dan çıkar mı bilmem ama, Estonya'lı tüm kadınlar güzeldir. Hele keman çalıyorsa daha da güzeldir. 

  • Almanların şovu Eurovision gecesi şovu değil de, Revü şovu gibiydi. Yine de takdir ettik bu şovu, tebrik ediyoruz dansçı kızlarımızı. 
  • Hadise yarı finale göre daha rahattı. Kim ne derse desin ben Düm Tek Tek şarkısını seviyorum. Tamam oryantalist ezgilerin yer aldığı benzer şarkılardan bunaldık, ama bence bu şarkı benzerler içinde farklı olan, güzel bir şarkı. Hadise'nin şovu güzeldi, ancak o sahneye yakıştıramadığım, erkek vokalistin yeşil gömleği idi. Ne alaka yahu? Yani daha uyumlu bir şey seçilebilirdi. Son bölümde çıkan erkek dansçının ise çok kadın hayranı olacaktır. Yakında bir Ayşe Arman ropörtajı bekliyorum kendisinden.. Hadise'nin sesinin şarkının son bölümlerinde hiç çıkmadığını da eklemek gerek. Çok dans etmesine bağlanabilir, ancak yine de Eurovision yarışmasında şarkıcı şarkının büyük bölümünü vokallerine söyletmemeli kuralı olsa diskalifiye edilebilirdi. Öyle bir kural yok ve abartıyorum tabii ki, yine de rengini beğendiğim Hadise'nin sesinin yeterince güçlü olmadığını kabul etmek gerek. Bütün bu eksilere rağmen genel olarak beğendiğim bu performans ve şarkının bence birinciliği hak ettiğini söylemeliyim. 
  • Norveç favoriymiş.. Hadi canım siz de dedim içimden..
  • Rumen kızımız Elena'nın performansı da hiç fena değildi. Soft - Eurovision şarkısı tadındaki parçası, şovu ve kendisini beğendim. 
  • İngiltere'nin şarkıcısı Jade Ewen, Leona Lewis tadında fiziği ve sesiyle ve "It's my time" adlı güzel slow şarkısıyla İngiltere'nin yıllardır bu şarkı yarışmasına gönderdiği komedi şarkı, şarkıcı ve grupların ayıbını sildi resmen. O British Airways reklamı kokan komik şarkıyı hatırlıyorum da.. BBC'nin ünlü sunucusu Terry Wogan'i dinlemedim bu sefer, ama eminim kendi ülkesiyle dalga geçen kişi olmamıştır bu sefer. Hadise'den sonra bir başka birincilik adayım.
  • Rusların uzaya bağlanması çok şıktı; Yuri Gagarin'in anılması da güzeldi. Her ne kadar Dima Bilan'ın İngilizce söylemiş olması tezat oluştursa da, yine de eski büyük devlet kökenlerine gönderme tabii ki onlar açısından gerekliydi.
  • Oylama sürerken Rusya hakkındaki çeşitli bilgiler kısmı çok matraktı. Örneğin, sunucu kız Rusya dışındaki insanlar Rusya'da havanın bütün yıl boyunca soğuk olduğunu ve herkesin sürekli kaban, botlar giydiğini düşünüyor, oysa bu kesinlikle doğru değil derken, arkadan kar yağdırılıyor, ve yine arka planda kalın giyinmiş kişiler gösteriliyor. Sonra diyor sunucu, Rusya hakkında yanlış bilinen bir başka konu da, bizim sabah içmeye başlayıp akşama kadar içmeye devam ettiğimizdir. Oysa bu da kesinlikle doğru değil, derken arkada Vodkaları kocaman fıçılardan götüren insanlar gösteriliyor vs. Ben sevimli buldum. 


Devamı

Türk Spor Medyasında Avrupa Ezikliği


Daha önceki yazılarımda da değindiğim gibi, Türk halkında yabancıya karşı genel bir eziklik vardır. 300-400 yıllık imparatorluk çöküşü sürecinde bu halk o kadar ezilmiştir ki, bu durum toplumumuzun ortak bilinçaltıyla hepimizin dimağlarına yerleşmiştir. 

Bunu bir şirkette güçlü konumda olan bir yöneticide de görebilirsiniz; yabancı biri geldiğinde aynı kişiye davranışları ile aynı şeyleri söyleyen vatandaşı bir başkasına davranışları farklıdır. Ve ya basit bir köye gelmiş basit bir yabancıya misafirperverlik adı altında her türlü güzelliği yapan sıradan birinde de.. Tıpkı bu yazıda değineceğim Türk spor medyasının genel durumunda gördüğümüz gibi..

Türk spor medyası son zamanlarda araya ufak tefek bir kaç kişiyi sıkıştırmış olsa da, genel itibariyle dışarısını az takip eden, genel kültürü zayıf, popülist, sloganlarla ve klişelerle hareket eden, pek de akıllı olmayan gazetecilerden oluşmaktadır maalesef. Bu spor medyasının mensupları çok da akıllı olmadıklarından, yukarıda değindiğim gibi evrensel normlardan bahsetmenin, onları her koşulda ve yerde savunmanın, kendilerini sahip olmadıkları genel kültür ve akıl düzeyinde göstereceklerini sanırlar. O yüzden ezberledikleri bir kaç değeri her yerde tekrarlamaya çaba sarfederler. Hem bu şekilde toplumun beklediği genel mesaj kaygısına yönelik hareket etmiş olurlar, hem de kendilerini bulundukları genel kültür ve zeka yoksunu çukurdan farklı bir yerde konumlandırmaya çalışırlar. 

Geçmişte bir çok Avrupa ülkesini kullanırdı örneklemler için bu insanlar. Son senelerde yükselen değeriyle, İngiltere Premier Ligi ve İngiltere bu insanların klişe sloganları için kullandıkları bir numaralı yer oldu. İngiltere'den yayınlanan herhangi bir maçta ve ya Türkiye'deki herhangi bir maçta örnekler bellidir:

"Hocam hiç İngiltere'de hakemlerden konuşuluyor mu..?"

"Hocam hiç İngiltere'de hocalar birbirine bir şey diyor mu?.."

"Hocam hiç İngiltere'de başkanlar gözüküyor mu..?.."

"Hocam hiç İngiltere'de sahaya giren var mı..?"

"Hocam görüyorsun bir tane ayakta maç izleyen yok İngiltere'de.."

"Hocam İngiltere'de bir hakem böyle hata yapsa bakalım bir daha maç yönetebiliyor mu?.."

gibi çeşitli örneklerle çoğaltabileceğim bir sürü ezberden yapılan klişe yorum ile Türk futbolu ve insanı aşağılanıyor, biz neden böyleyiz diye ağıtlar yakılıyor..

İngiltere'ye sık sık giden ve İngiliz medyasını yakından takip eden biri olarak söylüyorum ki, bizim yaşadığımız bir çok şey (tribün olayları hariç) orda da yaşanıyor. Hem de bizden fazla! İngiltere'de hakemler inanılmaz derecede çok konuşuluyor ve Alex Ferguson'ından, Rafael Benitez'ine, Arsene Wenger'inden ligin dibindeki Southgate'ine kadar bütün hocalar, hem de çok ağır şekillerde hakemlere, federasyona yükleniyorlar.. Ya medya? Fahiş bir hakem hatası sonrası, bütün haftayı o hakeme yönelik haberler yaparak geçirebiliyorlar. Evet, İngiltere'de başkanlar ortada değil, ama bu tamamen bir yönetim biçimi meselesi. Ordaki menajerler, takımın her şeyi ve bir nevi bizdeki eskiden yer alan Genel Kaptanlık müessesesi gibi.. Dolayısıyla başkan konuşmuyor, çünkü klüp adına zaten konuşanı var. Öte yandan bizim gibi yönetim biçimi olan İtalya'ya bakarsanız, tüm başkanların (takım sahiplerinin) sürekli medyada konuştuğunu görürsünüz. Dolayısıyla bütün bunlar bir kültür meselesi ve hiç bir ülkenin sistemi mutlak doğru değil. Burdan yaptığınız çıkarımlarla, efendim biz şöyle olmalıyız, böyle olmalıyız diyemezsiniz.

Tribün olaylarına gelirsek, İngilizlerin geçmişte çıkardıkları olayların dökümünü yapmaya gerek yok sanırım. Sadece şu anda inanılmaz yasalarla bu tür olayların önüne geçmiş durumdalar. Ama misal olarak Manchester United tribününde şu an otururken gördüğünüz ve aptal spiker tarafından "bakar mısın hocam taraftara, ne kadar da kültürlü" diye övülen bir taraftar, yurtdışında bir maça gittiğinde aynı yasalar orda olmadığı için her türlü olayın içinde olabiliyor. Örneğin önümüzde Roma'da Şampiyonlar Ligi finali var. Bakalım İngilizler Roma'da neler yapacaklar? Bekleyelim ve görelim..


Bütün bunları neden yazdım? Nefret ediyorum medyadaki bu ezik söylemlerden ve her düzlemde bunlarla karşılaşmaya sinir oluyorum. Bugün Manchester United şampiyon oldu ve şampiyonluk kupasını aldı. Kutlamalar oldukça sönük, coşkudan uzaktı. Ancak bu görüntü dahi spiker Melih Şendil tarafından, hocam görüyor musun bir kişi sahaya girmedi, ne kadar güzel kutluyorlar gibi övüldü. Yahu böyle şampiyonluk kutlaması olur mu? Sırf İngiliz böyle kutladı diye, benim ülkemde şampiyon olmuş bir takımın taraftarı da çılgınca sevinmeden, sağı solu pankartla gelin gibi süslemeden, gerekirse meşalesini yakmadan, lazer şovunu yapmadan şampiyonluk kutlamasını asilzade gibi yapmak zorunda mıdır? Ya da hiç mi görmediniz Avrupa'da herhangi bir takım şampiyon olduğunda, değil bir kaç kişi, binlerin yeşil çime hücum ettiğini, Totti'lerin, Del Piero'ların sadece külotlarıyla sahanın içinde kaldığını?

Akdeniz ülkelerindeki genel eğilime bakarsanız, aşağı yukarı benzer çizgide olduğumuzu görürsünüz. Hiç biri bundan dolayı eziklik duymazken, biz neden duyuyoruz? Bu da bizim kültürümüz. Bu da bizim sporu yaşama biçimimiz. Biz bundan zevk alıyoruz, bundan zevk almamız da bizi iğrenç, barbar, aşağılık yapmıyor!

Lütfen ezbere konuşmayınız Türk spor medyası. Lütfen eğilmeyiniz, bükülmeyiniz. 

Bu konuya gördüğüm her örnekte değinmeye devam edeceğim. 


Devamı

Hillside Trio'nun Otopark Sorunu


2006 yılından beri Hillside Trio City Club'a üyeyim. İlk üyelik zamanında, Hillside'in 40-50 araçlık kapalı otoparkının dışında şu anda Ağaoğlu sitelerinin olduğu yerde bir de büyük açık otoparkı vardı ve herhangi bir sorun yaşanmıyordu. Gelgelelim, şu anda Batı Ataşehir olarak değerlendirilen bölgede, bir çok uydu kent birbiri ardına yükselmeye başlaması ve Hillside'ın açık otopark olarak kullandığı arazinin onlara ait olmasından ötürü, Hillside'ın kullanımından alınmasından sonra, yaklaşık 4 yıldır çözülemeyen otopark sorunu başlamış oldu. 

Tam 4 senedir, Hillside Trio'nun üyelerini çıldırtan bir park yeri problemi bulunmakta. Şehirlerin büyümesi, artan trafik sorunu ve yoğun iş saatleri sonrasında insanlar spor yapmak için yeterli zamanı zaten bulamıyorlar. Dolayısıyla iş sonrası kısıtlı zamanda, sadece spor yaparak fiziksel gelişim sağlamak değil, aynı zamanda ruhen de rahatlamak isteyen insanlara, Hillside Trio otoparkı ile değil rahatlamak aksine işkence servisi vermiş oluyor. 

Trio kompleksi içerisinde, sadece spor salonu değil, aynı zamanda sinema, Mezzaluna, Sosa, Starbucks, MOS gibi işletmeler de yer almakta. Dolayısıyla bu küçücük otoparka sahip mekan, sadece binlerce dolar para döken üyelerini değil, bu işletmelere gelen üye olmayan insanları da ağırlıyor. Hal böyle olunca, gün içerisinde herhangi bir zaman diliminde - özellikle de iş çıkışında - gittiğinizde, belki 45 dakika boyunca beklemeniz, tur atmanız ama park yeri bulamayarak çileden çıkmanız söz konusu olabiliyor. Hem spor yapmaya mecaliniz kalmıyor, hem de zaten hala o heyecanınızı korusanız dahi, zaman! 

Hillside yöneticilerinin bu konuda getirebildikleri tek çözüm Vale hizmeti. Gözlerimle o insanların arabaları nasıl kullandıklarını görmüş biri olarak, burayı okuyan tüm Trio üyelerine sesleniyorum: Sakın arabanızı Vale'ye teslim etmeyin! 

Bu durumda bir diğer alternatif, arabanızı işletme dışında sokağa bırakmanız. Ancak bu durumda, dar sokaklarda, aşağı inen bir kamyonun arabanıza çarparak pervasızca yoluna devam etmesi (yaşanmış gerçek hikayedir; bir kamyon sokakta park etmiş arabaların iyice daralttığı yoldan geçmek için herşeyi deneyip beceremeyince, hiç umursamadan yokuş aşağı tüm yol boyunca arabaların sol kapılarına silindir misali çarpa çarpa inerek yoluna devam etmişti) ya da pek de tekin olmayan çevrede yaşanan hırsızlık olaylarının size rastlamaması için dua edeceksiniz. 

Otoparkta 45 dakika yer mücadelesi, valenin arabanızı çarpma veya içinde sigara içme ihtimali, dışarıda arabanızın zarar görmesi olasılığı, hırsızlıktan nasibi alma şansınız düşünüldüğünde ve bunu her gittiğinizde yaşadığınızdan ötürü, bir süre sonra Trio'ya gitmekten vazgeçiyorsunuz. Sanırım bu durum da, binlerce üyesi olan ve aslında parayı zaten üye olup tesise gitmeyen insanlardan kazanan Trio yöneticilerinin işine geliyor. Bu yüzden en ufak bir çözüm girişiminde bulunmuyorlar.

Hillside Trio'nun işletme olarak da başka problemleri var. Bu yazıda onlara değinmeyeceğim. Ancak mükemmel bir işletme dahi olsaydı, sırf bu yüzden üyeliğimi bittiği noktada yenilemezdim, yenilemeyeceğim. Trio'ya üye olmak isteyen herkese de burdan uzak durun çağrısı yapıyorum.
Devamı

Fenerbahçe'nin Soru İşareti Amatör Şube Gelirleri


Fenerbahçe Başkanı Aziz Yıldırım, bugün spor yöneticileriyle yaptığı toplantıda bir sunum yapmış ve son 10 yılda nerden nereye geldiklerini anlatmaya çalışmış. 

Sunum tüm sunum tekniklerinden bağımsız olarak, Aziz Yıldırım'ın tek adam yönetimini destekler biçimde birinci tekil şahıs ile yazılmış slide'lar içeriyor.. Bu Aziz Yıldırım'ın başkanlığını açıkladığı bir sunumdur, o yüzden bu şekilde olabilir denebilir, o yüzden pek eleştirmiyorum. Ama yok kurumsal olduğunu iddia eden bir klüp son 10 yıllık bilançosunu bu tarz bir sunum formatı ve üslubuyla yapıyorsa, ordaki "kurumsal" lafı biraz sözde kalmış oluyor demektir. 

Gelelim sorularıma:

Sunumda sadece Fenerbahçe'nin son 10 yıldaki gelirlerinin gelişimine yer verilmiş. 1998'den itibaren, 2008 yılına kadar her sene için Fenerbahçe'nin gelirlerinin dağılımı ayrı grafiklerde gösterilmiş. Ancak aynı dönemdeki Fenerbahçe'nin giderlerinin nasıl geliştiğine yönelik bir tek bilgi yok. Bu haliyle sunum Fenerbahçe'nin giderlerini merak eden bir Fenerbahçe üyesi için güdük kalıyor demeyelim, tam anlamıyla değersiz hale geliyor. Kurumsal Fenerbahçe'nin başkanından sunumunda giderlerine de yer vermesini beklerdik. 

Bu noktada benim için soru işareti olan bir diğer konu, Fenerbahçe'nin 2008 yılı gelirleri içerisinde, toplamda yaklaşık53 milyon dolarlık bir kısmı oluşturan, Amatör Şube Gelirlerinin içeriğinin ne olduğuna dair herhangi bir açıklamayı göremememdir. Bu 53 milyon doların, 20 milyon dolarının sponsorluk gelirleri olduğu ifade ediliyor, ki burdan Ülker, Acıbadem Hastanesi gibi kuruluşların Fenerbahçe'ye oluk oluk para aktardıklarını anlayabiliriz (Ülker ve Acıbadem Hastanesinin isim sponsorluğu burada mı yoksa diğer gelir kalemlerinden biri olan 6.7 milyon dolarlık İsim Gelirlerinde mi yer alıyor, net değil) ve makul da karşılayabiliriz, Galatasaray yönetimine Galatasaray'ın Ülker'den ne kadar sponsorluk bedeli aldığını sorma hakkımızı kendimizde saklı tutarak. Ancak geriye kalan 33 milyon dolarlık Amatör Şube gelirlerinin ne olduğu konusunda benim fikrim yok. Hepimiz biliyoruz ki, basketbol, voleybol gibi önde gelen amatör branşlar dahi sponsorluk harici gelir olarak değil bu miktarı, bundan çok çok azını getirmekten uzaktır. Hal böyleyken, 33 milyon dolarlık bu gelir kalemi nasıl oluşmuştur çok merak ediyorum. Hele ki bu toplam 53 milyon dolarlık gelir, Fenerbahçe'nin gelir kalemleri arasında %24 ile en büyük parçayı oluşturuyorsa..Cidden bilmediğim için yazıyor ve soruyorum. Bu gelir kaleminin içinde nelerin olduğunu bilen birileri varsa, yazarsa sevinirim. 





Dikkatimi çeken diğer unsurları notlar halinde paylaşmak gerekirse;
  • Fenerbahçe'nin Şampiyonlar Ligi'nden tarihinde en başarılı olduğu geçen yıl kazandığı para 26 milyon dolar, toplam gelirlerinin %12'sine tekabül ediyor. Bu sene Şampiyonlar Ligine katılamayacaklarını varsayarsak, geçen seneki gelirlerinin %12'sini kaybedecek olmaları 2009 bütçelerini tutturmaları anlamında ciddi zorluk getirecek. 
  • Fenerbahçe'nin yukarıda soru işareti koyduğum, %24'lük Amatör Şube gelirlerinden sonra en önemli gelir kalemi, %19 ile Maç ve Loca hasılatları. Fenerbahçe bir önceki seneye göre maç hasılatlarındaki gelirlerde düşüş yaşamasına rağmen, loca satışlarından elde ettiği gelirle toplam gelirini yine de arttırmış. 
  • Fenerbahçe'nin Avea'dan aldığı forma reklamı geliri yıllık sadece 3.7 milyon dolar. 
  • Fenerium'ların toplam mağaza sayısı, 2007 yılından 2008'e artarken, yine de Fenerium'un yaptığı cirodaki düşüşe engel olamıyor. Fenerbahçe'nin Avrupa'da en başarılı olduğu sezonda, Fenerium'un ciro kaybı dikkat çekici. (Toplam ciro kaybı %13)
En nihayetinde, yine de bu sunumu bütün eksiklerine rağmen, spor klüplerimizin genel gelirleri hakkında çeşitli bilgiler veren nadir sunumlardan olması itibariyle önemsiyorum. 
Devamı
Kaydol: Kayıtlar (Atom)