gian'ın sesi

Asil mesele "Ulan" olabilmek..

2010-12-21T01:17:00.002+02:00

Arda Turan'in Aziz Yildirim'a, kendisine "Ulan Arda" diye seslendiginde cevap verememesine kizmak cok anlamli degil. 100 kisiyi cikarip karsisina koysaniz, her kim olursa olsun, Fenerbahce Baskani'na sen ne diyorsun diyemez o seslenme ortaminda.

Asil mesele de benim icin zaten o degil. Benim icin asil mesele, Fenerbahce Baskani gibi bir sahsiyetin (begenirsiniz, begenmezsiniz, koskoca Fenerbahce Spor Klubu'nun baskaninin), Arda'yi ilk gordugunde, bilincaltindan ve agzindan ilk cikan kelimenin "Ulan" olabilecegi bir karakter ve durus (benim nazarimda sebeklik) sergileyen bir profilin koskoca Galatasaray Futbol Takiminin Kaptani olmasidir.

Arda Turan, bir secim yapmistir. Sergen Yalcin misali sozde sosyeteye acilmis, her mevkiiden makam/mevki sahibi insanlarla arkadaslik kurmustur. Bu arkadasliklarinin getirisi olarak da, cok renkli bir sosyal yasama ulasmistir. Bu sosyal yasami da, oldukca rahat yasayabilecegini ve bunun ne Kaptanligina, ne futboluna, ne de Galatasaray'a zarar getirmeyecegini dusunmustur. Gunler, aylar gecmis, bunun tam tersinin oldugu gorulmus, ancak bu sporcu bu huylarindan vazgecmeye yanasmamistir. Lider kisi, gerektiginde arkasindaki guruh icin sahsi zevklerinden de vazgecmesini bilendir. Senin icin gezmek, tozmak bu kadar onemliyse, ancak bunun Galatasaray Kaptanligi gibi bir futbolcunun sahip olabilecegi payelerden en buyuklerinden birine zarar verdigini goruyorsan, degistirirsin yasam tarzini. Degistirmiyorsan da, senin tercihindir, saygi duyulur, ama baskalari da Galatasaray Kaptani'nin degistirilmesini ister! Bu kadar basit.

Galatasaray devreyi 9. sirada kapadi. Galatasaray Kaptani Genclerbirligi macindan sonra, akli sira kaptanlik yapiyor, soyunma odasinin girisinde durmus, iceri giren futbolculara tek tek olur boyle seyler nazarinda sirtlarini sivazliyor. Bu futbolcu kardesimiz, her seyi buyuklerinden guzel izlemis, guzel taklit ediyor, ama aslolanin sekil degil, o hareketlerin icini doldurmak oldugunu ozumseyemiyor. Sen bir kaptan olarak "Ulan" noktasindaysan, Emre abini hem saha icinde hem de saha disinda ornek aliyorsan, katildigin her programda taklitci, esprici, playstation'ci velet goruntusu cizmekten ote bir sey sergilemiyorsan, seni kim Kaptan olarak sayar ki, o eski buyuk Kaptan abilerinden gordugun saha kenarinda bekleyip, arkadaslarini teselli etme hareketine deger verir? Nitekim o oyuncularin hicbiri donup Arda'ya bakmiyordu bile. Bakanlar vardi, onlarin da yuz ifadesi, bir cek git de, cay koy, sen mi beni teselli ediyorsun gibiydi.

Ayni oyuncu yine beseri iliskilerde de tam bir her seyi dogru yapan, iyi cocuk havasindadir. Arif Erdem tarzi eski abilerini her bayramda, seyranda arar misal. Cok iyi cocuk denir bu yuzden. Ama Galatasaray can cekisirken, milyonlarca taraftari aglarken, o beseri iliskileri, abi-kardes cizgisini ogrendigi abilerinin, ornegin Hasan Sas'in hastanelerden kacip Galatasaray soyunma odasinda arkadaslarinin yaninda olma cabasiyla, kendisinin dugunlere/acilislara katilma mesaisi arasindaki farkin ne oldugunu, futbolun psikolojik yonu itibariyle bir camiaya ne mesaj verdigini degerlendiremez.

Ya da bir ic saha yenilgisi sonrasi, Kaptan olarak mikrofonlara konusurken, kendisine kendisinin hakkinda yazilmis kitabin promo'sunu yaptiracak soruyu sordurmaz. Sorarlarsa da, arkadaslar, bugun Galatasaray aci cekiyor, benimle ilgili yazilmis kitap hakkinda konusmanin sirasi degildir der.

Galatasaray Kaptani'nin milyonlarin gozu onundeki imaji budur. Biz boyle alistik. Bizim icin Kaptan onemlidir. Galatasaray Kaptani Turgay Seren'in, Galatasaray bugun 10. sirada, bir kaptan olarak bu durumdan utanmiyor musun Arda demesidir. Galatasaray'i cok seviyorum demek degil, Galatasaray'i sahiplenmek ve bir yasam bicimi haline getirmektir. Kendi yasam bicimini Galatasaray toplumuna empoze etmek degil!

Evet, genc bir adamdan, kendisini Galatasaray'a adamasini bekliyorum. Ama her gorevin farkli bir sorumlulugu var. Gizli bir cemaatin onderi olursaniz, belki manastirda yasamayi da goze alirsiniz, ama o guclu gizli cemaatin onderi olmanin getirisidir bu. Nitekim Galatasaray Kaptanligi da ozveri ister. Yapamiyorsaniz, birakirsiniz, o forsu da kullanamazsiniz. Bu kadar net.

Kusura bakmayin, cok serbest format yazdim, ama icimden gecenler bunlardir.

Her seyine taptigim adam olarak HAGI

2010-10-21T22:27:00.005+03:00

Bu satirlari okuyacak olanlar, eger objektif olmadigimi dusunuyorlarsa, bu cumlenin sonundaki noktadan sonra okumayi biraksinlar.

Hagi, benim icin, ailemden sonra en sevdigim insandir.

Bir coklarinin aksine, huysuzluklarini bile takdirle karsilarim, adam gibi adamligina, haksizliga tahammul edemeyisine, yalanin-yavsakligin hakim oldugu bir camiada dogrucu Davut olmasina baglarim.

Hagi benim icin bir idoldur.

Bu manada, Hagi'nin Galatasaray'in basinda o bayildigim, insanin icini isitan gulusuyle sahaya cikacak olmasi, hem de yeni stadyumda bunu yapacak ilk Teknik Direktor olmasi benim icin mutluluk kaynagidir.

Galatasaray'a gonul vermis herkesin de bu dusunceler icerisinde olmasini beklerim.

Ancak bunun gercek olmadigini da biliyorum. Simdiden Hagi'nin teknik direktorlugunu sorgulayanlar, Hagi'yi futbolcu olarak cok begenirdim, ama teknik adamligi felaket yeaa diye ahkam kesen ahmaklar ortaya cikmistir, sesleri de bayagi cikacaktir. Galatasaray'in taa Lucescu'dan beri her hocasinda oldugu gibi, hocasindan nefret eden bir grup ve hocasini seven bir grup olarak ayrismamasi imkansiz gibi gorundugunden bu durumu normal karsilayalim. Ancak bu savlarin icerigi dolu mu, gelin bir bakalim.

1. Hagi, Galatasaray'a Fatih Terim'in istifasi sonrasi geldigi ilk sene, Galatasaray'in belki de 25 senesinde en dibe vurdugu anda dahi kalan 8 macta, o takimi bile silkelemis, mucadeleci futbolun kivilcimlarini ortaya cikarmistir.

2. Sonraki sene, Galatasaray rakiplerine gore zayif kadrosuyla yarisin icinde olmus, belki de tarihindeki en iyi derbi performanslarini sergilemis, Besiktas'i kendi sahasinda yenmis, deplasmanda penalti kacirdigi ve rakibi ezdigi macta berabere kalmis, kendi sahasinda Fenerbahce'yi yenmis ve deplasmanda yine rakipten iyi oynadigi ve bir sonraki maddede deginecegim macta Fenerbahce'ye abuk bir golle 1-0 yenilmis, kupada ise finalde rakibini 5-1 ile surklase etmistir.

3. Ancak, 5-1'lik o galibiyetin hemen sonrasinda oynanan Genclerbirligi macinda, hem yorgunluk hem rehavet sonrasinda kendi evinde kaybettigi 3 puan, sampiyonlugu kacirmasina sebep olmustur. Hemen herkesin hatirlayabilecegi gibi, Gencler maci kazanilsa 1 puan geride Kadikoy'e gidecek olan Galatasaray'in, belki de tarihinde ilk kez Galatasaray karsisinda ayagi titreyerek maca cikan Fenerbahce onunde galip gelme olasiligi cok fazlaydi. Ancak 4 puan farkla, kazanilsa dahi cok seyin degismeyecegi bir ortamda gidilmesi, o mactaki maglubiyeti getirmistir.

4. Galatasaray, o sene yine de 76 puan toplamistir. Bugunun Galatasaray'inin imrenerek baktigi bir puandir bu. Sampiyonluk kacirilmistir, ancak kaptirilan takim belki de tum Fenerbahce tarihinin en iyi takimi olan Alex'li, Tuncay'li, Anelka, van Hooijdonk, Aurelio, Luciano'lu Fenerbahce'dir. Ki bu takim da oynanan 3 macta ezilmistir.

5. Tum oyuncularindan kapasitelerinin ust limitlerinde verim almis, disiplinsizlige goz yummayip, kimilerince inatcilik olarak degerlendirilmesine ragmen Umit Karan gibi isimlere ambargo koymus, Necati ve Hakan Sukur'den 18'er golluk katkilar alacak, hep sisteme bagli-taktik disiplini icerisinde bir takim yaratmistir.

6. Hagi o sene Hincal Uluc tarafindan gencleri oynatmiyor diye yerden yere vurulmustur. Oysa biraz iyi hatirlayan bilir ki, Arda'lari ve nice gencleri AEK hazirlik macinda ilk oynatan Hagi'dir. O oyunculara elbette tecrubeli kadro icinde henuz 17 yaslarindayken daha fazla gorev vermemis ama takima ayak atmalarini saglamistir.

7. Bir sonraki sezon 83 puanla sampiyon olacak Gerets'li Galatasaray'a mucadeleci, kazanma arzusu yuksek, karakterli bir takim birakmistir. Belki de kendisi kalsa o sampiyonlugu tadacak hoca olacakti.

8. Sezon icinde yoneticilik anlaminda bunamis Ergun Gursoy, Ayhan Akbin tadinda adamlarla muhatap olmus, Canaydin yonetiminin zayifligi altinda hem yipranmis hem de yonetim tarafindan yipratilmistir. Abartili bir olay sonrasi taraftarin da sirtini donmesiyle, kolu kanadi kirilmistir. Buna ragmen dogru bildiginden sapmamis ve Galatasaray'a da hicbir zaman sirtini donmemistir.

Maddeler daha uzatilabilir. Ancak Hagi'li 2004-05, benim Galatasaray tarihinin en rezil 10 senesindeki en gurur duydugum sezonlardan biridir.

Hagi'nin o sezon sonunda gonderilmesi ayiptir. Iste o ayibin temizlenmesi bu sacma sapan konjonkture denk gelmis olsa da guzeldir.

Hagi, Galatasaray'da yine zayif bir kadronun basina geciyor. Yine zayif, yipranmis, nefret edilen bir yonetimin hocasi olarak. Bu manada dezavantajlari cok. Ancak benim diyen ulemadan, benim diyen mavi kanli Galatasarayli'dan daha Galatasarayli olarak, boylesine bir gunde elini tasin altina koymaktan kacinmamis, herkesin fark yeme beklentisinde oldugu Fenerbahce oncesi Galatasaray hocasi olarak adam gibi adam oldugunu bir kez daha gostermistir.

Su rezil takimin, su rezil yonetimin, su rezil taraftarin icinde icimi isitacak tek unsurun gulusunle, tekrar yuvana hosgeldin HAGI'm!

Kisiliksiz bir camiayi silkelemek icin: FATIH TERIM

2010-10-06T01:20:00.004+03:00

Bu noktaya gelmek cok aci. Ne hayaller kurduk 1 sene once Rijkaard Galatasaray’a geldiginde. Lakin olmadi. Galatasaray’in vucudu kabul etmedi bu asiyi.

Bugun geldigimiz noktada, hocalarindan nefret eden bir yeteneksiz futbolcu toplulugu, dengesi iyice bozulup, hata uzerine hata yapan bir teknik adam ve basiretsizligi artik spor tarihi kitaplarina gececek bir yonetimle karsi karsiyayiz.

Daha onceki yazilarimda da degindigim gibi, kisiliksiz bir takimiz artik. Kisiliksiz bir camiayiz. Gozbebegimiz kaptanimiz dedigimiz oyuncu dahi, mutlulugu Milli takim kampinda buldugu icin, kendini orda feda ediyor. 3,5 milyon euro maas verdigin oyuncuyu tu kaka ediyorsun, adam mutsuzluktan kafa izni alip ulkesine gidiyor. Federasyonu eziyor, Aytekin Durmaz gibi sunepe hakemi dahi eziyor, Fenerbahce’si, Besiktas’i eziyor, samaroglanina donuyorsun. Evet, pembe formali bir samaroglanisin. Busun.

23 yasindaki veletlerin kral oldugu, bu camiada benim diyen futbolcularin sahip olmadigi imtiyazlara sahip oldugu, yabancinin, yabanci futbolcunun dislandigi, adam kayirildigi bir ortamda basarinin gelmesi cok zor. Hele ki Galatasaray gibi gelenegi guclu Teknik Adamlarla basariya ulasmak olan bir ekipseniz.

O yuzden, belki 1 sene once soylesem kendime dahi gulecegim noktadayim ben. Evet, Fatih Terim’i istiyorum. Sahada basari getirecegine dair en ufak kehanetim yok. Lanet olsun, O da muhtemelen sahada basarisiz olacak eldeki bu sunepe kadroyla. Lakin Fatih Terim geldiginde, bu gelismekte olan ama hala icinde 3. Dunya ulkesi yasayan cografyada hakim olan agalik duzenindeki gercek agaya sahip olacagiz. Artik marabalar suratimiza tukuremeyecek. Belki tarla yine hasati vermeyecek, ama 23 yasindaki velet kendini sabana kosulmus bulabilecek. Kimse Florya’nin icinde hadsizlik yapamayacak, her medya mensubu da bilecek ki, ugrasirsa cevabini alacak. Baskaninin rakip takimin baskaninin kuklasi oldugu yerde, yeri gelecek o Baskana da kafa tutacak.

Hic kimse kusura bakmasin. Gelinen noktada, artik kimse 4-4-2’ydi, 4-4-3’tu ile ugrasmasin. Kim gelirse gelsin, bu takimin herhangi bir sistemi oynayayamacagi asikar. O yuzden oncelik, sporun psikolojik duzlemindeki sorunumuzu cozmekte. Kisiliksizligimizi ortadan kaldirmakta. Vakay-i hayriye yaratmakta. Maalesef bunu yaratabilecek tek kisi de Fatih Terim’dir.

Aslantepe’deki o guzelim stadyuma, lider gitmeyelim, ama kisilikli gidelim. Umrumda degil. Bu pembe formali takimin benim takimim olduguna inanamiyorum. Bu hadsizlerin, o formayi sirtinda tasiyan edepsizlerin bu durum karsisinda herhangi bir yaptirima ugramaksizin hala piskince ayni noktada durmalarina tahammul edemiyorum..

O yuzden, seni seviyorum Rijkaard, ama gerceklerimizle yuzdeslesiyorum ve makus talihimize gulerek haykiriyorum: IMPARATOR FATIH TERIM! Hicbir sey yapamasan da, su Florya’nin soyunma odalarinda agiz burun kirsan benim icin yeter..

Eskisehir-Galatasaray macinin gosterdigi 10 sey..

2010-09-01T00:21:00.002+03:00

1. Galatasaray, Fenerbahce, Besiktas gibi takimlar, en kotu donemlerinde dahi cok zor 3 mac ust uste kaybederler.

Galatasaray’in bu kadar kotu gecen donemde, Eskisehirspor karsisinda da kaybetmesi herkes tarafindan bekleniyordu. Oysa bu tarz zor donemlerde buyuk takimlar, cogu zaman cok zor kabul edilen deplasmanlardan cikmasini bilmislerdir. Galatasarayli futbolcular da, pabucun ne kadar pahali oldugunu anladiklari anda, biraz daka sikmislar, sanslarinin da yardimiyla galip gelmislerdir.

2. Kaleci Ufuk, Manisa’daki goruntusunden uzak olsa da, yabanci kaleci alinmayacaksa Aykut’un onunde bu takimin bir numarali kalecisi olmali ve kendisinde sabredilmelidir.

Ufuk’u Manisa’da izlerken, reflekslerine, cesaretine, fizigine hayran olurdum. Is Galatasaray kalesinde mi bilmiyorum ama bu Ufuk baska bir Ufuk. Hayir, yaptigi hatadan bahsetmiyorum. Kaledeki durusu o kadar titrek, o kadar kaleci goruntusunden uzak duruyor ki, inanamiyorum. Yine de senelerdir bir arpa boyu ilerleyemeyen Aykut’a bakiyor, bir de Ufuk’un kurtardigi Sezer’in sutuna bakiyorum ve diyorum ki, Aykut, Leo Franco, de Sanctis.. kim olursa, o sutu kaleye alacak ve biz de, yahu adamin yapacak bir seyi yoktu, olmayacak yere gitti diyecektik. Lakin goruldugu gibi oyle ekstra sutlar da kurtarilabiliyormus demekki. O yuzden Ufuk’un reflekslerine guvenim hala tam, biraz israr edersek en azindan o yaptigi hatadaki gibi basit karar verme yoksunluklarindan da siyrilabilecegini umut ediyorum. Bu yuzden de, yabanci kaleci alinmayacaksa, Ufuk bu kaleyi ne kadar hata yaparsa yapsin, tapulamali diyorum..

3. Ali Turan, az da olsa toparlanma isigi gostermistir.

Galatasaray’daki goruntusuyle bir kez daha saskina dustugum bir baska oyuncu, Aali Turan, Eskisehir macinda yine ideal sag bek degildi, ama gozupekligi, mucadeleden kopmayisi ile onceki maclarindaki titrek, bu da futbolcu mu dedirten hallerinden siyrilmisti. Bu manada, stopere de alternatif olmasi anlaminda, Ali Turan’daki bu bir kac mac icindeki az da olsa yukari dogru giden trend, olumludur.

4. Bir pahali yabanci oyuncu daha mundar edilmistir, bir digeri yakindadir.

Son senelerde Galatasaray’a gelen yabanci oyuncular, once hocalari tarafindan uzun sure oynatilmazlar, sonra o kadar uzun sure oynatilmadiklari icin bir turlu takima isinamazlar ve oynadiklari periyotta iyi performans sergilemezler, sonrasinda Yeniceri kilikli yerli arkadaslari tarafindan yalnizliga itilirler, sonrasinda medyanin da gaziyla taraftarin tepkisine hasil olurlar ve en nihayetinde devre arasinda tek basina foto muhabirlerinin yanindaki Elano portresini bize verirler. Pek yakindir ki, orta sahada Mustafa Sarp vs. gibi isimler oynarken, yedek kalan Cana da ayni donguden gecsin.

5. Mustafa Sarp, dunya spor tarihinin en buyuk iluzyonistidir.

Tum 90 dk boyunca iddiali bir sekilde izledim. Arda’ya 2. Gol oncesi verdigi pas haricinde, koca 90 dakika boyunca bir kez daha, hicbir sey ama hicbir sey yapmadan, topla bulusma noktalarindan israrla kacarak, karsilamasi gelen rakip oyunculari karsilamayarak, topa hic girmeden hata riskini yuzde sifira indirerek bir kez daha sanatinin inceliklerini sergiledi Sarp. Bu sanatinda, abuk subuk arada ileri cikip bir gol ya da assist yapmak da var, ki boylece O’nun iluzyonunu kesfedecek kitleler yine buyulensinler, adam da gol atip, assist yapiyor yauuuw desinler. Bakin sayin arkadaslarim, bu oyuncuyu dikkatle izleyin. Bu adam Galatasaray orta sahasindaki sefilligin bir numarali musebbibidir. Bu adamin hayalet oyunundan, tum orta saha oyunculari etkilenmektedir. Ve israrla Cana oynatilmamakta, bu adam oynatilmaktadir. Rijkaard’a soyleyecek cumle bulamiyorum.

6. Arda Turan trip yapmadigi zaman candir.

Arda Turan ilk yarida yine bildigimiz Arda’ydi. Olabildigince tripci, sahadaki futbolla pek alakasi olmadigi gorulen, vucut diliyle kafasinda o an 1000 tilki dolastigini gosteren haller. Ne olduysa ikinci yari oldu. Sanirim o yuzde yuz kacirdigi golden sonra, bu mac da giderse, neler olacagini farketti ve o ilk ciktiginda sevdigimiz Arda haline burundu. Hayir, attirdigi golde, asistinde vs. degilim ben. Arda’nin gerilere kadar gelip top cikardigi, kendini yerden yere attigi dakikalardir benim icin onemli olan. Arda’yi hep boyle gormek istiyorum. Kafasinda bunu soyle yaparsam, suna soyle mesaj gonderirimli dusuncelerle degil.

7. Baris Ozbek, kafasi kesik tavuktur.

Baris Ozbek aslinda gecmis maclarina nazaran daha iyi futbol oynadi. Sahanin her yerinde basti, sag kanatta olabildigince, elinden geldigince performans gostermeye calisti. Ancak, yukaridaki maddede yaptigim degerlendirmenin gerekcesi, ilk yarida skor 1-0 iken topu kapip 1metre otesindeki Baros’a vermedigi pas uzerinedir. Iste futbol zekasi kendini oyle anlarda belli eder. Kafasi kesik tavuk olarak o topu kapabilirsiniz, ama bir metre kenarinizda yuzde yuz golu attiracak pasi veremiyorsaniz o kaptiginiz topla, o zaman futbol zekasindan yoksun, kosmaktan baska bir sey bilmeyen bir futbolcu oldugunuzu yuksek sesle haykirmak gerekir.

8. Galatasaray, hala kontratak yapamiyor, bu oyuncu mantalitesiyle de yapamaz.

Galatasaray’in 10 yildir, kontratak yapamayan bir takim oldugunu, deplasmanlardaki buyuk maclarin kaybinda bunun buyuk rol oynadigini soyluyorum hep.Bakin bu maca. Galatasaray one gectikten sonra ustune gelen Eskisehir karsisinda yine kontratak yapamadi. Zira tek pastan utanan bir oyuncu kadrosu var. Bu macta biraz toparlanmis gozuken Aydin Yilmaz beyefendi, tek pasla birebir arkadasini pozisyonda birakacakken, kafasi onde topu surmeyi tercih eder, taa ki rakip O’nu indirene kadar. Rakibe sari kart cikarttirmanin o an basari oldugunu da dusunur o dusuk futbol zekasi. Oysa kacan muhtemel bir goldur. Misimovic’in kontratak anlayisinda bir nebze cigir acacagini umuyorum verecegi nokta – tek paslarla. Umarim yanilmam.

9. Galatasaray’in Eskisehir deplasmanina goturdugu 20 kisilik kadroda, sadece 1, yaziyla BIR forvet oyuncusu bulunmaktadir.

O da macta yine golune imza atan ama sakatliktan ciktigi icin bu manada hala guven vermeyen Milan Baros’tur. Ve senelerce her zaman 4 tane alternative forvet bulunduran bir yapi sergileyen Galatasaray ikinci sene ust uste, forvetsiz bir sezona adim atmaktadir. Ancak o kadar eksigi vardir ki takimin, neresine yama yapsan orasi acikta kalacagi icin, henuz sira gelmemistir. Allah sonumuzu forvet anlaminda hayir etsindir, Arda Turan’in forvet oynayacagi gunlerden korusundur.

10. Batuhan Karadeniz, Turk futbolunun yeni Tarik Dasgun’udur.

Besiktas da kendisinden bu haldeyken para kazanarak super bir is yapmistir. Bu kafa ile 10’a yakin Anadolu klubu dolanir, bazilarinda buyuk maclarda goller atip, iste ben buyum der, sonra ayagi yine cukurdan cikmaz. Turk futbolunda beyni olmadigi icin sonecek yeni bir yildiz, Batuhan’dir. Bir sonraki de bu gidisle, IQ olarak Batuhan’dan daha ustun olmadigini gosteren Sercan Yildirim olacak gibi gozukmektedir.

Galatasaray-Karpaty macinin ogrettigi 10 sey

2010-08-20T15:30:00.003+03:00

1. Harry Kewell, bu takimin gercek lideridir.

Bakmayin 21 yasinda kaptan yapilip, Metin Oktay'lastirilmaya calisilan tifil cocuklara. Onlar saha disindaki agirliklarini gozluk takarak yaratmaya calisiyorlar. Diger tarafta ise, sezon basinda gonderilmek istenen, 19 numarali formasi alinip adeta diger yabancilar karsisinda tenzil-i rutbeye ugrayan, buna ragmen sakatliktan ciktigi bir sezon sonrasinda, yine en dandik maclarda dahi elinden gelenin en fazlasini vermeye calisan, skor 0-2 olup herkesin basi yere dustugunde, alkislarla, bagirarak takim arkadaslarini ayaga kaldirmaya calisan ve yetmeyip ikinci yaridaki futboluyla az da olsa tur umitlerinin surmesini saglayan Harry Kewell, bu takimin gercek lideridir.

2. Milan Baros, iyi bir Galatasaray'da oynasa, su ana kadar tum rekorlari alt ust edebilirdi.

Galatasaray'a katildigi gunden beri, tum zamanlarin en kotu orta sahalariyla oynamasina ragmen, 68 resmi macta 44 gole imza atan Milan Baros, eger gecmis yillarin hatirlarda kalan orta sahalarina sahip Galatasaray'inda oynasa herhalde mac basina 1 gol ortalamasini tutturabilirdi.

3. Aykut Ercetin, Fenerbahce'nin 8. kalecisi Mert kadar bile kaleci degildir.

28 yasina gelip, hala bir arpa boyu ilerleyemeyen, bu takimda kalmasinda, kimilerine gore cok iyi roportajlar vermesi disinda olumlu bir nedene baglayamayacagimiz, "Cech, Buffon gelmiyorsa, kaleciye ne gerek var"in mucidi, Aykut Ercetin 6 ayda Saracogullarinda, Anfield'larda dimdik duran Onur Kivrak'in O'su kadar dahi isik sacamamistir geride kalan 7 senesinde ve artik bu takimdan ayrilmayi sonuna kadar hak ediyordur.

4. Ali Sami Yen tribunleri, karabasanda karsisiniza cikan kotu bir sirkten ibarettir.

Turk Telekom stadi devreye girene kadar, Galatasaray'in bu kaotik, iclere islemis, insanlari maca gitmekten sogutan karabasan Ali Sami Yen stadyumu ortamindan cikmasi mumkun degildir. Hatta bu "saldir Galaaatasaray"li tinilarin, yakin zamanda yeni stadi da karabasana cevirmesi muhtemeldir.

5. Adnan Polat'in saha kenarinda camiaya verdigi surat ifadesi, 10 tane roportajla temizlenemeyecek derecede sinerji somurmektedir.

Transfer yapamamanin, takimin rezil oynamasinin verdigi moralsizlikle, baskanin saha kenarinda sanki bunlarda hicbir sorumlulugu olmayan bir taraftar gibi takindigi hosnutsuz ifadeler, Galatasaray tarihinin en cok demec veren baskaninin, 10 tane roportajla dahi temizleyemeyecegi noktada camiaya moralsizlik asilamaktadir. Baskanin yapmasi gereken saha kenarinda somurtmak degil, takimin daha iyi olmasi icin elinden geleni bir an once kapali kapilar ardinda yapmaktir.

6. Hakan Balta, muthis formsuz gecen bir sezonun ardindan basladigi bu sezonda da alternatifsizligin girdabinda gerilemektedir.

Hakan Balta'ya alternatif olarak alinan Caglar Birinci'nin bir an once sure almaya baslamasi ve Hakan'i tehdit eden bir unsur olup olamayacagini gostermesi gerekmektedir. Aksi taktirde, ikinci golde kafayla, ayakla herhangi bir uzvuyla uzaklastirabilecegi bir topu gogsuyle disari birakma laubaliliginde olan Balta'nin kendisini bu goruntuden uzaklastirmasi oldukca zor gozukmektedir.

7. Galatasaray'in boylesine bir rakibe karsi 2-0 geriye dustukten sonra dahi cift forvete donememesi, forvet alternatifsizligini gozler onune sermektedir.

Teknik Direktor Rijkaard, Mehmet Batdal sakatlanmasa yine meshur sisteminden vazgecip 2 forvete doner miydi bilinmez, ama donmek isteyeseydi dahi elinde bunu yapmasini saglayacak gercek forvet yoktu. Buna ragmen, Galatasaray son senesinden ders almayarak, tum sezona surekli sakatlanan, sadece iki, rakamla 2 forvetle girmekte ve devsirme forvetlerden sezon boyu medet umacagini gostermektedir.

8. Galatasaray'in kornerlerini ve frikiklerini Arda'nin atmasi bir camia kuralidir.

Bu takimda en fazla lobisi kuvvetli yerli oyuncular frikikleri ve duran toplari kullanirlar. Takima David Beckham gelse duran toplari o oyuncularin "Galatasaray ruhuyla" daha iyi kullanacagina inanilir ve tum duran toplar bu oyuncularin ayaklarinda harcanmaya devam ederler.

9. "Kendisini bu maclarda gostermeyecekse, hangi maclarda gosterecek" ci Serdar Ozkan, camiaya umut verecek baslangici yapamamistir.

Pino'nun sakatlandigi bir ortamda sans bulan Serdar Ozkan'in, once atesli bir rahatsizlik gecirerek Sivas macinda, sonra da sans buldugu Avrupa macinda sergiledigi futbol, kendisi alindiginda kalkan kaslari indirmek bir yana, bu adamdan bir halt olmazcilarin elini guclendirmistir. Kaotik bir sezonda, bu performansiyla var olmayi basarmasi oldukca zor gozukmektedir.

10. Bursaspor macinda alinacak bir maglubiyet cok seye gebedir.

Galatasaray'in uzun yillardir bu kadar kotu bir giris yapmadigi sezonda, ilk iki macini sifir puanla gecmesi ve Avrupa'dan elenme noktasina gelmesinin faturasini birileri mutlaka odeyecektir. Kimin olacagini yasayacak ve gorecegiz.

Teofilo Fener'e karsi baslarsa..

2010-08-17T23:49:00.002+03:00

Trabzonspor, kaldigi yerden devam ediyor. Bana gore Turkiye'nin en iyi bir kac hocasindan biri olan Senol Gunes'in elinin degdigi andan itibaren tum oyuncularinin performansi yukselen, surekli pozitif oyunu kovalayan takimi bu seneye de iyi basladi.

Once sampiyon Bursaspor'u 3-0'la gectiler, sonrasinda gecen yillara gore daha guclu olmasi beklenen Ankaragucu'nu deplasmanda 2-0 ile. Her iki macta atilan 5 golun arkasinda da hepinizin bildigi gibi Teofilo Gutierrez'in adi vardi.

Gecen seneyi 0 golle kapamis bu duygusal oyuncu acisindan bu sezon baslangici cok onemlidir. Ancak daha onemli olan Trabzonspor'un kadro derinliginin yedekten Yattara ve Umut Bulut'u sokabilecek seviyeye yukselmis olmasidir. Acikcasi bu kadronun elbette Liverpool'u elemesi zor, ancak tuttururlarsa her seyin de olabilecegini belirtmek lazim.

Benim yazi basliginda yazdigim ve asil deginmek istedigim konu ise 5 gollu Teofilo'nun bu hafta Fenerbahce'ye karsi baslayip baslamamasina yonelik. Teofilo attigi goller ne kadar belesci golleri gozukse de, aslinda cok statik bir oyuncu degil. Cok fazla dolasan, surekli arayan, arkadaslariyla duvar olabilen ve top da tutabilen bir oyuncu. Bu haliyle, bu anlattigim oyuncunun mutlaka ilk 11 baslamasi gerekir degil mi?

Belki bir cok macta evet, ama Fenerbahce macinda hayir. Fenerbahce'nin son senelerde gordugumuz uzere, yirtici forvetlere karsi zorlanan bir gobek savunmasi var. Teofilo gibi nazik oyunculari kucaginda buldu mu sindiren Bilica - Lugano ikilisi, kendileri gibi mucadeleci, hircin forvetler karsisinda zor durumlara dusuyorlar, dengeleri bozuluyor.

Bu yuzden, bana gore, Trabzonspor Fenerbahce karsisinda galip gelmek istiyorsa, ilk baslatacagi adam Umut Bulut olmali. Belki Umut'un Teofilo'nun arkasinda yer aldigi bir duzeni de oturtabilir Senol hoca, Burak Yilmaz' i keserek. Nasil yapar, ne sekilde yapar bilemem, ama Teofilo'nun tek forvet oynayacagi Trabzon'un Fenerbahce'ye karsi galip gelmesinin cok zor olacagini bilirim. Umarim yanilirim, umarim ne sekilde olursa olsun, kazanan Trabzonspor olur.

Kuvvetli bir Anadolu takimi olarak Galatasaray

2010-08-16T13:45:00.007+03:00

Galatasaray'in 9 senedir bize izlettigi malum deplasman maclarindan birisi daha yasandi haftasonu.

Artik o kadar kaniksandi ki bu durum, bu kadro yapisi, bu mantalite ile takimin bu hafta Bursaspor'a karsi kazanmasi halinde dahi Eskisehirspor deplasmaninda Sivas macindan cok farkli bir goruntu ortaya koymayacagini artik herkes tahmin ediyor.

Galatasaray artik kuvvetli bir Anadolu takimi. Her sene 50 kusur, 60 puanlarda puan toplayacak, zor maclarda tokezleyecek, ama arada bir sahlanip uc puana ulasacak, evinde vur-kir parcala, taraftarla daha cok galibiyet alacak, ama deplasmanda sinecek bir takim.

Bu kadronun (yonetim-futbolcu-hatta taraftar mantalitesi) degismemesi durumunda bundan farkli bir sonuc beklemeyelim. Kaniksamak lazim.

Galatasaray'a Mustafa Sarp geldiginde aynen soyle yazmistim Mayis 2009'da:

"1980 doğumlu, Bursasporlu futbolcu.

Benim için anlamı ise beni tanıyanların bildiği üzere, çok büyük.

Mustafa Sarp benim için bir simge.

Mustafa Sarp'ın Galatasaray'a alındığı gün, benim için Galatasaray'in Yıldırım Demirören'in Beşiktaş'ı haline geldiğinin tescillendiği gün olacak.

Mustafa Sarp'ın Galatasaray'a alındığı gün, benim için hala içimde bir umut olarak yaşamaya devam eden, bu klüp benliğindeki sürekli ileriyi düşünen vizyonunu kaybetmedi düşüncesinin yitip gittiği gün olacak.

Mustafa Sarp'ın Galatasaray'a alındığı gün, benim Galatasaray'ın Bülent Korkmaz'lı ya da Bülent Korkmaz'sız, Erciyessporlu Bülent Korkmaz kafasıyla hareket etmeye devam ettiğinin kanıtı olacak.

Mustafa Sarp benim için bir simge.

Kendisinden özür diliyorum. Belki de çok başarılı olacaktır yedek bir futbolcu olarak. Bilemeyiz. Ama benim için simgesel olarak, Mustafa Sarp'in alındığı gün 2009-10 sezonuna dair umutlarımın da törpülendiği gün olacak. "

Gecen bir senede geriye donup baktigimda, hic yanilmadigimi goruyorum. Galatasaray, son 9 senedir ustaca ordugu duvarlarla sonunda basardi ve 2010-11 sezonunda resmen bir Anadolu takimi haline geldi.

Ne acidir ki, bunu artik herkes goruyor. Rakip de goruyor, onemsemiyor, kendi taraftari da goruyor, umut beslemiyor. Galatasaray, her zaman transfer sampiyonu oldugu senelerde degil de, zor sezon baslangiclarinda sampiyonluga ulasan bir takim olmustur. Ama Galatasaray artik o Galatasaray degil, o yuzden hic kimsenin icinde o tarz bir umut dahi yok.

Galatasaray artik sark zihniyetinin sembolu ve bayraktari. Artik o batiya acilan pencere vizyonu yok bu takimin damarlarinda. Yozlasmis iliskiler, belirli bir standarttan uzak karar verisler, rakip takimin baskanlarinin uydusu haline gelip, ezik bir yonetim anlayisi sergilemeler var artik bugunun Galatasaray'inda.

Son 9 senede Galatasaray'a dair hicbir sey bizi sasirtmadi. Sasirtmayacak da artik. Galatasaray son 9 senede Itilmisten, Kakilmistan beter bir takim haline geldi. Basini vurdu, ezeli rakibi vurdu, dolandiricisi vurdu, Suleyman Hurma'si bile vurdu, devlet vurdu, kendi oz benliginden cikardigi futbolcusu vurdu, ayrilan efsaneleri vurdu, gelen vurdu, giden vurdu.

Artik omzumuz o kadar dusuk ki, bunu ne Adnan Polat bu vizyonuyla toparlayabilir, ne de o Kizil Elma gibi umutla bekledigimiz Aslantepe stadyumu.. Bu kadro yapisiyla, orda da hevesiniz ilk Fenerbahce macinda alacaginiz maglubiyetle kirilir nasilsa. Onu da sansla aciklariz. Oysa son 9 senedir, Fenerbahce ve Galatasaray takimlari arasindaki kadro farkini irdelemeyiz.

Galatasaray bu gunlerinden kurtulacak mutlaka. Saha disinda tekrar vizyonuyla bizi gururlandiran, bunu ilk Galatasaray dusunmustu/yapmisti dedirten, saha icinde de, kendi sahasi / deplasman farketmeksizin rakip takimi baski altina alip maclarinin yuzde 90'ini rahat kazanan takim geri gelecek. Bu yillar cile yillarimiz.

Uzuldugum, biz 1980leri, 1990lari gorduk. 2002'ye kadar altin yillarimizi yasadik.

Ama ya simdinin cocuklari? Simdinin cocuklari icin sari-kirmiziyi tutmak icin tek bir neden bile kalmadi neredeyse..

Sari-kirmizi mi dediniz? O da yok ki artik.. Genelde mor ve pembe, bulursaniz, sariya en yakin kremle idare ediniz.

ve Ridvan ve Aykut..

2010-08-05T22:37:00.001+03:00

Senelerdir cesitli platformlarda, Ridvan Dilmen’in aslinda ne kadar kotu bir yorumcu oldugunu, ne kadar art niyetli yorumlar yaptigini, bulundugu konumun verdigi gucle, sinsi yorumlar yaparak kamuoyunu yonlendirmeye calistigini anlatmaya calisip dururum.

Ilk baslarda Ridvan’in tarafsiz oldugu yalanina inanmis Galatasaraylilar dahi cogunluktaydi. Neyse ki, en azindan Galatasaraylilar arasinda kendisine itibar edenin pek kalmamis olmasi benim acimdan sevindiricidir.

Hala kalmissa da, dun aksam Fenerbahce’nin Young Boys maglubiyeti sonrasi yaptigi programi bir yerlerden bulup izlemelerini tavsiye ediyorum. Turk Spor televizyonculugu acisindan yuzkarasi bir programa imza atti Ridvan Dilmen. Arkadasi Aykut Kocaman’i korumak icin atmadigi takla kalmadi. Bir nevi benim su yazida ongormus oldugumu da gerceklemis oldu. Fenerbahce’nin uzun yillardir sergiledigi en rezil sezon acilisi performansini acaba Daum, Rijkaard veya herhangi bir baska yabanci hoca gerceklemis olsaydi, Ridvan dun kamuoyuna ne gibi mesajlar verirdi tahmin edebilirsiniz. Ancak burasi Turkiye ve burda ahbap-cavus iliskileri her zaman yururluktedir.

Ridvan Dilmen’in butun bu arka cikmalarina ragmen, Aykut Kocaman’in Fenerbahce’de cok kalici olamayacagi simdiden belli oluyor. Aykut’un kisiligi, daha onceki yazimda degindigim, bilincaltindaki surekli kendisini one cikarma gudusu, buyuk takim hocaligini kiviramaz.

Saha kenarindaki surekli sikintili, bir seylerden memnun olmayan, asik suratli ifadesiyle, buyuk bir camiaya umut veremez. Hic kimseden ornek almadiysa, Mustafa Denizli’nin yapmacik da olsa, en zor zamanlarinda cevreye gulucuk sacmasindan ornek alsin.

Her basin demecinde, oyuncularini isim vererek kamuoyuna sikayet ederek, buyuk takim yonetemez. Hic kimseden ornek almadiysa, Mourinho’ya baksin; oyuncularinin uzerindeki baskiyi medyayi kendisine yonelterek nasil aliyor diye. Aykut ise tam tersini yapiyor; surekli verdigi mesajlarla futbolcularini hem medyaya hem de taraftarina hedef gosteriyor. Bunu yapan bir hocanin basarili oldugunu daha tarihler yazmadi.

Bakin ben O’nu da keserim, bunu da keserim, burdaki tek otorite benim gosterisi yapip, gelir gelmez Alex’le ters duserek, buyuk takim hocasi olunmaz. Hic kimseden ornek almiyorsa, Lincoln’le takisip, sezon sonunda hem kendisinin hem de futbolcusunun takimdan ayrilmasina sebebiyet veren Bulent Korkmaz’a baksin; sene sonunda hem kendisinin hem de Alex’in Fenerbahce’de olmayacagini simdiden gorsun.

Ben her konuda icimdekini soylerim, ben oyle boyle durustum ki, akliniz almaz mealinde medya iliskileri yuruterek buyuk takim hocasi olunmaz. Guiza’yi satamazsak, yararlanmak zorunda kalacagiz O’ndan cumlesini icinden gecirebilirsin, ama milyonlara deklare edemezsin. Hic kimseden ornek almiyorsa, selefi Daum’a baksin, politik aciklama nasil yapilir gorsun.

Velhasil-i kelam, Aykut’un sezonu bitirmesi benim acimdan sasirtici olur.

Ridvan’in bu tarafli yorumculugunun bedelini odeyip issiz kalmasi ise sasirticiyi gectim, surpriz olur.

Rosicky Transferi

2010-08-04T21:51:00.003+03:00

Beni taniyanlar bilir. Thomas Rosicky ilk piyasaya ciktigi zamanlarda buyuk hayraniydim. Oyunun surekli icinde olan, enerjik, futbol zekasi son derece gelismis bu teknik oyuncuyu Galatasaray’da gormek isterdim o gunlerde hep.

Ne ben Rosicky’i Galatasaray’da gorebildim, ne de Rosicky ilk cikis noktasinda yarattigi imajin altini doldurup su anda oldugu yerden cok daha buyuk yerlere gelebildi. Bunda en buyuk pay hic kuskusuz son derece sanssiz bir sekilde yasadigi sakatliklardi.

Iste bu kelime Galatasaray’in son yillardaki transferlerinde anahtar kelime haline geldi neredeyse. Muthis isimleri olan, ama son donemlerde mutlaka sakatliklarla bogusmus yildizlara yoneliyoruz genelde. Gunumuz futbolunun, sahada yuzde yuzunu surekli verebilecek isimlerle oynanmasi gerektigini unutarak.

Bu yuzden, henuz gerceklesmedigi halde gerceklestigi iddia edilen, Rosicky transferi de Galatasaraylilarin kafasinda butun sene boyunca o senelerdir hemen tum futbolcularina yonelik tasidiklari endiseyi beraberinde getirecektir: Tamam adam cok iyi ama, ya sakatlanirsa?

Yine de insane Rosicky gibi bir isme burun bukemiyor. Tesaduf bu ya, gectigimiz Pazar gunu Rosicky’i Emirates Cup’ta ciplak gozle izleme firsati bulmustum. O zaman da yazimda bir cumleyle gecirmis olsam da, Rosicky bana sakatliginin urkekliginden oldukca siyrilmis gozukmustu. Elbette, bir hazirlik maciyla ne kadar degerlendirebileceginiz muamma, ancak bazi hareketleri artik kafasinda ya sakatlanirsam korkusu olmadan yapabilmesi, bir futbolcunun sakatliktan kurtulma yolunda verdigi en onemli isarettir. Rosicky’de bunu gordum. (Rosicky’nin cektigim bir iki resmini asagida bulabilirsiniz.)

Rosicky’nin Arsenal’in zengin orta sahasinda onemli bir alternatif oldugunu da gordum. Hatta Arsene Wenger, mac oncesi skorbordlardan canli yayinlanan roportajinda, orta sahada sayi olarak bir kisi eksik olduklarini ve bir transfer daha yapacaklarini soylemisti taraftarlara. Hal boyleyken, kelle olarak bir kisi eksik olduklarini dusundukleri bir yerdeki onemli bir oyuncusunu neden biraksin Wenger? Pek anlamiyorum. Bu nedenle bu bazi sitelere ucurulan haberin, tipik olarak, oyuncuyla anlasildi ama klubu puruz cikardi seklinde baglanacagini dusunuyorum.

Hazir bu bazi siteler demisken, son iki senedir moda olan bu durumun da Galatasaray’a dair nefret ettirenler listesine girdigini soylemek isterim. Kah Galatasaray dergisinde bir pozisyonda bulunanlar, kah bir yonetici tanidigi olanlar, ortalikta kendi egolarini tatmin veya baska sebeplerle isimler ucuruyorlar ve insanlarin duygularini somuruyorlar. Hadi bu kisilerin ucurduklari duyumlarin dogru oldugunu varsayalim. O zaman ortada cok daha buyuk bir sorun var. O kadar kuculmus ki bazi isimler, bu sitelerdeki cocuklara haber ucuruyorlar. Ne mantigi vardir bunun? Bu haberleri ucuran gerizekali midir, moron mudur? Bu isten ne kazanmaktadir? Sorgulamak lazim.

Bu haberleri ucuran yoksa da, Fossacimbom, Turkspor.net gibi komedi sitelere hala girip onlarin haberlerinin pesinden gidenlere gulmek lazim.

Neresinden bakarsaniz bakin, asagi tukurseniz sakal, yukari tukurseniz biyik durumu.

Sonuc olarak, her seye ragmen, umarim Rosicky Galatasarayli olur. Umarim son senelerde isimli gelip, buyuk hayalkirikligi yaratanlardan biri olmaz. Umarim Galatasaray artik bir kac sene O’nun mevkisine isim aramaz.

Emirates Cup'taydim - Milan 1 Lyon 1 / Arsenal 3 Celtic 2

2010-08-02T00:05:00.017+03:00

Bugun, bu sene dorduncusu duzenlenen Emirates Cup'in final gununde Emirates Stadyumundaydim. Oncelikle Milan-Lyon macini, sonrasinda ise Arsenal-Celtic maclarini izledim.

Milan-Lyon maci tipik hazirlik macinin otesine gecmedi. Elbette bunda, her iki takimin dun de bir musabaka oynamalarinin payi buyuktu. Maca hizli baslayan, oyunda genelde hakimiyeti elinde bulunduran takim Lyon olmasina ragmen, Milan'in bu genc kadrosuyla yine de maci kazanmaya yaklasmasi, buyuk takim huviyetinin nasil bir sey oldugunu gosteriyor bize. Son iki senede 2-0'dan mac vermeye alisan Galatasaray'in buyuk takimliktan ne kadar uzaklasmaya basladigini yuzumuze carptigi gibi..

Macla ilgili kisa notlarim:

Marco Amelia, Milan icin son derece dogru bir kaleci tercihi olmus. Buffon'dan sonra zaten Italya'nin en iyi kalecilerinden biri olarak gosteriliyordu; Milan'da daha buyuk bir cikis yapabilir. Milan'in iyi bir kaleciye cok ihtiyaci var senelerdir..
Seedorf, resmen yasli kurt. Artik hucumun arkasinda degil de, defansin onunde oynuyor ve tam da bu aralar Galatasaray'in ihtiyaci olan futbolcu goruntusu verdi. Cok cevval, basan degil; ama top ayagina geldiginde dogru yere acan, oyunun yonunu degistiren, defansin oyun kurma yukunu onlarin uzerinden alan bir oyuncu. Keske yasina ragmen, Turkiye'de bir iki sene izleyebilseydik..
Flamini oyunda kaldigi tum ilk yari boyu her topu ayagina aldiginda Arsenal taraftari tarafindan yuhalandi. Her zaman dedigim gibi, bizdeki Ingiliz hayrani ezik NTVSpor tarzindaki kanal yorumculari-spikerleri, her daim efendim hic Ingiltere'de boyle seyler oluyor mu tadinda takilirlar, misal Galatasarayli veya Fenerbahceli taraftarlar rakibe giden bir oyuncuyu yuhaladiklarinda. Bakiniz efendim oluyor; hem de ezeli rakibi olmayan bir takima gitmis bir oyuncu yuhalaniyor.
Flamini demisken, sene basinda adi bizimle gectiginde, kendisini sevmedigimden burun bukmustum, ama bugun izledigim Flamini orta sahamiza cok canlilik katardi. Gecmis olsun tabii; Polak nere, Grella nire, Flamini nire?
Yillarin efsane beki Zambrotta.. Artik bayagi agirlasmis..
Borriello harika bir yedek forvet bir takim icin. Bence Milan kalibresinde bir takimin birinci forveti olmamali, ancak ne olursa olsun yedekten gelecek bir Boriello her takim icin kazanctir..
Milan'in forvette oynattigi 1992 dogumlu Simone Verdi, cok ham henuz. Lakin kumasi var. Yine de bu sene bir iki mactan baska sans bulamaz.
Pato.. Bu cocukta ne buluyorlar cidden anlamiyorum.. Cok esnek bilekleri var, kabul.. Cok iyi bir kumasi var kabul.. Ama ne zaman izlesem, boyle gamsiz, pek dunya umurunda olmadan. yavas tempoda oynayan bu oyuncu hicbir zaman A sinifi topcu mertebesine ulasamaz benim gozumde. Aklini basina devsir Pato! :)
Lyon'daki Milan Pjanic.. 1990 dogumlu.. Hani bizde Arda Turan'a 20 milyon euro fiyat biciliyor ya.. Pjanic o zaman 80 milyon Euro olmali.. Bu Bosnak cocugun adini daha cok duyacagiz. Tam bir 10 numara. Son hareketlerde hala biraz ham, ancak bunu da gelistirecegi o kadar belli ki.. Oyun zekasina, teknigine hayran oldum. Lyon Juninho'dan sonra muhtesem bir 8 numaraya daha sahip..
Bizim icin adi gecen Ederson'u hic begenmedim. Gelip de takimin yerlerde surunen kalitesini bir anda yukari cekebilecek bir isim hic degil. Bu isimlere bakiyorum da, ah Lincoln ah, ne futbolcuydun sen diyorum..
Fenerbahce icin adi gecen Gomis'i izledim. Ah Allahim ne olur alsinlar dedim mac boyu. Guiza'yi opup baslarina koyarlar. Guiza hakikaten son vuruslarinda guvenini kaybetmis bir isim ama, topsuz oyunda yaptiklari, surekli pozisyon bulmak icin yaptigi kosulariyla bu Gomis'den cok daha iyi futbolcu bana gore..
Sol bek pozisyonunda oynayan Aly Cissokho'nun adi bir sure bizim icin gecti. Futbolcuyu bugun izledikten sonra diyebilirim ki, birakin genc Galatasaraylilarin hayalleriyle oynamayi. Super bir sol bek. Bir iki sene sonra A klas bir takima transfer yapar..
Yine bizim icin adi gecen (Lyon'un yarisi transfer sezonunda gecmis bizim basinda anlasilan), Kallstrom ise 10 dk oynadi sadece. Cok fazla topla bulusmadi, ama sahadaki durusu sanki bana cok kalinlasmis gibi geldi; hani boyle belini donduremeyen oyuncular vardir ya, oyle.. Yine de 10 dakika ile yorum yapmamak lazim tabii..

Sonuc olarak, Milan-Lyon maci Borriello ve Briand'in karsilikli golleriyle 1-1 bitti. Her iki takim da turnuvadaki iki macindan beraberlikle ayrilmis oldu..

Mactan cektigim cesitli fotolar hemen asagida.. Arsenal-Celtic mac yazisi da bu fotolarin altinda.. Celtic taraftarlarinin harika fotograflariyla birlikte..

Arsenal-Celtic macina gectigimizde ise, macin oncesinde Highbury Stadindan getirilip Emirates Stadyumuna takilan nostaljik saatin bulundugu kale arkasinda yerini alan Celtic taraftarlari, macin hazirlik maci atmosferinden farkli gececegini belli ediyorlardi. Hakikaten tum mac boyu da, hic susmadan takimlarina destek olarak, Celtic taraftarlarinin hakli unlerini nasil elde ettiklerini gostermis oldular.

Maca Arsenal cok hizli basladi. Theo Walcott ile sag taraftan israrla geldiler ve henuz 3. dakikada 19 yasindaki yetenekleri Jack Wilshere'in ara pasina hareketlenen Walcott'un asistinde Vela ile golu buldular. Bu dakikadan sonra da tum ilk yari boyunca Arsenal Celtic'i yari sahasindan cikarmadi denebilir. Celtic'in acikcasi ana ilk 11'ini vs. bilmedigimden, bu zayif goruntuleri sahaya surdukleri onbirle mi ilintiliydi yorumlayamadim. Ancak Arsenal'in Clichy, Djourou, sakatligini atlatmis gozuken Rosicky, bir kac yil icinde Ingilizler'in yeni Joe Cole'u olup magazin basinlarini mesgul edebilecek Jack Wilshere ve yine orta sahaya genc Afrikali on libero kontenjanindan kattiklari Frimpong ile Celtic orta sahasini ezdigi asikardi.

Nitekim pozisyonlari bulan da Arsenal idi, 45. dakikada Sagna ile 2-0'i bulan da.. Ancak ilk yarinin en guzel ani, genc Wilshere'nin kornerden gelen topa gelisine vurdugu volenin direkte patladigi andi. Hani bazi pozisyonlar vardir, gol olmamasi futbol adina cok huzun vericidir ya, iste o anlardan biriydi bu pozisyon.. Ah o kale direkleri, ne gollere engel oldu yarab!

Ikinci yariya Arsenal yine hizli basladi ve yine Walcott ile gelistirdikleri atakta, ikinci yarida oyuna giren Nasri ile skoru uclediler. Sonrasinda Celtic 60. dakikada 3 oyuncu degisikligine gitti.. Ne olduysa da ondan sonra oldu.. O zamana kadar cok fazla rakip kalede pozisyon uretemeyen Celtic, once penalti kazandi - bunu 60. dakikada oyuna giren oyuncularindan Samaras disari attiysa da, sonrasinda Murphy ve Sung-Yueng ile skoru 3-2'ye getirmeyi basardi. Kalan dakikalar baska gole izin vermedi ve hem macin hem de turnuvanin galibi Arsenal olmus oldu.

Celtic ise bu ilk canli izledigim maclarinda benim gonlumu taraftarlariyla fethetti. Susmak bilmediler. Skor 3-o'ken dahi tezahuratlarina devam ettiler. Yine 3-0'ken "You'll never walk alone" u soyleyip Arsenal taraftarini cildirttilar ve bastira bastira oyuncularinin en azindan kendilerine seref verecek bir iki gol atmasi icin her seyi yaptilar. Sonunda da 3-2 ile kaybetmis dahi olsalar, baslari dik ayrildilar sahadan. Sanirim Iskoclarin kaderi bu.. Serefleriyle kaybetmek Ingilizlere..

Emirates Stadina daha once de gitmistim, dolayisiyla stadyumun ne kadar harika oldugunu biliyordum. Tek dilegim Seyrantepe'nin bunun yarisi olmasi.. Gerci biliyorum ki, stadyum harika da olsa, koltuklarini Emirates gibi de yapsalar, yine ornegin hayvanmis gibi o koltuklarin uzerine cikip izlenecek maclar, ayaklar yine perisan olacak. Sanki normal yerde ayakta durunca ayni sey olmuyormus gibi. Yine mac sonrasinda izdihamlar olacak. Metroya giris cikista polis nizami saglamadigi, kimse kimseye saygi gostermediginden herkesin birbirini ezme cabasini gosterdigi anlarda, insan maca geldigine kufredecek.. ve bizim cocuklarimiz seneler sonra da Seyrantepe stadi yikilip, Bosluktepe stadi yapilirken bunlari soyleyecekler.. Ne kadar aci..

Neyse, burda noktayi koyup, bu macin fotograflarina gecelim..

Bana Galatasaray'imi geri verin!

2010-07-31T15:16:00.002+03:00

Ne zamandir yazamiyorum buraya maalesef. Londra’ya gelisimin 1. ayini doldururken, kendimi yogun bir calisma temposunun icinde buldum klasik sanssizligim olarak. Sali gununden beri her gece 3-4’e kadar yogun bir sekilde calismis biri olarak, bir de ustune blog yazmak pek dusunulesi degil anlasilabilecegi uzere.

Lakin bu durum bile Galatasaray hakkinda dusunmeme engel degil. Uzun zamandir yazmak istedigim seyler var, icimde biriktirdigim.

Galatasaray benim icin cok farkli. Cogu kimse icin aptalca gelebilir, ama hayatimi tarif eden ana bir kac unsurdan biri. O kadar cok seviyorum.

Ancak son bir kac senede icimde beliren bir baska duygu daha var. Ust kimlik olarak, hayatimin bir parcasi olan, cok sevdigim, canim Galatasaray’imi olusturan tum alt kimliklerden nefret etme / duydugunda-gordugunde irkilme duygusu.

Galatasaray Yonetimi diyorsunuz.. Irkiliyorum.. Fenerbahce baskaninin dumen suyuna girmis, 1992’de toy bir yoneticiyken yarattigi efsaneyi bir cirpida silebilecek noktaya gelmis bir baskandan, O’nun altindaki kamuoyunda agirligi olmayan, pasif eleman yoneticilerden, ayni tarz soylemlerden nefret ediyorum. Galatasaray’in yoneticilerine bakiyorum, bir tane iclerinde ornek alabilecegim adam goremiyorum. Aldiklari aptalca kararlardan nefret ediyorum.

Galatasaray Kongre’si diyorsunuz.. Hala ayni isimlerin cevresinde donup dolasip bize yukaridaki paragrafda nefret ettigimi soyledigim yonetim modelleri sunmaktan oteye gecemeyen yapidan irkiliyorum. Yanlis anlamayin, Adnan Ozturk de secilseydi, emin olun bu kadar irkilirdim yine sanirim Galatasaray’i sarip sarmalamis yonetim sekillerinden..

Galatasaray taraftari diyorsunuz, irkiliyorum,,OK, let’s go’lu tezahuratlari aklima geliyor, urperiyorum. Aptalca isimlere sahip cikip, sahip cikmalari gereken yerde sirt cevirdiklerini dusunup kahroluyorum. Internetteki yansimalarinin toyluklarindan, internette kose baslarini tutmus toylarin Galatasaray uzerinden CM dedikleri oyunu oynarcasina Internet kamuoyu yaratmalarindan, Galatasaray’in Internet camiasinin yeterince akilli olmamasindan ve de buna ragmen yonetimin yakin takip altinda tuttugu bu Internet platformlarindan cok fazla etkilenmesinden de nefret ediyorum.. Kimseyi begenmeyen, etikci gozukup, klasik Galatasarayli yumusakligini sergileyen taraftarlardan nefret ediyorum. Yumusak olmayayim deyip, bunu yanlis algilayan; dogru yerde, takiminin hakkini koruyacak keskin tepkiler vermek yerine, tepkiyi siddet sanan Galatasaraylilardan da nefret ediyorum..

Galatasaray futbolculari diyorsunuz, yine iclerinde bir tane akilli adam barindirmayan bu guruhtan da her gordugumde uzaklasasim geliyor. Bakin daha yeteneklerine laf etmedim. Galatasaray’in orta sahasinin ortalama bir Anadolu takimindan kotu olmasina tahammul edemedigimden bahsetmiyorum. Kendisini bir sey sananlarindan, akilli oldugunu dusunup, cin olmadan adam carpanlarindan nefret ediyorum.

Galatasaray Teknik Kadrosu diyorsunuz; hala bu takim icin burda bir seyler yapmak uzere olduklarini hissettiremediklerinden oturu soguyorum. Hala Mustafa Sarp’in 11 ciktigini gorup, 20 senede izledigim binlerce maca lanet ediyorum. Bir efsane olarak daha gelen ismin daha, basari hikayesi yaratamamasina uzuluyorum..Galatasaray’in 10 senedir, iki macta bir kica-basa carpan toplardan gol yemesine, duran toplari hala savunmayi bilememesine ise artik sadece guluyorum.

Galatasaray’li eski futbolcular diyorsunuz.. Her biri cacik beyinli olup, kendi egolari adina hem kendilerini hem Galatasaray’i kucuk dusuren bu guruhtan nefret ediyorum..

Galatasaray tandansli basin diyorsunuz.. Yayinci kuruluslarda bir tane Galatasaray kamuoyuna yon verecek pozisyonda adam yetistiremeyen, isi gucu, dedikodu-entrika, cikar iliskisi olan bu topluluktan tiksiniyorum..

BANA GALATASARAY’IMI GERI VERIN YAHU!

Kim nasil yapacaksa, bir sekilde yapsin. Ben asik oldugum Galatasaray’imi yeniden istiyorum. Benim. Milyonlarin taptigi Galatasaray bu degil. Bu baska bir sey.. Durusuyla, bunyesinde ona yon verenlerle. Onu temsil eden taraftariyla, camiasiyla, farkli bir olusum bu..

Bu olusumun acilen bir terapiye ihtiyaci var. Nasil olur, ne sekilde olur bilmiyorum ama, Ozhan Canaydin’in actigi yoldan giden 2000’lerin Galatasaray’i zihnini kaybetmis bir organizma gibi.. Kendisini yaratan tum unsurlarla birlikte..

Nasil akil sagligini kaybetmis bir yakinimizdan uzaklasamazsak, Galatasaray’dan da uzaklasamiyoruz. O kadar cok seviyorum ki, su an o kadar isten firsat buldugum ilk anda O’na dair yazi yaziyorum...

Ama bilsin ki, artik bu goruntuden keyif almiyorum..

Sit-comcular pek de entel canim..

2010-07-15T22:16:00.001+03:00

Kelebek yazari Cengiz Semercioglu’nun dunku yazisindaki bolumlerden birisi tipki asagida alintiladigim gibiydi. Once onu okuyalim hep beraber:

“Kendime ödev

Evde nereden elime geçtiyse, yillar sonra Quills’i (Düslerin Efendisi) yeniden taktim DVD’ye...

Sadizm kavraminin yaraticisi Marquis de Sade’in hayatini anlatan bir film bu.

Geoffrey Rush ne güzel oynar bu filmde...

Ama ben bu filmde en çok akil hastanesindeki delileri oynayan küçük rolleri begeniyorum.

Quills’in üzerine bu yaz sicaginda Sodom’un 120 Günü’nü tekrar okumak çekilmez ama Pasolini’nin Salò o le 120 giornate di Sodoma’sini tekrar izlemek farz oldu artik.”

Okudunuz mu? Cengiz Semercioglu da bir kere daha okusun hatta. Okudugu anda da, onundeki bilgisayarin kapagini kapatalim ve kendisine hizlica arka arkaya soralim:

Sadizmin kavraminin yaraticisi kimdir Cengiz? Ha?

Pasolini’nin hangi filmini tekrar izlemek istiyorsun? Bir cirpida soyle bakalim?

Geoffrey Rush’in en sevdigin iki filmini soylesene Cengiz? Ha? Cabuk soyle Cengiz..

Bu sorularimiza, bir dakika once kendi yazdigi yazisini okuyan Cengiz Semercioglu cevap verebilecek midir acaba?

Hastasiyim, bu sit-com gazetecilerinin, kendilerine olmadik bir entel kimlik yukleme cabalarinin..

Cengiz Semercioglu gibi son yillarda bir sekilde turemis, Fatih Altayli’nin Hurriyet’ten ayrildigi donemde O’na saldirarak kosesindeki yeri saglamlastirmis, Medyatava.com sitesinin sahibi olarak Medya uzerinde her daim kullanabilecegi bir guce de kavusup, kendisini olmadik yerlerde bulmus bir ismin neyinedir entellektuellik? Hayir bunu Ertugrul Ozkok yazsa, Kanat Atkaya yazsa, sig durmaz. Ama sizin gibiler uzerinde sig duruyor Cengiz Semercioglu. Bir sekilde cok iyi bir yer edinmissiniz Hurriyet gibi bir gazetede. Birakin kendinizde olmayan ozellikleri varmis gibi gosterme cabalarini da, bulundugunuz yere odaklanin, polemik yazin, dedikodu yapin, bunlardan nemalanin.

Bana da Sadizm kavraminin yaraticisini andirmayin..

Aykut Kocaman’li Fenerbahce

2010-07-13T22:55:00.001+03:00

Basliga bakip bunun teknik bir analiz oldugunu sananlari uyarayim. Bu yazi boyle bir amac gutmemektedir.

Aykut Kocaman’a yonelik goruslerimi, gectigimiz yil, henuz kendisinin Fenerbahce ile ne sportif direktorluk ne de teknik direktorluk anlaminda bir ilgisi yokken yazmistim. Ilgilenenler buradan okuyabilirler.

Oncelikle itiraf edeyim ki, bu yaziyi yazarken objektif degilim. Ne acidan objektif degilim? Aykut Kocaman’in Fenerbahceli olmasi, benimse Galatasarayli olmam acisindan mi? Kesinlikle hayir. Objektif olmama gerekcem Aykut Kocaman gibi insanlari sevmememdendir.

Nedir Aykut Kocaman’da sevmedigim?

Aykut Kocaman tarzi adamlar, kendilerine bictikleri rol geregince hep kamuoyunun takdirini almaya yonelik aciklamalar yapmaya, adimlar atmaya calisirlar. Onlar icin varsa yoksa kendileri vardir. Eger medyada, adama bak, aferin yahu ne kadar etik, ahlakli bir adam dedirtirlerse, O’nlardan mutlusu yoktur. Bu manada 7 yil sonra sampiyon olmus bir takimin oyuncusu ve sampiyonluk golunu atmis adam olarak, kameralarin karsisina olu gibi bir suratla cikip, o malum, simdi sampiyon olduk diye sevincliyiz ama biz degil de Trabzonspor olsaydi her sey tersi olacakti, bu yuzden Trabzonsporlu arkadaslarim icin uzgunum mealindeki aciklamayi yapabilirler. Yahu sporun zaten dogal kaderi bu degil midir? Bir kaybeden ve bir kazanan her zaman olacaktir; bunu sanki efendim Turkiye cok acimasiz, kaybedenler yerden yere vuruluyor, boyle olmamali gibi abuk bir duzleme baglayip, medyadaki kafasi cok calismayan ama etikci gozukerek prim yapmaya calisan kesimlerin takdirini almaya calismanin anlami nedir?Ben bunu, kendi takimini desteklemek icin degil de, bazi anlar sadece biz ne kadar iyi taraftariz oley oley diye gostermek adina tezahurat yapan Besiktas taraftarindaki o kendini begendirme gudusune benzetiyorum. Her iki ornekte de kahramanlar, esastan koparlar, bagli olduklari kurum, takim vs. her neyse ondan izole olup, kendi sahislarini on plana cikarmaya calisirlar..

Nitekim Ali Sen de tipki benim gibi dusunmus ve kendisine direk yol vermisti.

Sonrasinda Aykut Kocaman’in teknik adamliginda da hep benzer cizgi devam etti. Aslinda icerigi cok dolu olmayan, ama hep bir cok hassasmis, cok etikmis kisvesi altinda insanlardaki Aykut Kocaman duzgun adam algisini goze goze sokmaya calisan bir tarz. Kiminize sempatik gelebilir, ama beni oldukca iter bu tarz.

Cunku samimiyetine inanmam. Neden samimiyetine inanmam biliyor musunuz? Inanmam zira, Sportif direktor oldugu sene teknik direktorunun arkasindan oyunlar ceviren, hani o issiz kaldigi donemlerde, efendim ben yarim sezonda bir takimin basina gecmeyi etik bulmuyorum deyip medyadakilerin sak saklarini alan, ama konu gorevinin basindaki hocasinin azledilip kendisinin Sportif Direktor sapkasindan teknik direktorluk sapkasina evrilmesi soz konusu oldugunda, cikip siz ne diyorsunuz, bu benim senelerdir zikrettigim prensiplerime aykiri diyemeyen bir adamin samimiyetine inanamam. Besbelli ki, tum sezon boyunca Daum’un altini oymus ve sene sonunda da hayal ettigi konuma ulasmistir.

Yanlis anlamayin, bu ihtiras gayet anlasilabilir bir durumdur. Lakin, anlasilamayacak olan, hem boyle ihtirasli biriyken ve geregini yaparken, hem de ben ululardan bir uluyum, cok etigim, cok ahlakliyim diye gecinmektir.

Iste bu sartlar altinda Fenerbahce’nin basina gecen Aykut Kocaman, teknik direktorluk yetileriyle olmasa da, medya ile iliskileri anlaminda son senelerde bu anlamda buyuk zorluklar yasayan Fenerbahce Yonetimi icin bir sanstir. Medyada kose baslarini tutan cogu etikci yazarin skalasinda, Aykut Kocaman baskalariyla karsilastirilamayacak derecede yukaridadir ve uzun sure korunmaya yetecek kadar kredibilitesi vardir. Haftasonu bir mac kotu mu gitti Fenerbahce icin? Hemen ilk tonlamayi aksam programinda arkadasi Ridvan Dilmen yapacak, Aykut Kocaman icin belirebilecek soru isaretlerinin, elestirilerin buyuk kismini bertaraf edecektir kamuoyunu yonlendirebilme gucuyle. Sonrasinda, Ridvan’in yeterli olmadigi noktada, gazetelerde Gurcan Bilgic’iymis, Mehmet Demirkol’uymus cesitli Fenerbahceli yazarlar hemen devreye girecek ve kamuoyundaki Aykut Kocaman algilamasini basariyla kurgulayacaklardir. Taa ki, artik Aykut Kocaman’li Fenerbahce’den zerre umit kalmayincaya dek. Ki o durumda dahi, bu sene hoca olarak alisma senesiydi, seneye her sey daha iyi olacak vs diyebilirler.

Demem odur ki, bu sene medya ile toz zerrecigi kadar iliskisi olmayan Frank Rijkaard’li Galatasaray’in isi, sadece bu nedenden oturu olmamakla birlikte, bu nedenden oturu de, oldukca zordur. Kamuoyundaki Adnan Polat ve ozellikle Adnan Sezgin karsiti havaya eklenen karsi tarafin medyaca cok sevilen antrenoru modeli yarisin teknik olmayan kisimlarindaki en buyuk dezavantajlardan biri olarak karsimiza cikacaktir.

Bakalim Aykut Kocaman, 10 sene calistirdigi takimlarda bir Ertugrul Saglam’in yarisi olamamisken, Fenerbahce’de sinif atlayabilecek mi? Yasayip, gorecegiz..

9 macin canli yayinlanacak olmasi bir devrimdir!

2010-07-13T00:53:00.003+03:00

Turk futbolunun ilerlemesi icin senelerdir gerceklesmesi gerektigini iddia ettigim bir konu, bugun Klupler Birligi toplantisinda karara baglanmis. Yeni sezonda tum maclar naklen yayinlanacak Digiturk'te!

Senelerce yok efendim neden Turkiye Ligi Avrupa'da yayinlanmiyor dediler. Halbuki cogu bilmez ki, Eurosport bir donem Eurogoals programinda ligimizin maclarini vermeye baslamisti. Ancak ekrana gelen goruntuler utanc vericiydi. Oyle ki, sadece bir pilot kamerayla cekilen maclarda, tekrar pozisyonlar kale arkasi yerden cekim yapan aktuel kameralardan yayinlaniyordu.

Bu durum degisti mi? Hayir.. Gecen sene dahi naklen yayinlanan maclar haric tum maclarda bu sistem hakimdi.. Kale arkasindan yerden cekilen pozisyonlarla, birakin seyir zevkini, nice guzel goller, hareketler gume gitti..

Artik 9 mac naklen yayinlanacak ve bu manada (ulke futbolunun genel kalitesinden bagimsiz) artik Turkiye ligini pazarlamak icin bir engel kalmayacak.

Bundan sonraki adim da, senelerdir soyledigim gibi Turkiye'de stadyum ihtilanin yapilmasidir. 9 macin naklen yayinlandigi, her takimin stadinin Avrupai normlarda oldugu bir Super Ligde, her sene gelisen taraftar profili ve lige katilan yildiz oyuncu ve teknik adamlar da eklendiginde, adim adim Avrupa'nin takip edilen liglerinden biri olmamamiz icin hicbir gerekce yok.

Bu manada hem bu karari aldiranlara, hem de yillar sonra da olsa bu karari uygulamaya gecirmeye ayak diremeyen Lig TV'ye tebrikler ve tesekkurler!

Campeones, Campeones Oley Oley Oley!

2010-07-12T00:48:00.005+03:00

Her iki takimi da cok severim. 1988 Avrupa Sampiyonasi ilk izledigim turnuvadir. Sacchi'nin Milan'inini surukleyen van Basten, Rijkaard ve Gullit'li kadrodaki kaleci van Breukelen'la mahalle maclarinda kaleci olur, Ronald Koeman olarak defanstan top cikarmaya calisir, tabii van Basten olarak gollere imza atardim. Sonrasinda biraz buyudukce, futbol tarihine merak saldikca, Johan Cruyff'u ve O'nun etrafindaki Hollanda felsefesini ogrendikce, her turnuvada Portakallari destekleyen Turklerin arasina katilmistim bile..

Ama bir diger goz agrim daha vardi. O da sari-kirmizi renkleriyle gonlumu celen, her seferinde basarili olmasini istedigim, ancak buyuk turnuvalarda hicbir zaman kupa kazanamamis Ispanya idi.

Iste bu iki takimin dunku finali bu manada benim kucukluk hayalim gibiydi. Ancak itiraf etmem gerekir ki, bu turnuvada ikisiyle de cok ilgilenmedim. Yine de hangisi kazanirsa kazansin, mutlu olacaktim.

Bu hislerle basladigim macin ilk dakikalari tum kamuoyunun beklentisini yaniltmayacak sekildeydi. Ispanya pas yapiyor, Hollanda oyunu kendi yari alaninda kabul ediyordu. Bu manada Ispanya oldukca rahat gozukuyordu. Ne olduysa van Bommel’in sert faulu sonrasi oldu. Bunu takip eden dakikalarda Hollandali futbolcular Ispanyollara karsi her firsatta topla karisik sert mudahalelerde bulunuyor, bazen de De Jong orneginde oldugu gibi, birakin topla karisik olmayi, adam oldurmeye bile tesebbus ediyorlardi. Iste bu goruntu, Ispanyol oyunculari bir nebze korkuttu. Icgudusel olarak toplara girerken cekinmeye basladilar, ayrica sinirleri bozuldu ve bazi pozisyonlarda onlar da rakiple oynamaya basladilar. Bu dakikalardan itibaren Hollanda daha rahat atak yapmaya basladi. Robben’in Casillas’i yokladigi pozisyon ile Mathijsen’in duran topta gelisine topa iska gecmesi cok net pozisyonlar olarak akillara kazindi ilk yarida. Ilk yari biterken, sahada istediklerini yapmis Hollanda goruntusu vardi. Ispanyollari puskurtmusler, mucadele gucleriyle biz bu maci sonuna kadar goturecegiz hissini vermislerdi.

Bu noktada duralim ve Hollanda’nin nasil kendi karakterine bu kadar zit bir oyun sistemiyle `Total tekme` anlayisini benimsedigini sorgulayalim. Benim futbola bakis acimi bilenler, sadece hucum futboldan zevk almadigimi, iyi kurgulanmis defansif bir futbolun yarattigi 0-0’lik bir macin ornegin 4-4’luk bir baska mactan cok daha keyif verebilecegini dusundugumu bilirler. O manada, icine sertligin de katildigi savunma futbollarini hic kucumsemem, nefret etmem. Ancak herkes gibi ben de, bunu Hollanda’ya yakistiramam. Bu oyle bir seydir ki, Hollanda yuzyillar sonra dahi sadece futbolun hucum yonunu, estetigini dusunen bir takim olarak kalabilecek mitolojik bir tarihe sahiptir futbol anlaminda. Bugunun pozitif futbol oynayan Ispanya’sini yarin sirf tekme atan bir takim olarak gordugunuzde yaziklar olsun demezsiniz. Lakin futbolda portakal rengi saga sola tekme atarken gordugunuzde. `tu suratiniza sizin` dersiniz. Sahsen ben boyle dedim.

Bu yuzden mac sirasinda gonul cizgim gitgide Ispanya’ya kaymaya basladi. Nasil kaymasin ki? Topu ayaginda miknatisla tutan Xavi’si, goruntude Serkan Balci ama futbolda bir dahi Iniesta’si, bence dunyanin en buyuk kalecisi Casillas’i ile bu takim bu unvani hakediyor diyordum.

Ancak Ispanya’nin o muhtesem kadrosu dahi futbolda kesin kazanacak bu takim dongusunde degerlendirilemiyor. Eger dun Robben her zaman yaptigini yapip o golu atsa ornegin. Bu tunuvada geri dustukten sonra mac cevirememis bir Ispanya daha da dedike olmus bir Hollanda karsisinda acaba ne yapardi bilemeyiz.

Herkesin izledigi ve degerlendirdigi uzere, ikinci yari tamamen ortada bir macti. Hollanda'nin Robben'le buldugu iki pozisyon, Ispanya'nin Villa ve Ramos'la degerlendiremedigi pozisyonlardan birisi dahi girse bambaska bir mac izleyebilirdik kalan dakikalarda.. Oyuna mudahale anlaminda Del Bosque'nin bu macta oldukca tutuk gozuken ve belli ki akli yari finalde Torres'e vermedigi pasta kalan Pedro'yu cikarip Navas'i koymasi hamlesi, belki aninda maci getirmedi, ancak sonrasinda uzatma dakikalarinda Torres'in de girisiyle, Ispanya'yi hucumda daha taze tuttu her daim olarak. Xabi Alonso yerine giren Fabregas ise adeta forma numarasinin hakkini verip 10 numara rolunden pasajlar sunarken, surekli kaleyi dusundu, iki pozisyona girip bir de golun pasini verdi..Hollanda'da ise Elia hamlesine ragmen, asil hucum gucunu olusturan Robben, Sneijder ve van Persie yoruldukca yoruldular.. Bu manada Ispanya'da sonradan oyuna girenlerin oyunu cozmedeki etkilerinin buyuk oldugunu soyleyebiliriz.

Uzatma dakikalari Ispanya'nin ben daha iyi takimim diye bas bas bagirdigi ilk bolumdu. Gol daha erken de gelebilirdi, ancak 116. dakikada Iniesta 2 sene once Chelsealilerin canini yaktigi gibi Hollandalilari da aglatirken, 4 dakika bile Ispanya'nin bir kac pozisyon bulmasi icin yeter gibi geliyordu gol oncesinde. Hollandalilarin gardi oylesine dusmustu. Gol oncesinde Elia'ya faul yapildigi iddiasi ise butun mac boyu tekme atan bir takim icin son derece acinasi bir iddiaydi.

Neticede, en az Ingiliz meslektaslari kadar sohretli ve zengin olmalarina ragmen, onlar gibi kamptayiz sikildik uhuhuuh yapmayan, 50 gun boyunca hocalarinin deyimiyle tek bir sorun dahi cikarmayan bu genc ve tutkulu kadronun Dunya Sampiyonu olmasi kadar adaletli bir sonuc daha olamazdi, diyecektim ki Altin Top odulunun Forlan'a gittigini gordum ve daha da adaletlisine rastladim..

Boylece 1990'dan beri izledigim en sikici Dunya Kupasi adil sonuclarla bitmis oldu. Yillar sonra, 78 nasil konfetiyle, 86 nasil Meksika dalgasiyla anilacaksa, bu kupa da Vuvuzelasiyla anilacak. Ancak futbol anlaminda bir kac mac haric akilda hicbir iz birakmadan Halit Kivanc'in sesinde olumsuzlesecek..

Bir kez daha tebrikler Ispanya!

Not: Bu yazi Newbury-Londra tren yolculugu sirasinda sikintiyla yazilmistir, yazi da siktiysa ozur dilerim..

Futbolda ilk top kontrolunun onemi..

2010-07-11T01:31:00.004+03:00

Diego Forlan'in her iki ayagiyla da isabetli ve sert sutlarini, bitiriciligini, oyun zekasini ovebilirsiniz. Ancak Forlan'in butun bu ozelliklerinin yaninda benim icin bir ozelligi en one cikar ki, o da muhtesem ilk top kontroludur.

Bana gore futbolda, bir takimda kendilerine gelen pasin ilk kontrolunu gerek dokunusla, gerek pozisyon alisla en iyi sekilde yapan futbolcularin cok oldugu her takim basarili olmak yolunda rakiplerinin bir kac adim onundedir.

Forlan orneginden yola cikarsak;

Forlan'a gelen top, hangi siddette olursa olsun, ilk kontrol aninda bir kac metre uzaga acilmaz..

Forlan'a top geldigi anda, eger topla bir kac metre sonra bulusmak daha avantajli olacaksa, Forlan bulusabildigi ilk anda topa dokunmaz, ornegin ters donup topun 1-2 metre sonra gidecegi istikamete yonelir ve topla orda bulusur: Tabii ki bu bulusmada rakip kaleye karsi onunu tamamen acmis olmasi surpriz olmaz!

Forlan orneginden yola ciktim, ancak elbette ilk top kontrolune ornek olarak gosterilebilecek cok oyuncu var..Bu manada soylemek istedigim, Forlan'in yeteneklerinden ziyade, bir oyuncunun ilk bulusma anindaki dokunusuyla ortaya cikan teknik yetenegi ile topla nerede, nasil bulusacagini ayarladigi oyun zekasi bilesenlerinin hem oyuncunun sinifinin belirlenmesinde cok onemli bir yer tuttugu, hem de dogal bir sonuc olarak oynadigi takimlarin kalitesini arttirdigidir..

2000li yillardaki Galatasaray'a bakalim hemen. Senelerdir yazdigim galatasaray.to forumda, benden cikmis bir tanimlama vardir. Kimilerinin hosuna gitmez, ama ben soyle bir tabir kullanirim: Topu kaval kemigiyle istop etmeye calisan oyuncular.. Kimler midir bunlar? Cihan Haspolatli'lari, Mustafa Sarp'lari, Mehmet Topal'lari, Baris Ozbek'leri gozunuzun onune getirirseniz cok rahat anlarsiniz. Onlarca oyuncu sayabilirim size bu sekilde ilk top kontrolunden yoksun, topu 1-2 metre onune acmadan kontrol edemeyen ya da yanlis pozisyon alarak avantajini kaybeden oyuncu..

Galatasaray'in senelerdir kontratak yapamayan bir takim olmasinin arkasinda yatan gerekcelerden biri de budur. Kontratak hizli oyuncular istedigi kadar, hatta daha onemli olarak iyi top kontrol edebilen, dogru pozisyon alan ve dogru pas secimini yapan oyunculari da ister. Iste Galatasaray'in defansindan forvetine, son 10 yilda topu kaval kemigiyle istop eden onlarca oyuncusu bu tanimlardan yoksundur ve nice basarisizliklarin temelinde de bu yoksunluklari yatar.

Futbolda sistemler cok onemli, ancak sistemleri nasil uygulayacaginiz daha onemli. Iyi futbol, iyi futbolcuyla oynanir mottosunun arkasinda da iste boyle detaylar var. Istediginiz sistemi aylarca calistirin, oyunculariniz topu kaval kemigiyle kontrol ediyorlarsa, hicbir sistemi oturtamazsiniz.

O manada, Adnan Polat'in isaret ettigi 5 yabancidan kalan 4'unde (eger geleceklerse) bu kistasa da bakilmasinda buyuk fayda var..

Bir gun seni sari-kirmizi formada gorsem Forlan..

2010-07-10T23:33:00.004+03:00

Diego Forlan sanirim su anda Dunya'daki aktif futbolcular icerisinde en cok sevdigim isimlerden biri. Bu sene Galatasaray'a attigi son dakika goluyle takimimi bir ust turdan etmis bir oyuncudan bahsettigimi animsatirsam, kendisine yonelik sevgimin sinirlari iyice anlasilabilir saniyorum..

Forlan'in ablasi 1991 yilinda bir kaza yapiyor. Bu kazada ablasinin erkek arkadasi olurken, ablasi bir daha yuruyemeyecek sekilde yaralaniyor. Bu durumda hastanede yatarken, o zaman 12 yasinda olan Diego, ablasinin ifadesiyle O'na soz veriyor: "O kadar buyuk bir futbolcu olacagim ki, kazanacagim parayla seni dunyanin en iyi hastanelerinde tedavi ettirecegim.."

Kiz kardesinin bu tedavisi sirasinda, Forlan'in kendisi de bir futbolcu olan ve Uruguay Milli takimiyla 1974 yilinda Dunya Kupasi'nda oynamis olan babasi Pablo Forlan'in imdadina bir baska unlu isim yetisiyor: Diego Maradona. Maradona arkadasi oldugu Forlan ailesine para vermekle kalmiyor, zamani geldiginde Diego'nun Arjantin'de klup bulmasina da yardimci oluyor. Iste kucuk Diego da, bir nevi hamisi Maradona'yi yaniltmiyor ve 2002'de Sir Alex Ferguson'in radarina takilip Manchester United yolunu tutuyor.

Manchester United yillarinin iyi gecmemesini kendisi yine her zamanki mutevazi kisiligiyle, cok cok iyi oyuncular vardi ve benim daha az zaman bulmam tamamen anlasilabilir bir durumdu; ben de daha cok oynayabilecegim bir takima gitmek istedim diye ifade ederken, Sir Alex Ferguson da o yillara baktiginda, Forlan Manchester'da kahraman olabilirdi. Hem kisilik olarak muthis bir cocuktu, hem de muhtesem bir futbolcuydu. Sadece o donem van Nistelrooy'la oyun ici kimyasi uyusmadi, biz de van Nistelrooy'u daha cok tercih ettik. Kafasi da surekli Ispanya'da tedavi goren ablasindaydi. Ispanya'dan bir teklif gelince biz de verdik, ancak en buyuk pismanligim Forlan'i cok ucuza satmamdir diyor..

Iste bu Forlan, Ispanya'da 2004 yilindan beri Villarreal ve Atletico Madrid formalariyla tam 120 gol atti, 2005 ve 2009'da Altin Ayakkabiya uzandi.

Yine de, dunya futbol kamuoyunda hakettigi ilgi ve saygiyi gormesi icin bu Dunya Kupasinda oynamasi gerekiyordu sanirim. Forlan oyle bir turnuva cikardi ki, tipki eski Japon anime cizgi filmlerinde Tsubasa ve arkadaslari misali, Forlan ve arkadaslari seklinde, bir takimi bir adam nasil bir kac seviye yukari cikarir ve takim arkadaslari O'nun arkasinda nasil kenetlenerek tarih yazarlar bunu gosterdi.

Almanya macinin son saniyesinde direge patlayan frikiginde resmen Galatasaray gol kacirmis gibi uzuldum. 6 gole ulasarak adini Dunya Kupasi tarihine Gol Krallarindan biri olarak yazdirmayi oylesine hakediyordu ki.. Kismet degilmis..

Kendi kazandigi parayla aldigi ilk araba Peugeot 205'i hala kullanan, ablasinin adina kurdugu vakifla insanlara yardim eden, gittigi her takimda insanligi ve takim oyunculuguyla nam salmis bu buyuk yetenegi bir gun Galatasaray formasinda gormek, Hagi'nin ilk geldigi andaki cosku kadar cosku verirdi bana. Bu sene cok zor.. Ama belki 33-34 yasinda.. Ne dersiniz?

Bugun Uruguayli olmak..Bugun Futbolu sevmek..

2010-07-03T00:25:00.004+03:00

"Yahu ne buluyorsunuz bu oyunda? 22 tane adam, deli danalar gibi kosturuyorlar bir topun pesinde. Siz de zamaninizi, paranizi bu adamlar icin harciyorsunuz, hic deger mi?"

Genelde futbolla alakasi olmayan insanlarin, sizin futbol tutkunuzu gorduklerinde verdikleri ortalama tepki budur. Simdi bu insanlardan, olur da bu aksamki Uruguay-Gana macini izlemis olanlar varsa, sormak isterim: Sizce de degmez mi?

Gercekten epik bir mucadele oldu. Son dakikada Fucile'nin aptal faulu sonrasi gelisen dramatik penalti pozisyonu olmadan dahi, kafamdaki mac yazisinda bu cumleyi kullanmak vardi. Gercekten o pozisyon olmadan dahi, bu yari finali olumune isteyen, takim birlikteligini damarlarindaki kana kadar birlikte tasiyan iki takimin, sahada her seylerini veren oyuncularin mucadelesi bu tanimi hakediyordu.

Maca iyi baslayan takim Uruguay oldu. Forlan onderliginde topa iyi hakim olan takim goruntusundelerdi; Gana ise henuz macin gerginligini uzerinden atamamis gozukuyordu. Bu ustunlugunu cok net pozisyonlara ceviremedi yine de Uruguay. Genellikle Forlan'in yari sahalarinin her yerinden kullandigi duran toplarla sonuca gitmeye calistilar. Oyle ki belli dakikalarda Uruguay'in iki stoperi Lugano ve Victorino kendi ceza sahalarinda gecirdikleri zamandan daha fazlasini rakip ceza alaninda gecirdiler bu duran toplardan oturu.

Iste mac bu sekilde Uruguay hakimiyetinde giderken, iki onemli hadise oldu. Birincisi Gana'da Kevin Prince Boateng'in muthis istekli futbolu on plana cikmaya basladi. Oyle ki, maca orta gobekteki uclunun solunda baslayan Boateng rakip yari alanin her yerinde kendini bosa cikarip, pozisyon yaratmaya, pozisyon yaratacak paslar atmaya basladi. Duragan durumdaki Gana Boateng'in bu cabasiyla silkenirken, bir baska gelisme ekmeklerine yag surdu. Defansin belkemigi Lugano sakatlandi ve yerini daha once turnuvada hic oynamamis Scotti'ye birakti. Zaten Uruguay'in ilk tercih stoperleri Lugano ve Godin'ken, artik Uruguay'in defansinin ortasinda daha once birlikte oynamamis iki oyuncu macin devaminda yer alacakti: Victorino ve Scotti.

Iste bu goruntudeki Uruguay oyunculari da sanirim bizim gibi dusunmus olacaklar ki, inanilmaz bir panik icine girdiler. Sanki Lugano'nun bu sakatligi maci onlardan alip goturmus havasina girdiler ve kalan 7+2, toplam 9 dakikada oyunun tum hakimiyetini Gana'ya biraktilar. Gana bu bolumde Boateng'le, Gyan'la cesitli pozisyonlar buldu. Tam Uruguay artik soyunma odasina gol yemeden giderek toparlanma firsati bulacak derken, o ana kadar sahada yoklari oynayan Muntari'nin daglardan, ovalardan vurdugu topta bir anlik konsantrasyonunu kaybedip, suttan once iki adim saga giden kaleci Muslera'nin da hatasiyla golu buldu Gana.

Johan Cruyff der ki, bir takimin basina gelebilecek en kotu seylerden biri 45. dakikada gol yiyip soyunma odasina girmektir. Psikolojiniz alt ust olur. Iste bu durumda girdi soyunma odasina Uruguay ve Lugano'yu da kaybetmislerdi ustune ustluk.

Ikinci yarinin baslangici bu manada cok onemliydi. Iste Uruguay bu maci kazandiysa, aslinda kacan penaltidan ziyade bu bolum cok onemli. Biliyorsunuz, bizde klasiktir, bazi soylemler soylendikce soylendikce aptal futbol kamuoyumuz da her durumda bu soylemlerin gecerli olduguna inanir. Bunlardan bir tanesi de, "daha onumuzde 45 dakikalik bir koca yari var, cok acele etmemize gerek yok, sabirli oynayip beraberligi (veya skorun durumuna gore golleri) bulmaliyiz" klisesidir. Cogunlukla o sogukkanlilik adi altindaki temposuz oyunla acele etmeyiz, sonra bir bakariz dakika olmus 70 kusur ve baslariz panige.. Iste Uruguay boyle yapmadi, eger bu maci kazanacaklarsa beraberligi bir an once yakalamalari gerektigini biliyorlardi. Zira fizik gucu kuvvetli Gana'ya karsi 70. dakikalara geride girmek pek ic acici olmayabilirdi. Hal boyleyken oylesine asildilar ki ikinci yarinin basinda; ornegin Suarez bir pozisyonda Kingson'in kullanmasi gereken top sahanin icinde baska bir noktada kaldi diye, kosup topu O'na veriyordu. Bu tarz davranislari maclarda 90. dakikalarda yenik takim futbolcularindan gormeye alisigiz. 49. dakikada degil. Iste bu emegin meyvesini, Forlan'in olaganustu frikik goluyle aldilar. Bu frikigin yaratilmasindaki buyuk payi ve mac boyunca gosterdigi ileri geri performansi nedeniyle sol bekte oynayan Fucile'yi de tebrik etmek gerekir. Ayni Fucile 120. dakikada gereksiz bir frikik yaratarak takimini neredeyse yakiyorduysa da!

Forlan'in golu muhtemelen Dunya Kupasi tarihinin en guzel, en acaip frikik gollerinden biridir. Jabulani denen topun yaraticilari biz ne yaptik diye birbirlerine bakmislardir sanirim. Ben fizik acidan boyle yon degistiren bir gol gormedim daha once. Tamam olaganustu falsolara taniklik ettik. Ne bileyim Roberto Carlos'un Mini Dunya Kupasi'nda Fransa'ya attigi bir gol vardir, vaay dedik. Ancak Forlan'in bu sutu cok degisik bir yon degistirme izledi. Top kaleye dogru yolunun yarisina kadar bir yon izledi, tam yarisinda hafif durdu, vitesini degistirdi, baska yone yoneldi.. Sanki Japon futbol cizgi filmlerindeki goller gibi bir goldu.

Bu golden sonra Uruguay yeniden kontrol futboluna dondu. Soku atlatan Gana da yeniden oyunda pas ustunlugunu ele gecirdi. Ancak yine de daha net pozisyonlari bulan bu sefer on plana cikan Suarez ile Uruguay oldu. Suarez'i sadece Hollanda'da cok gol atan golculerden biri olarak degerlendirenler hata yapar. Oyunun tum yonlerini oynayabilen, futbol zekasi oldukca gelismis, teknigi harikulade, mucadele gucu yuksek, muthis bir forvet Suarez. Cok kisa zamanda cok buyuk isler basaracagina eminim.

Buldugu bu pozisyonlardan etkilenen Oscar Tabarez, sanirim maci uzatmaya gitmeden bitirmek istedi. Bu amacla oyunda bekleneni veremeyen Cavani'yi cikarip bir forvet oyuncusu Abreu'yu koymasi bir cesaret gostergesiydi 76.dakikada. Abreu'nun gercek katkisi ise ancak son penaltida gelecekti..

Mac uzatmaya giderken, herkesin kafasinda tilkiler dolasiyordu. Efendim, Gana daha genc ve tecrubesiz, ote yandan fizik gucu daha yuksek gibi. Ancak her ikisi de tam dogru sayilmazdi. Zira bu Gana Milli takimi henuz bu sene Afrika Kupasinda finale cikarken de bu yollardan gecmisti, bir onceki sene 20 yas alti Milli takimi Dunya Sampiyonu olurken de.. Onermenin diger tarafi da yanlisti, zira Uruguaylilar olumune carpisiyorlardi, Perez'iyle, Fucile'siyle, Pereira'siyla.. Forlan'iyla Suarez'iyle..

Bu noktada Uruguay sevgimin kokenlerine inmek isterim. 1990 Dunya Kupasi benim 10 yasinda bir cocuk olarak ilk takip ettigim Dunya Kupasidir. Onceki Dunya Kupalarinin hikayeleriyle ilk bu Dunya Kupasi oncesi tanistim. Iste o hikayelerden biri 1950'de Brezilya'yi Maracana'da 200 bin kisiyi aglatarak yenen efsane Juan Alberto Schiaffino'lu Uruguay Milli takimini benim gozumde farkli bir yere tasiyordu. Tam da o donemde Uruguay Milli takimi 1990 Dunya Kupasi'da efsane Enzo Francescoli ile Ruben Sosa ile Daniel Fonseca ile oynuyordu ve ben bu hircin, yenilgi kabul etmeyen ulkenin takimina sempati besliyordum.

Iste o donemden gelen Uruguay sempatim, bugun Forlan'la doruklara ulasmis dorumda. Su an aktif olarak oynayan oyuncular icinde belki de en begendigim 4-5 oyuncudan biri benim icin Forlan.. ve Uruguay formasi giyiyor.. Daha ne olsun? Lugano gibi adam kaptani olmasina ragmen, eger son dakikada kacan penaltida ben havalara zipladiysam kesindir ki, ben Uruguay sempatimde bayagi ilerideyim.

Uzatmalara tekrar donecek olursak, her iki takim adina da karsilikli birer penalti verebilirdi hakem. Ancak Erman hocamizin deyimiyle, penalti penalti gibi olacak earkadas diye bakarsak, verilmeyen penaltilari da anlayisla karsilayabiliriz.

Artik is penaltilara dogru giderken, 115. dakikadan itibaren Uruguay tipki ilk yarinin son 9 dakikasinda oldugu gibi paralize oldu. Aslinda Gana ekstra bir sey yapmiyordu ama Uruguaylilar o kadar panik olmuslardi ki, arka arkaya pozisyonlar vermeye basladilar; Gyan'a, Appiah'a, Boateng'e.. Artik yine tam kurtuldular derken, Fucile'nin anlamsiz faulu geldi. Bu tarz aptalca faullerin genelde bir faturasi cikar. Nitekim o yasadigimiz anlar, iste bu anlamsiz faulun urunudur.

Sanirim maci izleyen izlemeyen herkes artik Suarez'in ne yaptigini biliyordur. Iste bu genc adam bu hareketiyle, bir ulusu kedere bogarken, bir ulusu sokaklara doktu. Suarez'in futbol zekasinin urunu olan bu hareketi ayiplayacak olanlar olacaktir. Futbolun saf, romantik etikcilerinden biri hic bir zaman olmadim. Futbolun icinde yedirirseniz bu tarz hareketler de var. Nitekim Suarez cezasini da cekecegi bir pozisyonda umutlarini 1 dakika daha olsun aktif tutmaya calisti takiminin.. ve tuttu da..

Gyan'in anlamsizca abandigi vurus direge gittiginde, sanirim herkes 2008'deki Hirvatistan-Turkiye macini dusunmustur. Tipki oyle donen bir mac olacagi belli sekilde penaltilara gidiliyordu artik.. Hem de bir tarafin kalesinde titrek Kingson, digerinde penalti kurtarislariyla nam salmis Muslera varken. Gerci tum futbolseverler bilir ki, bu tarz ongoruler tamamen yalandir. Kingson aslan kesilebilir, Muslera sifir cekebilir. Ama olmadi.. Olmadi zira, ornegin Mensah bir penalti atisinda gordugum en kotu vurusu yapabildi.. Ornegin Rajevac Adiyiah gibi gencecik bir delikanliya bu stres dolu anlarda dorduncu penalti atisini kullandirdi..

Ve sonunda kazanan Uruguay oldu. Ben de mutlu oldum. Gana'nin bu kitleyici, sirf kosan orta sahalardan dolu takimini hic begenmiyorum. 1990'in Kamerun'u gibi efsane bir takimin yapamadigini yapip Afrika'dan yari-finale ilk cikan takim olma unvanini elde etmeyi onlara hic konduramiyordum. Allahtan da olmadi..Penalti kacirmasina ragmen hayvan gibi guclu Gyan'a alkislar, Wigan'dan serbest birakilan Kingson'i da Konyaspor'da Ziya Dogan'in ogrencisi olarak gormek isteriz diyorum..

Tekrar tebrikler Uruguay..Tekrar tebrikler Forlan.. ve Suarez.. Bir baska sevdigim takim olan Hollanda macinda da yureginizi ortaya koyacaginiza eminim. Cok guzel bir yari final bizi bekliyor..

Bugun bu sporu delicesine sevdigim icin bir kez daha sukrettim..

Yeni bir başlangıç

2010-06-30T22:29:00.003+03:00

Bir süredir malum daha az yazıyorum. Bunda çok zaman bulamamamın etkisinin yanında, İstanbul'daki son günlerimi yaşıyor olmamın payı büyüktü.. Bakalım Londra'da nasıl olacak yazı trendim..

Evet, Londra.. 29 Haziran itibariyle Londra'ya yerleştim. Yarın da burdaki işime başlıyorum. Hayatımın yeni bir dönemine merhaba derken, umarım yazılarıma da devam edebilirim.

Deutschland, Deutschland über alles..

2010-06-27T18:52:00.004+03:00

Muhtemelen bu maç her zaman Lampard'ın verilmeyen golüyle anılacak. İngilizler bunu gündeme getirip duracaklar. Ne olursa olsun, değişmeyen bir gerçek var: O gol verilsin ya da verilmesin, Almanlar bugün İngilizlerle kedinin fareyle oynadığı gibi oynadılar.

Maça çok hızlı başladı Almanya. Tıpkı Avustralya maçında olduğu gibi, topu ayaklarında tutarak, sürekli pozisyon değiştirerek ve verkaçlara girerek İngiliz kalesini ablukaya aldılar. İlk 30 dakikada skor 2-0 olduğunda, Almanların 3 tane de gol olmayan net pozisyonu vardı. İngilizlerin ise bir frikikte Lampard'ın baraja nişanladığı şut hariç bir tane bile şutu yoktu.

İşte ne olduysa 37. dakikada oldu. Genellikle İngilizlerin futbolunda yer alan mucizelerden biri gerçekleşmek üzereydi. Tıpkı 2005'te İstanbul'da, Liverpool'un 6 dakika içinde Milan'a karşı 3-0'dan 3-3'ü bulması gibi, İngiltere neredeyse 2 dakika içinde bu rezil futboluyla 2-2'yi bulacaktı. Ancak hakemler izin vermedi. Lampard'ın verilmeyen bu golü üzerine muhtemelen o kadar çok baskı gelecektir ki, FIFA futbola tenis ve NBA'de olduğu gibi video teknolojisinin kullanılmasını getirecektir. Lakin herkesin muhtemelen değineceği gibi, futbol öylesine bir spor ki, bizimle resmen dalga geçiyor. Tarih bir yerlerde mutlaka tekrar yazılıyor; nice olayların intikamı yıllar içerisinde alınıyor. 1966 yılında Geoff Hurst'ün bana göre çizgiyi geçmeyen golüyle Dünya Kupasına uzanan İngiltere 44 yıl sonra 1.5 metre içeriden çıkan bir topla Almanya'ya eleniyor..(mu?)

Bence hayır.. Açıkçası o verilmeyen gol sonrasında İngiltere'nin daha da hırslanıp ikinci yarıda maçı çevirebileceğini düşünüyordum. Böyle olur genelde. Seyirciniz daha öfkelenir, hakem baskı altında kalır, siz adrenalin sergileyerek daha çok basarsınız ve eğer maçın bitmesine çok zaman varsa, yapılan hatalar hep hatanın yapıldığı tarafa yarar sağlar. Ancak İngiltere bundan bile acizdi. Bu yüzden bu golün maçın sonucuna etki ettiğine katılmıyorum. İngiltere bu sayılmayan gole dahi reaksiyon veremeyecek kadar aciz, Almanya ise sinirlerini hiç bozmadan aynı çabuk pas ve dinamik yer değiştiren futbolunu oynamaya muktedirdi. Bu yüzden ikinci yarıda çıkan bu sonuca şaşırmamak gerek.

Bazı satır başlarında futbolculara değinmek gerekirse; bana göre maçın adamı Thomas Müller'di. 89 doğumlu bu genç çocuk 2 gol attığından değil, ama Messi'yi bile kitlediğine tanık olduğum Ashley Cole gibi savunmacı bir beki maç boyunda sürklase ettiğinden ötürü maçın adamıdır bana göre. 21 yaşındaki Müller'in sadece 6. maçı bu Milli takımda.. ve Dünya Kupası öncesi hiç golü yoktu.. Şimdi 3 golle Gol krallığında da önde..diğer 3 gollü oyuncularla birlikte..

Müller'den sonra bir diğer isim, artık oyunun her iki tarafını oynayan oyuncu denince, akla Gerrard ve Lampard değil, ben gelmeliyim diyen Schweinsteiger'di. Almanya orta sahasında o kadar etkili bir oyun ortaya koydu ki, Mesut Özil'in, Müller'in, Podolski'nin bu kadar cirit atmasında arka planda en büyük pay O'nundu..

ve tabii Mesut Özil.. Son günlerde Diego Forlan için bir tabir kullanıyorum.. Çok tatlı topçu diye.. Mesut da işte bu tanımıma giriyor.. O kadar sakin, o kadar bileklerine hakim, o kadar her fırsatta en doğru hamleyi yapma bilincindeki futbol zekasına sahip ki, hayran olmamak elde değil.. Zonguldak dendi mi, artık akla 67 Ergün Penbe değil, Mesut Özil gelmeli.. 5. gol O'ndan gelsin çok istedim, ancak maalesef çok fazla kaleyi düşünmedi bugün Mesut..

Bir paragraf da kaleci Neuer'e..O kadar iyi ki, senelerdir söylediğim, hiç öyle De Sanctis, Franco filan uğraşmayın, sıradan bir Alman kalecisi alın, en azından yenmeyecek golü yemez savımı doğrular nitelikte. Kalede çok dengeli ve sakin. Ve hantal görüntüsünün aksine refleksleri de çok gelişmiş. Lampard'ın ilk yarıda, Gerrard'ın maçın sonlarındaki karşı karşıya pozisyonlarında ellerini kullanarak yaptığı refleks kurtarışları harikaydı..

İngiltere'ye dönersek.. Altın jenerasyonun sonuna gelindiğinin resmi oldu. Bir sonraki kupada kaptan Rooney olacaktır, ancak Rooney'nin arkasını nasıl dolduracaklar merak konusu. Almanlar da muhteşem topçular çıkarmadı son 10 senede; ancak bu durumda dahi Milli takımlarını kolektif oyunu harika oynayan oyuncularla harmanladılar. Şimdi de Müller, Mesut, Budstuber gibi gençlerle ileriye daha aydınlık bakıyorlar. Lakin İngilizler'de öyle mi? Gerrard, Lampard, Terry gittikten sonra, kimle dolduracaklar Rooney'nin arkasını? 4 sene sonra da kurtarıcı olarak gol atamayan golcü Heskey girer mi dersiniz yedekten?

Sanırım girebilir.. İngilizlerin aşırı şımarmış yıldızları, gereğinden çok şişirilmiş maaşları ve bonservisleri (örneğin benim 2 milyon vermeyeceğim Milner, 20-25 milyon pound'a Manchester City'e gidiyor..) muhtemelen bu Uruguay'lı hakeme ölüm tehditleri yağdıracak sığ taraftarlarıyla bir 44 sene daha beklemeleri oldukça olası. Durun bakalım ne kamp dedikoduları çıkacak bir kaç gün sonra.. Capello da bunları disipline edemediyse, hiç kimse edemez..

Keita'yı yer bu özenti-etikçi kamuoyunu yönlendirenler..

2010-06-20T23:21:00.004+03:00

Brezilya-Fildişi Sahilleri maçı gayet temposuz, gayet sıradan giderken, maç 3-0 olduktan sonra Fildişili oyuncular gerildiler. Bu gerilmenin arkasında muhtemelen Brezilyalı oyuncuların saha içinde bizim göremediğimiz, ama Fildişili oyuncuları rencide eden hareketleri bulunuyordur tahminimce. Sadece bir tahmin olsa da, hemen hemen böyle olduğundan eminim.

Sonrasında, tüm maç boyu uyuyan Fildişi'ni yine isyankar halleriyle canlandıran Keita oldu. Keita'nın önderliğinde Fildişi bir de gol buldu Brezilya'ya karşı ve en azından 3-2 yapmaları da içten bile değildi.

İşte bu anlarda oyunun karakolda biteceğine dair hisler veren görüntüler sergilenmeye başlandı. Bu hareketlerin başlangıcında, arkası dönük topu eliyle alıp bir an önce taç kullanmak isteyen Keita'ya, Kaka'nın arkadan gelip çelme takması var. Nitekim bu hareket sonunda Kaka ilk sarısını gördü. Sonrasında, karşılıklı sert hareketler devam ederken ve Brezilyalılar genelde Keita'nın üzerine oynarken, Keita'nın yine arkası dönük pozisyonda ilerlerken Kaka'nın kendisini çekmemesi ve dirseğini Keita'nın karnına doğru gelmesi için gerekli pozisyonda tutarken omzu da Keita'nın çenesinin altına geliyor. Keita da bu pozisyonu çok güzel bir şekilde göstererek, Kaka'nın hakettiği kartı görmesini sağlamıştır. Keita'nın yüzüne omzunun geldiğini dahi görmek istemeyip, Keita'yı sahtekarlıkla, şerefsizlikle suçlayanlar, Henry eliyle alıp Fransa golü atınca, Avrupa trendlerine bakıp özenti bir şekilde Henry'i asıp İrlandalı kesilirler; lakin bugün aynı maçta Fabiano iki kez eliyle alıp gol atınca, elle aldı ama çok güzel goldü derler. Bu kadar omurgasızdırlar.

İşte bu özentiler, belli oldu ki, Keita'yı yiyecekler. Bu maçın çıkarımı budur. Keita işte böyle bir adam, her hareketi yalan, her hareketinden şüpheleneceksin düşüncesini tüm kamuoyuna ve Türk futbol hakemlerine işleyecekler. Bizim saf Galatasaray taraftarı bile bu gaza gelir, görürsünüz. Hatta yönetim, Keita'nın görüntüsü Galatasaray'a yakışmıyor diye elden çıkarmaya çalışırsa, şaşırmayın..

Keita kendisine yapılan ve karşılığı sarı kart olan pozisyonu, çok iyi bir şekilde göstermiştir hakeme. Gözünün önünde iki kez elle alınan topu görmeyen hakem, bu şekilde göstermese, o kartı da vermez. O yüzden Keita bu oyunun gerektirdiğini yapmış ve adaletin yerini bulmasını sağlamıştır. Kendisini bir kez daha sahaya yansıttığı karakter için kutluyorum.

Keita'yı linç etmeye çalışacak özentiler: Önce Fabiano'ya, önce Kaka'ya sallayın da, samimiyetinizi anlayalım..

Brezilya 2 Kuzey Kore 1

2010-06-15T23:27:00.005+03:00

Brezilya halkının - taraftarının ve futbolcusunun, Milli takımlarına ve Dünya Kupası'na verdikleri önemi bana hatırlatan ve tekrar gösteren iki şeye tanıklık ettim bugün. Bir tanesi maçın kendisinden, bir tanesi günlük yaşamımdan.

Brezilyalı futbolcunun Milli takıma ve Dünya Kupası'na verdiği önemi anlatan en güzel kareyi Maicon verdi bugün, attığı golden sonra gözyaşlarına hakim olamazken. Koca Maicon bu. Şu an dünyanın tartışmasız en iyi sağ beki. Daha bu sene 3 tane kupayı kaldırmış, biri Şampiyonlar Ligi olmak üzere. Turnuva sonrası Real Madrid'e büyük paralara imza atabilir.. ve o Maicon, final maçında filan da değil, turnuvanın ilk ve kendileri açısından en kolay geçmesi beklenen maçında, gözyaşlarına boğuluyor golü atınca..

Brezilya halkının - taraftarının, Milli takımlarına ve Dünya Kupası'na verdiği önemi anlatan en güzel kareyi ise bugün çalıştığım projedeki Brezilyalı iş arkadaşım verdi. Yoğun çalışma saatlerimiz gereği, genelde çok geç saatlerde çıktığımız işimizde, Felipe de genelde en erken 10'da, 11'de işten ayrılır gece. Lakin o çalışkan Felipe, bugün çok da önemli bir delivery olmasına rağmen, saat 8'de resmen koşarak ayrıldı işten.. Gerekçesi Brezilya maçına yetişebilmekti. Belki kişisel bir örnek; ama bana yeniden halkın Milli takımlarına tutkusunu en yakından hatırlatmış oldu.

İşte bu duygularla izlediğim maçta, Brezilya'nın bir 10-15 dakika tempo yapıp golleri bulacağını hepimiz gibi tahmin ediyordum. Buldular da. Çok sıkmadılar da.. Ama hemen herkesin ifade edebileceği gibi, bu sene Serie A'da yılın bidonu seçilecek kadar kötü oynayan Melo, Galatasaray'da hayalkırıklığı yaratan Elano, sezonu sakat ve formsuz geçiren Kaka gibi isimlerden kurulan orta sahasıyla, Brezilya gümbür gümbür bu kupayı alır, gelir dedirtmekten çok uzak. En kötü oynadıkları Dünya Kupalarında ilerlerken, her zaman bilirdik bir tane sihirli oyuncuları var diye. Ancak şu kadroda bu tanıma uyan bir oyuncu var mı tartışılır. Robinho mu diyorsunuz? Hiç beğenmem bu dengesiz sirk futbolcusunu. Ancak, her şeye rağmen, sadece Milli takımlarını bu derece önemseyen oyuncu topluluğunun varlığından ötürü bile Brezilya her zaman favoriler arasında olur Dünya Kupalarında..

Elano'nun Maicon'a verdiği pas asist olarak değerlendiriliyor, ancak bence Maicon'un golü şahsi eforla geliyor; yani o pasın doğal gelişiminde gerçekleşen bir eylem değil gol. O yüzden ben asist olarak değerlendirmiyorum. Lakin attığı gol çok güzel ve oynadığı yer olan 4-3-2-1'de 3'ün sağ iç oyuncusu rolü, Galatasaray'da bu sene sıklıkla denenmelidir eğer kalırsa. Oyundan çıkana kadar sahanın en çok mesafe kateden ikinci oyuncusu olmasına, Galatasaray'da belki bütün sezon boyu çekmediği şutu çekmesine rağmen Elano yine de golü atana kadar etkileyici bir performans gösterdi denemez. Yine de 8 sene sonra bir Galatasaraylının Dünya Kupası maçında gol attığını görmek çok keyif verici. (Bu arada yine Felipe'den öğrendiğime göre, Elano, keskin bir şekilde, uzatmadan Elıno diye okunuyor. Bizim okuduğumuz gibi Elaano diye değil)

Kuzey Kore'de dikkat çeken 9 numaralı oyuncu Jong Tae Se'nin, bütün Anadolu takımlarında oynayabileceğini düşünüyorum. Verdikleri mücadele ve goldeki samimi sevinçlerini oldukça sempatik buldum. Şeytan üçgenindeki ülke görüntüsünden uzaklardı. Formalarını yapan firmanın da yerel olduğunu sanıyordum. Legea. Meğerse İtalyanmış. Ama nispeten yeni bir marka, 1990'da kurulmuş. Bu seneden itibaren Palermo'ya da forma yapacaklarmış..

Bir keyif vermeyen maçı daha geride bırakırken, yarın turnuvanın favorisi İspanya'ya izleyip, eleştirmek için ellerimizi ovuşturmaya başladık bile..

Almanya 4 Avustralya 0

2010-06-13T23:54:00.003+03:00

Sanırım bugün dünya üzerinde yüzmilyonlar Lineker'in Almanlar hakkındaki artık klişeleşmiş sözünü tekrarlıyorlar bu göz alıcı performans sonrasında. Tipik Türk yorumcusu olarak, bu performansta Avustralya'nın son derece taktik disiplinden uzak oyunun da payı olduğunu söyleyerek kolaya kaçabiliriz. Ama ne yaparsak yapalım, Almanya'nın 90 dakika boyunca tüm oyuncularıyla 90 dakika boyunca yaptığı tempoyu, her bir oyuncunun mevkiilerine göre pozisyon alma becerilerini, maçı kazanma isteklerini ve bütün bunları yapan kadronun inanılmaz genç bir kadro olduğu gerçeğini gözardı edemeyiz.

Almanların yine klasikleşmiş tabiriyle bu makina düzeninde işleyen takımında, öyle bir oyuncu vardı ki, beni şu ana kadar turnuvada Messi dahil en heyecanlandıran performansı sergiledi. Mesut Özil gerçekten olağanüstü oynadı. Her pasında, her driplinginde, her şutunda futbol zekası fışkırıyor Mesut'un. Bir kaç sene içinde, belki de bu Dünya Kupası sonrasında çok büyük takımlarda oynayacağını tahmin etmek güç değil. Türk Milli takımını seçmeyerek kariyer planlaması yolunda çok doğru bir tercih yapan, kendisini Arda-Mesut aynı takımda oynamaz muhabbeti yapacak yorumcuların mezesi yapmayan 88'li Mesut'un bundan sonraki gelişiminin de daha hızlı olacağına dair kehanette bulunabiliriz.

Ya 89'lu Müller' ne demeli? Peki bir başka 89'lu Badstuber'e? Yılların Lahm'ının henüz 83'lü olduğunu söylemeye gerek var mı? Almanlar gerçekten çok iyi bir jenerasyon yakalamış durumdalar ve başlarında da gerçekten futbolu pozitif oynamaya çalışan, belli ki her pozisyona kafa yoran bir hocaları var. Bir Galatasaraylı olarak, Allahtan Löw Aziz Yıldırım'a denk geldi de, Fener'de kalamadı demek istiyorum.. Eğer Rijkaard'la dikiş tutmazsa da, bir sonraki hoca adayım direk Löw'dür.

Almanların bu göz alıcı oyunlarıyla turnuvada en az yarı final yapacaklarını düşünüyorum. Daha üst kademeye çıkıp çıkamayacaklarını, genç oyuncuların daha büyük siklet maçlarda neler yapacakları belirleyecek. Fikstürün gelişimi izin veriyor mu bilmiyorum ama, İngiltere ile oynasalar keşke.. İngilizlere unutamayacakları bir ders verebilirdi genç panzerler.. (Oh panzerler kelimesini de kullanmış oldum.)

Avustralya'ya dönersek.. Neill ve Kewell'dan ötürü kalbimde yer tutan Avustralya o kadar kötü oynadı ki.. Bu moral bozukluğu, haksız bir kartla da olsa kaybettikleri Cahill sonrasında Avustralya'nın gruptan çıkabilecek kıvılcımı artık yakayalabileceğini düşünmüyorum.

4-0'lık bu performans sonrasında Neill da yerden yere vurulacaktır. Her ne kadar ilk golde ofsaytı bozan isim de olsa, Neill'ın bu hezimette en büyük paya sahip olduğunu söylemek haksızlık olur. Avustralya orta sahası o kadar kırılgandı ki Almanların temposu karşısında, topu alan Neill'la karşı karşıya kaldı. O manada suçun başkalarında aranması gerekir..

Kimde mi?

Galatasaray'ın transfer sezonunun başından beri peşinde olduğu Grella'da örneğin. Çok açık net söylüyorum; Galatasaray Grella'ya değil 1 pound, 1 lira dahi vermemelidir. Bütün sene boyunca eleştirmekten yorulduğum Mustafa Sarp bu arkadaştan iyidir. Hakikaten çok sinirlenmiş durumdayım. Kimler öneriyor böyle isimleri, kimler yediriyor, kimler alıyor inanamıyorum. Galatasaray Grella'yı, hatta Emerton'ı alırsa, yazıklar olsun. Bunları alacağınıza illa Avustralyalı alacaksanız Antalyaspor'lu Jedinak'ı alın. Grella'dan 3 kat iyi topçudur.

Sonuç olarak, Almanya şu ana kadar turnuvada en çok ışık saçan takım oldu. Grubun son maçında, Gana karşısında eğer fizik olarak iyi bir takıma karşı da bu performansı sergilerlerse, yazının başında belirttiğim soru işareti de ortadan tamamen kalkar ve bu genç kadro sonraki turlara daha güvenle ilerler.

Sırbistan 0 Gana 1

2010-06-13T18:56:00.004+03:00

Bir sıkıcı maçı daha geride bıraktık. Ama en azından Cezayir-Slovenya maçı kadar akıllarda hiçbir iz bırakmayacak bir maç da olmadı. Buna da şükür. Çeşitli notlarım:

Maçın en çok mesafe kateden oyuncusu, o kadar Ganalı'nın içinde Milos Krasic. Buna rağmen, Fenerbahçe ve Juventus'un peşinden koştuğu ve 15 milyon euroların telaffuz edildiği bu isim, bana en fazla 5 milyon eder gibi geldi. Bariz bir şekilde iyi bir sezon sonrası marketing'ini iyi yapmışlar. Gelecek sene örneğin CSKA'da kalsa bu futbolcu bir sonraki sezon en fazla 3-5 milyona gider.. Bir maçlık izlenimim bu.
Ayrıca Krasiç'in tipi tam böyle yazın tatil mekanlarında gördüğümüz çirkin Rus erkeklerine benziyor. Dobrojni, grojni?
Kimin kime benzediğinden hareketle, hemen belirteyim ki, Gana'nın Sırp hocası Rajevac da artık kendi ülkesine karşı oynadığından mıdır nedir, sanki sabaha kadar içmiş de onun ağırlığı ve hüznüyle sahaya çıkmış gibiydi.
Sırbistan'da en çok Milan Jovanovic'i beğendim. 2 sene önce bizimle ve diğer bir kaç Türk takımıyla adı geçtiğinde burun kıvırıyordum; ancak gayet iyi bir sol ayağı olan ve çok istekli bir oyuncu. Niteki spikerin söylediğine göre Standard Liege'den Liverpool'a transferi gerçekleşmiş.
Performansına şaşırdığım isim ise kaptan Stankovic oldu. Maça çok daha fazla ağırlığını koymasını beklerdim. Stankovic ise sadece idare etti.
Kuzmanovic'in yaptırdığı penaltı tam bir ahmak işiydi. Arkada bekleyen Ganalı oyuncu zaten dağınık bir isim. Ya gelişine vuracaktı dağlara taşlara, ya da kontrol edeyim derken topla dışarı çıkacaktı. Böyle heyecan yapıp elle dokunmasına hiç gerek yoktu.
Geçen sene ve bu sene Zigic'i alamadığımız için ise şükrettim. Birmingham'da oynayacak bu sene. Hiç başarılı olacağını sanmıyorum. Belki klasik İngiliz ortalarından bir kaç kafa golü bulur; o kadar. Galatasaray için son derece gereksiz bir forvet transferi olurmuş.
Gana'nın sol açığı, Abedi Pele'nin 21 yaşındaki oğlu Ayew oldukça dikkat çekti. Çok zor pozisyonlarda aslında iyi kesme ortalar yaptı; ancak bu ortaların hiçbiri yerini bulmadı. Bunda Gana'nın ceza sahasına yeterince oyuncu sokamamasının payı büyüktü elbette. Dolayısıyla Ayew'i hala izlemekte fayda var. Özellikle Anadolu takımlarımıza faydası dokunabilir.
Bunun dışında Gana'da öyle aman aman dikkati çeken bir oyuncu olmadı. Sadece defanstaki 15 numaralı Vorsah'ın cevval bir defans oyuncusu olduğunu söyleyebilirim. Maç boyu Pantelic, Zigic ve Lazovic'le iyi boğuştu. Nitekim 22 yaşındaki bu oyuncu Hoffenheim'da oynuyormuş. Genel itibariyle Afrikalı defans oyuncularına da pek güvenmediğimden, Vorsah'ı da sadece Anadolu takımlarımıza önerebilirim.
Appiah son 20 dakika oynadı ama pek gözükmedi. Yine de maçın sonunda Gyan'ın direkten dönen şutunda pozisyonun başlangıcı orta sahadan O'nun pasıyla geldi. Sakatlık belasından emin olunsa, şu 6 + 2 + 2'nin son ikisinden biri olarak aslında düşünülebilirdi. Lakin kimle antrenmana çıkarsa çıksın, sözleşme imzalamadığına göre, var bir durumları.
Sonuç olarak; Sırbistan bu mağlubiyetle ve ruhsuz futboluyla kupayı birinci turda kapayacağını gösteren bir başka takım oldu. Krasic böyle devam ederse, 15 milyon Eurolar erir; Juventus devreden çıkar, Fener de O'nu alır gelir. Gana ise Avustralya maçından beraberlik çıkarırsa, ikinci tur için iyice umutlanabilir. Biz tabii ne diyoruz; hepimiz Soccerooyuz diyoruz. Haydi Avustralya!

Bir gün Fenerbahçe'de oynar mısın?

2010-06-13T16:25:00.006+03:00

Son yıllarda Galatasaray futbolcularına yazılı ve görsel basın tarafından sıklıkla sorulan bir soru bu. Bu şekilde sorularla bilinçaltında Fenerbahçe'nin daha büyük olduğuna dair görüş yaratmaya çalışıyorlar. Sanki o futbolcunun Galatasaray'da kalması Fenerbahçe'nin lütfuna bağlıymış gibi.

Neden bu soru hiçbir Fenerbahçe futbolcusuna sorulmuyor? Bir gün Galatasaray'da oynar mısın sorusuna cevap vermek zorunda kalan bir tane Fenerli futbolcu gördünüz mü? Hayır..

Bu durumun oluşmasında, elbette Fenerbahçe'nin son yıllardaki maddi anlamdaki üstünlüğü ile, Galatasaray altyapısından yetişen Emre Belözoğlu'nun Fenerbahçe'ye gitmiş olmasının etkisi olmadığını kimse iddia edemez. Ancak www.galatasaray.to forumunda Osvaldo'nun da çok güzel belirttiği gibi, Emre Belözoğlu Galatasaray'dayken veya yurtdışında top koştururken ve hala Galatasaray tandanslı bir oyuncuyken, hakkında söylenmedik ne Fettullahçılığı kalırdı, ne de saha içi hareketlerinden ötürü Milli takımdan dahi çıkarılmasının önerilmemesi. Ancak Emre Fenerbahçe'ye geldiğinden beri, Emre'nin aynı eleştirilen agresif hareketleri, artık yüceltiliyor, takımının şevkini arttırdığı söyleniyor. Emre'nin Fettullahçılığına vurgu yapan var mı artık medyada? Yok..

İşte bu örnekte olduğu gibi, Arda başta olmak üzere Galatasaraylı oyuncular üzerinde de benzer baskı oluşturulmaya çalışılıyor. Bir gün Fenerbahçe'de oynar mısın? Bak orda para, stad, medya desteği var, Galatasaray'dan daha mutlu olursun gibilerinden. Eminim Arda'nın çevresindeki Acun Ilıcalı, Emre B. gibi abileri de bu görüşü pompalıyorlardır.

Buna rağmen Arda bugün Haberturk'e verdiği röportajda bu soruya şöyle cevap vermiş:

"Ben profesyonel futbolcuyum ama Allah beni o formayı giymeye muhtaç etmesin. Bundan daha kötü bir şey olamaz."

Tamam, Galatasaray taraftarı olarak gururumu okşayan bir cevap. Ama ben görüyorum ki, Arda ne kadar negatif cevap verirse versin, bu sorulara cevap verdikçe, bir o kadar karanlığa (yani Fenerbahçe'ye) yaklaşıyor. Kendini gücün karanlık tarafıyla olumsuz da olsa ne kadar bağlantılı tutarsan, o kadar onlara yaklaşırsın.

O yüzden benim önerim, Arda ve tüm Galatasaraylı futbolculara şu olacaktır: Bundan sonra bir basın mensubundan böyle bir soru geldiğinde, cevabınız: "Sen kimsin, haddini bil, bana bu soruyu soramazsın. Ben Galatasaray'ın futbolcusuyum. Bu soruyu git Fenerbahçeli futbolculara sor, bizde oynarlar mı diye.." olmalıdır. Aksi taktirde verilen her cevap, negatif de olsa, Fenerbahçe'nin büyük olduğu imajını pompalamaya çalışanların ekmeğine yağ sürüyor..

Cezayir 0 Slovenya 1

2010-06-13T16:16:00.002+03:00

Dünya Kupası'nda Rizespor-Giresunspor maçını izlemek gibi bir maç oldu. Hatta o maç bile bu maçtan daha zevkli geçebilir. İki takımda da ne dikkat çeken bir oyuncu oldu; ne de akıllarda kalan bir hareket, bir pozisyon.

Cezayir kalecisi Chaouchi'nin yediği gol, sadece İngiliz basınına malzeme verecektir muhtemelen. Böylece yeni top Jabulani suçlanabilir, Green'in yediği gol için. Bakın kaleciler topun tam olarak dönüşünü kestiremiyor denerek.

Bu 3 puan, bu grupta İngiltere ve Amerika'nın kalan iki maçını mutlak kazanması zorunluluğunu ortaya çıkarmış durumda. Cezayir'i bilmem ama, en azından bir beraberlik için sahaya çıkacak Slovenya o kadar kolay lokma olmayabilir..

Yazın en sevindirecek haberi ne olur biliyor musun?

2010-06-13T01:15:00.004+03:00

Senin kalman. Hele ki 6 + 178903 yabancı hakkının çıktığı bu sezonda, senin gibi bir ismin elden çıkarılması şapşallıktır. Oynadığın dönemde bu takım ligin en tepesindeydi, ne zamanki sen sakatlandın, tepe taklak olduk. Stoper oynadın, asıl yerin sol açık olmasına rağmen, takımdaki bebeler surat yapmasın diye sağ açık oynadın, takımdaki bebeler soldan sıkılıp ortaya geçince solda da hünerlerini sergiledin, forvet oynadın, o sakat denen fiziğinle Turkcell Super Lig'in kazma stoperlerine karşı savaştın.

Sakat deyip seni göndermek isteyenler, bu takıma Gökhan Zan'ları aldılar; Linderoth'lara senelerce tahammül ettiler, şimdi de sakat Grella'ların peşinde koşuyorlar..

Adam gibi adamsın. Seni çok seviyorum. Umarım kalırsın. Umarım yarın gol atarsın. Umarım yarın Avustralya kazanır.

Tıpkı Travolta gibi, hepimiz yarın Avustralyalıyız!

Arjantin 1 Nijerya 0

2010-06-12T18:55:00.003+03:00

Bu tarz maçlar sonunda fark yaratan yorumlar yapmak çok zor. Zira hemen herkes, hatta Ömer Üründül dahi benzer şeyleri söyleyecektir.

Javier Zanetti gibi bir futbol efsanesi dururken, daha çok açık oynadığında başarılı olan Gutierrez'in sağ bekte ne işi var? Koridor oldu kanadı.
Veron iyi, hoş, hatta maçtan çıkana dek bu yaşında Arjantin'in en çok mesafe kat eden oyuncusu; lakin Cambiasso nasıl bu kadroda olmaz?
Higuain'in yerine Milito daha erken sokulmaz mıydı?
Bu maçta kötü oynayan Tevez'in yerine Aguero girmez miydi?
Arjantin Nijerya karşısında bu kadar pozisyon veriyorsa zor maçlarda ne yapar?

ve benzerleri..

Afrika kıtasının Dünya Kupası'ndaki temsilcileri arasında belki de en kötüsü Nijerya. Bu takım karşısında Arjantin'in çok iyi oynamamasından ötürü fatura çabuk kesilmemeli bana göre. Şampiyonluk yolunda ilerleyen takımlar ilk maçtan itibaren harika oynayacaklar diye bir kaide yok. Arjantin'in geleceğe dair defansif anlamda soru işaretleri oluşturduğu açık. Lakin bardağın dolu tarafından bakılırsa da, bugün ileri üçlüsündeki 3 isimden 2'sinin döküldüğü maçta, birazcık Messi'nin şansı yaver gitse maçı 4-0 kazanmamaları için hiçbir sebep yoktu.

Futbolda özgüven oldukça önemli. Bunu Milli takımda sıklıkla eleştirilen Messi'nin Barcelona'da peynir ekmek gibi gole çevirdiği pozisyonlarda bu maçta ne kadar zorlandığından veya Inter'de kopup gidip tek başına goller atan Milito'nun benzer pozisyonlarda önü açıkken, durup geriye dönüşlerinden de çıkarabiliriz. Keza Real Madrid'de bu sene tonla gol atan Higuain'in yeni olduğu Milli takımda kaçırdığı gollerden de. Gerçi Higuain bazen aptallaştı mı, aptallaşan bir oyuncu. Aynı ismin gelecek maç 3 gol atmayacağını kimse söyleyemez. Çok pozisyona giren Higuain'in ilk 11 başlamasını o yüzden çok garip bulmuyorum.

Öte yandan maçın en çok mesafe kat eden oyuncusu Di Maria'ya da değinmeden geçmemek lazım. Benfica'nın 30-40 milyon Euro fiyat biçtiği bu oyuncuda, ben bu maç itibariyle 10 milyonluk bir potansiyel dahi görmedim. Hadi bu kadar ismi bahsedilen oyuncuyu tek maçla değerlendirmeyelim, ama ne olursa olsun, 30-40 milyon Euro rakamları, Benfica, Porto gibi takımların oyuncularını ne kadar iyi pazarladıklarına bir örnek. Biz Arda Turan'ı 15 milyon Euro'ya düşürdük bile. 10'a satsak başarıdır.

Nijerya'ya dönersek, ah nerede o 1994'ün efsane Nijerya kadrosu, ah nerede bu takım diyorum. Turnuvanın en kötü takımlarından biri uzak ara bana göre. Kalecilerinin olağanüstü performansı olmasa bu maçtan farklı mağlup ayrılabilirlerdi. Afrikalı kalecilerin böyle bir iki maçlık muhteşem performansları vardır; ama bir maçta da inanılmaz hatalarla yakabilirler takımlarını. O manada kaleci Enyeama'yı izleme listesine alma gerekliliği görmüyorum. En sinir olduğum oyuncuları 11 numaralı Odemwingie oldu. Bir pozisyonda bomboş Martins'e vermek yerine, topu sürüp, bir de ayağından açan bu futbolcu, bir de dönüp Martins'e bağırdı çağırdı. En tahammül edemediğim topçu davranışıdır. Hatandan ötürü gol kaçmış; bırak artistliği, başını öne eğ, özür dile, devam et. Eşek herif..

Bir söz de Erdoğan Aktaş'a.. İçinde Türkçe bir isim gördün diye, Haruna ismini, Harun'a bilet verdim misali vurguyla okuma. Direk Haruna o isim. Aruna gibi.. Haaruna değil yani.

Sözün özü, Arjantin gümbür gümbür kupayı alırım izlenimi vermedi. Ama en kötü oynadığı maçta dahi çok kolay bir kaç gol bulabilecek bir takımı, bu kadar çabuk silmemek gerekir diye düşünüyorum. Bu bir turnuvave en nihayetinde 7 maçla kazanabilirsiniz.

Güney Kore 2 Yunanistan 0

2010-06-12T16:16:00.004+03:00

Tıpkı Fransa gibi, Yunanistan da sıkıcı bir takım. Hala Charisteas'dan, Karagounis'den medet uman bir ekibe sıkıcı demek dahi aslında iltifat. Sahiden Karagounis demişken, senelerdir izlediğim bu oyuncunun bu kadar uzun yıllar uluslararası arenada top koşturması, Inter ve Benfica gibi takımlarda forma giymesi, akılla izanla açıklanabilecek bir durum değildir. Ama hep söylediğim gibi; bazı oyuncular, kah menajer başarısı, kah da şanslarıyla, senelerce aslında olmaması gereken yerlerde boy gösterebiliyorlar.

Maça dönersek, ilk 65 dakika boyunca, Güney Kore takım gibi takım dedirtti kendine. Evet, üst düzey bir futbol oynamıyorlar; ancak gerek saha içi oyun disiplini, yardımlaşması, koşu tempolarıyla, gerekse de Ji Sung Park gibi yıldızlarıyla bu gruptan rahat çıkacakları izlenimini verdiler. Taa ki, Yunanistan, Charisteas ve Karagounis'i oyundan alıp, Salpingidis ve Kapetanos'u oyuna sokana kadar. İşte bu dakikalardan sonra Yunanistan yaklaşık 10 dakika boyunca Güney Kore'yi kendi yarı sahasına hapsetti ve çok önemli pozisyonlar buldular, özellikle sağ kanattan Seitaridis'in ortalarıyla. Gekas, Kapetanos ve Salpingidis'in yakaladığı pozisyonlardan bir gol çıkarabilselerdi, panikledikleri her hallerinden belli olan Güney Kore'nin bu maçı galibiyetle bitirmesi çok zor olabilirdi.

Gözlerimizin kalecileri kova Nikopolidis'i aradığı, gerçi yeni kalecileri Tzorvas'ın O'nu aratmadığı, en iyi oyuncularının benim her zaman çok beğendiğim ve zamanında Galatasaray'a çok istediğim, ancak son senelerde düşüşe geçip Panathinaikos'ta geçen sene sadece 8 maça çıkabilmiş olan Seitaridis olduğu bir Yunanistan bu mağlubiyetle kupada gruptan çıkma şansını bana göre Nelson Mandela Bay stadına gömmüştür. Özellikle ilk 60 dakikadaki ruhsuz oyunu Türk Milli takımı sergileseydi, muhtemelen yarın Türk medyasında idam sehpası kurulmuştu. Bakalım Yunan medyası ne yapacak.?

Güney Kore ise gruptan çıkma yolunda büyük adım attı. Ancak özellikle yan toplardaki zaafları ilerleyen tur veya turlarda başlarına bela olacaktır. Manchester United'a çok büyük katkı sağlayan Ji Sung Park'ın ikinci golü, bizim bir çok futbolcumuza ders olacak nitelikte bir goldü. Topu alış, iki oyuncunun üstüne gelmesine rağmen dengesi ve en sonunda zor bir pozisyonu o kadar yumuşak bir dokunuşla harika bitiriş, bana göre mükemmel bir golü yarattı.

Bunun dışında çok da ön plana çıkan oyuncunun olmadığı maç, 2010 Dünya Kupasının bir başka vasat maçı olarak kayıtlarımıza geçmiş durumda. Artık beklentimiz 1994 yılındaki eşleşmeye bizi götüren Arjantin-Nijerya maçından.

Güney Kore maçı başlarken, Güney Kore'ye 56 yıl önce attığımız goller..

2010-06-12T14:12:00.007+03:00

Güney Kore-Yunanistan maçı öncesi Guardian'daki canlı blog köşesini okurken, yazarın şöyle bir yorumuna denk geldim:

12.05pm Talking of South Korea, have a look at Turkey's second goal in their 7-0 victory in 1954 – the greatest World Cup goal you've never seen.

1954 Dünya Kupası'nda Güney Kore'yi 7-0 yendiğimiz maçta ilk golümüzün Galatasaraylı Suat Mamat'tan geldiğini biliyordum. İkinci golümüze yönelik, asla görmediğiniz en güzel Dünya Kupası golü yorumunu okuyunca, hemen maçın videosunu buldum. İkinci gol Lefter Küçükandonyadis'ten. Ver Lefter'e, yaz deftere işte tam 56 yıl sonra bir İngiliz gazetesinde yeniden anılabiliyor gördüğünüz gibi.. Fenerbahçe'nin tarihinden, nadir antipati duymadığım isimlerden olan Lefter'e sağlık diliyorum.. (Resim, Lefter'in Fiorentina günlerinden..)

Merak edenler için o maçın videosu: (Sadece youtube'a erişebilenler görüyordur bu videoyu muhtemelen..)

Mandela'ya Nelson adını kim taktı?

2010-06-12T13:03:00.003+03:00

Bugün Haberturk gazetesinde tam sayfa yer alan Günün Adamı köşesinde, Nevra Gömdeniz'in yazdığı Mandela portresine göre, "Mandela'ya Nelson adını öğretmeni İngiliz Amiral Horatio Nelson taktı."

Anlaşılan, muhtemelen Wikipedia'dan çeviri ile yazılan bu portrede, çeviri ve her şeyden önemlisi tarih bilgisi eksik kalmış. Az çok tarih okumuş herkes, İngilizlerin efsanevi tek kollu amirali Horatio Nelson'ı bilir. Hani bugün Londra'nın çok ünlü Trafalgar meydanında, öldüğü savaşın ismini taşıyan meydanda, devasa yükseklikte bir heykeli olan ünlü Nelson.

İşte 1700'lerin sonunda yaşamış bu İngiliz kahramanı, tam 100 küsür yıl sonra, Mandela'nın öğretmeni olmuş ve kendisine büyük egosunun ürünü olarak (!), kendi adını vermiş.. İşin aslı muhtemelen Mandela'nın öğretmeninin, Amiral Nelson'ın adını vermesidir.

Bravo size Nevra hanım ve bravo sayfanın editörü Mehmet Kaya..

Ya da geçenlerde Cüneyt Arkın'ın konuk olduğu, Cüneyt Özdemir'in CNN'deki 5N 1K programında ekrana yazılan "Faciya" kelimesi.. Düşünebiliyor musunuz; prime time'da böylesine önemli bir kanalda programın anlık gelişimine göre alt metinleri yazan kişi, facia kelimesinin, faciya olarak yazıldığını düşünüyor. İnanılır gibi değil..

Ya da kendisi güya spor medyasını eleştirmek adına yola çıkmış olan, yılların spor dedikoducusu, hiçbir yere gelemeyecek olan Cüneyt Karakaya'nın sitesindeki şu habere ne dersiniz? Haberin başlığı ve metni Bilgin Gökberk'in Milliyet'ten ayrılışına yönelik olarak Kemal Belgin'in yazısını anons ediyor; lakin bindirilen yazıda Bilgin Gökberk'le ilgili en ufak bir yer geçmiyor. Bu yazı da, o Cüneyt Karakaya'nın medyadaki ilişkileriyle sürekli reklamını yaptığı "önemli" sitesinde, tam 3 Haziran'dan beri serviste kalabiliyor. Bir bakıp düzelten yok. Yılların kötü gazetecisi Cüneyt Karakaya ise, sitesinden başka gazetelerdeki hatalara yönelik ahkam kesebiliyor, kelamlarda bulunabiliyor. Biraz özeni kendi sitesine göstermekten aciz iken..

Ben böyle hataları gerçekten çok önemsiyorum. İşi yazmak olmayan insanlar bu tarz hataları yapabilirler. Çok da önemli değil deyip geçiştirebilirsiniz. Ama yazı yazarak para kazanma iddiasında olan insanların, bu tarz hatalar yapmasına tahammül edemiyorum. Maalesef, günümüz medyasında, herkes bir anda meşhur olmak istiyor; siyaset, ekonomi, tarih, spor, popüler kültür konularında en ufak bir yetkinliği olmayan taş bebekler, birileri elimden tutar da belki en azından, en kötüsünden bir Ayşe Özyılmazel olurum rüyalarıyla medya sektörüne üç-otuz paraya giriyorlar. Sonrasında bir çoğu bir şey çıkmayacağını görüp medyadan uzaklaşıyorlar; olan da basının yerlerde sürünen kalitesine oluyor. Ya da Cüneyt Karakaya gibi gerçekten çok da akıllı olmayıp, kendini akıllı sanan tipler, ilişkileriyle, uzun yıllar bu sektörde yer alabiliyorlar.

Gerçekten yazık...

Ne güzel transfer hedefimizdin sen Belodedici..

2010-06-12T11:41:00.005+03:00

Sabah sabah transfer haberlerini okurken, aklıma çocukluğum geldi.. Yazları okul bittiğinde en büyük eğlencelerimden biri, sabah erkenden koşup gazeteleri alıp kimleri transfer ediyoruz haberlerini okumaktı. Aslında çok renkliydi o haberler; bir dönem her gün Thomas Hassler haberleriyle heyecanlansam da, sanırım bu transfer haberlerinin en sıklıkla tekrarlananı hiç tartışmasız Belodedici idi.

Herhalde 89 yılından, Alp Yalman'ın ayrıldığı 96 yılına kadar, hiç abartısız her transfer döneminde ilk olarak Belodedici ismi gazetelerde yer alırdı. Galatasaray bu sefer Belodedici'yi ikna etti diye..

Görünen Galatasaray hiçbir zaman Belodedici'yi ikna edemedi. Ya da o zaman da, gazeteciliğe kapak atmasalar Laleli'de derici tezgahtarı ancak olabilecek spor muhabirlerinin dimağları sadece Belodedici'yi sallamaya yetiyordu..

Hangisi olursa olsun, her transfer döneminde anılacak kadar iz bırakmıştır bende Belodedici; Galatasaray'da bir dakika olsun oynamamasına rağmen..

Uruguay 0 Fransa 0

2010-06-11T23:24:00.003+03:00

Sanki takvim yaprakları 8 sene geriye sardı ve 2002 Dünya Kupası'ndaki o sıkıcı Fransa'yı izledik. Gerçekten de kulakları tırmalayan vuvuzela sesleriyle, oldukça sıkıcı, bu sıcak Cuma akşamında neden evde kalıp da bu maçı izlemeyi tercih ettim, Allah belamı versin dedirten bir maç oldu.

Fransa'nın sıkıcı futboluyla, Uruguay dediğinizde her zaman akla gelecek olan, defansı her şeyin önünde tutan futbol anlayışı birleştiğinde bu sıkıcı futbolun ortaya çıkmaması mümkün değildi. Elbette, Anelka'nın destekleyici forvet değil de tek forvet oynadığı, Chelsea'de sezonun yıldızlarından Malouda'nın yedek bekleyip, senelerin gereksiz futbolcusu Govou'nun ilk 11'de yer aldığı bir Fransa'dan çok şey beklememek lazım. Bir de seneler geçtikçe o ilk Galatasaray'da izlediğimizde bu da nesi yahu dediğimiz Ribery'nin giderek sıradanlaştığını, fark yaratan oyuncu olmaktan uzaklaştığını gözlemliyorum.

Suarez'in daha önde oynadığı taktiksel yapıda, biraz daha fazla orta sahaya yaklaşan Forlan, ceza alanı içinde topla buluşacağı noktalardan sıklıkla uzak kaldı. Buna rağmen, alışı, verişi, şutu ile; ne tatlı bir futbolcusundur sen Diego Forlan demek isterim.. İki sene önce Ajax'tayken izleyip hayran kaldığım, bu sene ise Ajax'ta istatistikleri alt üst etmiş Suarez'i ise, takımının hücumda çoğalamaması nedeniyle çok da eleştirmemek lazım. Ama bu görüntüsüyle, tek başına fark yaratan forvet olmaktan uzaktı. Yeteneğinden emin olduğum için, bunu da heyecanına vermek istiyorum.

Grup A, sıkıcı gruplardan biri olmak yolunda ilk günümüzü pek de renklendirmeyen bir grup oldu. Bundan sonraki maçlarda Güney Afrika-Uruguay'la, Fransa da Meksika ile oynayacak. Bu iki maçtan ilkinde, yine beraberlik, ikincisinde ise tüm sıkıcı futboluna rağmen Fransa galibiyeti bekliyorum. Bu gruptan kim çıkarsa çıksın, ilerleyemez cümlesini kurmadan önce diğer grupları da izlemekte fayda var elbette..

Bir Cuma akşamı, bu sıkıcı maçın yazısı da, bu kadar..

Güney Afrika 1 Meksika 1

2010-06-11T19:12:00.004+03:00

Vasat altı bir maç izledik. Güney Afrika genlerinde olanı layıkıyla yerine getirdi: Yani koştu. 10 kilometrenin üzerinde yer değiştirmiş tam 8 oyuncusu var. Bu kulvarda zirve mükemmel bir gole de imza atan Tshabalala'da.. İsmi yılların Ilya Tsymbalar'ını, görüntüsü Edgar Davids'i andıran ve maçta mükemmel bir gole imza atan bu oyuncu tam 12.2 km yer değiştirmiş. Güney Afrika'nın bir diğer defansif orta saha oyuncusu Letsholonyane (adına kurban)'nin de tam 12.2 km yer değiştirdiği düşünülürse, Güney Afrika'nın bu zayıf kadrosuyla neredeyse galibiyeti alıp gidecek takım olarak maçta sivrilmesine şaşırmamak lazım.

Meksika takımı tıpkı bu sene izlediğimiz Galatasaray'dan izler taşıyor. Yetenekli olduğu ileri sürülen bir sürü adam ve son hareketi yapamayan yine aynı adamlar. Turnuva öncesi izlediğim İngiltere maçlarında da durum böyleydi. Bir sürü pozisyon bulup, maçı duran toplardan yedikleri gollerle 3-1 kaybetmişlerdi. Bunda oldukça kötü bir kaleci olan Perez'in de etkisi vardı elbette.

Bir çok kişi Meksika'da maçın adamını Giovani Dos Santos olarak gösterecektir. Lakin bütün yarım sezon boyunca söylediğim gibi, orta sahada dripling yapsın, göze hoş gelsin, bilekleri yumuşak olsun diye yüceltilen bu çocuk, maalesef ama maalesef yine son hareketleri yapamıyor. İster şanssızlık, ister beceriksizlik deyin, durum böyle. Tamam doksana giden şutunu kalecinin çıkarmasına şansı yaver gitmedi diyelim; ama o daha maçın başında altı pastan seken topa yönelmesindeki kararsızlık, vurmuş olmak için vurma durumu da nedir? Dos Santos'san, oraya zımba gibi gelip, yine zımba gibi ağlara bırakacaksın o topu. Tıpkı Marquez'in yaptığı gibi..

Marquez demişken, çok fazla sıkmamasına rağmen, yine de attığı golle oyuna damga vurdu. O Dünya Kupalarının en çok yenilen takımı Meksikya'yı ipten alırken, ben de arada bir attığı 50 metrelik pasların her yerini buluşunda, Neill-Marquez rüyasını görmeye devam ettim.

Elbette o iğrenç vuvuzela seslerinin uykuma izin verdiği ölçüde..

Akşamki maçtan 3 puan çıkaran takım bu gruptan çıkma yolunda büyük adım atar. Eğer bu takım Fransa olursa, grubun son maçında Meksika-Uruguay karşılaşması çok zevkli olur; belki bu iki takım birbirini yerken Güney Afrika aradan sıyrılabilir dahi.

Elbette, akşamki maçı izlediğimizde, Grup A yorumunu daha net yapabiliyor olacağız..

Galatasaray'da öğrenilmiş dersler var mı?

2010-06-10T22:01:00.011+03:00

Resmi transfer sezonunun ilk günü Galatasaray camiası medyanın deyimiyle şok bir transfer haberiyle sarsıldı. Bu şok gelişme sonrası, Galatasaray'ın henüz resmen ilk gününde de olsa, şu ana kadar güttüğü transfer politikasını basına yansıyanlar itibariyle değerlendirmek gerekir.

Yeni bir sezona başlarken ve transfer politikanızı belirlerken, öncelikle geçmiş sezon veya sezonların değerlendirmesini yapar, nelerin başarı veya başarısızlığınızı körüklediğini belirler ve bu çıkardığınız derslerle yeni stratejinize yön verirsiniz. Bu manada, son iki sezonu 5.lik ve 3.lükle tamamlamış Galatasaray'ın çıkarması gereken belli başlı dersler neler olabilirdi?

1. Son iki senede görüldü ki, Galatasaray'ın kanayan yeri kırılgan orta sahasıdır. Defansif anlamda yeteri kadar güçlü ve agresif olamayan orta sahası aynı zamanda oyunun ofansif yönüne de katkı verememektedir. Bu anlamda Galatasaray'a güçlü, kuvvetli, oyunun her iki yönünü oynayabilecek vasat üstü en az iki orta saha oyuncusu gerekmektedir.

Şu ana kadar olan transfer haberlerinin gösterdiği, Galatasaray bu bölgesini yenileme inisiyatifini almış gözüküyor.

Öncelikle belirli bir bedel karşılığında son iki sene yokları oynayan Mehmet Topal elden çıkarıldı. Yerine Altay'ın 19 yaşındaki, bu sene Bank Asya'nın en iyi genç oyuncusu seçilme titriyle gelen Musa Çağıran alındı. Tutar, tutmaz; ancak gönderilen Topal'ın yerine bir iki sene içinde yeni bir yıldız çıkarma stratejisi kağıt üzerinde doğrudur.

Yabancı ön libero alınmasına yönelik temaslar kuruldu. Şu ana dek en çok ismi geçen isim Vincenzo Grella'nın bu bölge için yeterliliği tartışılır. Ama agresif defansif orta saha karakteriyle, bu manada ders alındığı ortadadır. (Grella'nın kendisine yönelik görüşüm, ikinci maddedeki öğrenilmiş ders analizinde olacak.)

Benim görüşüm, Galatasaray'ın vasat üstü iki yabancıyla bu bölgesini takviye etmesi gerektiği ve Mehmet Topal'dan sonra Mustafa Sarp'ın da takımdan uzaklaştırılmasında fayda olduğudur. Mustafa Sarp gibi isimler, bir takımın toplam aklını geriye çekerler. Gözle görülen bir hata yapmadıklarında dahi, bir takımın kalitesini doğrudan etkilerler. O manada iki yabancı ön liberonun yanında, yedeklerde Musa Çağıran, Barış Özbek ve kendisini son kontrat senesinde Galatasaray'da bırakacak bir performans sergilemek zorunda olan Ayhan Akman bu bölge için ideal tertip olmalıdır. Ancak Galatasaray yönetimi ve teknik kadrosu, bir yabancı transferini yeterli görüyor gibi. Bu da sene boyunca, ya Elano kalırsa, yine kendisinin alışmadığı daha geride bir pozisyonda konumlanmaya devam edeceğini, ya da orta sahada ilk 11 alternatiflerinin Mustafa Sarp veya Barış Özbek olacağını gösteriyor ki, neresinden bakılsa faciadır.

2. Galatasaray yine son iki senede sürekli sakatlıklardan çekti. Kariyerinde sakatlık olmayıp da Galatasaray'da sakatlanan oyunculara bir nebze şanssızlık diyelim; lakin Galatasaray genel itibariyle kariyerinde ciddi sakatlıklarla boğuşmuş futbolcuları bünyesine katmayı tercih etti. Burdan hareketle, öğrenilmiş dersin, özellikle son iki senesini sürekli oynayarak geçirmiş oyunculara yönlenmek gerektiği olduğu açıktır. Peki Galatasaray ne yaptı? Şu ana dek gözüken itibariyle peşinden koşulan Grella, son iki senesini sakatlıklarla boğuşarak geçirmiş bir isim. Yani dünya üzerinde, tam da Galatasaray'ın hiç dokunmaması gereken bir oyuncu örneği. Bu manada bu konuda hiçbir ders alınmamış gözüküyor.

3. Galatasaray'ın son iki senedeki bir diğer sıkıntısı ise forvet rotasyonundaydı. Genellikle en az 4 forvete sahip olan, kimliğinde hep iyi forvet oyuncularını bünyesinde barındırmak olan bir takım, geçen sene en kritik maçlarında Arda Turan'ı forvet oynatmak durumunda dahi kaldı. Bu manada gerekli ders alındı mı diye sorarsak, şu ana dek görülen itibariyle, öncelikle Mehmet Batdal alındı. 24 yaşındaki senelerdir ismini duyduğumuz bu oyuncu, yedek forvet olarak Hasan Kabze katkısı yapsa dahi yerinde bir transferdir. Galatasaray'ın bununla da yetinmeyeceği ve bir forveti daha kadrosuna katacağı yönünde haberler okuyoruz; ki bu da son derece doğru bir hamle olur.

4. Galatasaray'ın sol ve sağ bekinde sezon içerisinde rotasyon problemleri yaşadığı da ortadaydı. Bana göre aslında Galatasaray'ın ilk tercih bek oyuncuları olan Hakan Balta ve Sabri Sarıoğlu da kafamdaki Galatasaray'ın ilk 11 bekleri değiller. Ancak yukarıdaki mevkiilerden önce buraya üst düzey isimler alamayacak durumda olan Galatasaray'ın bu bölgelerde sadece rotasyonunu genişletmesi dahi doğru bir hamledir. Bu maksatla, fiyat/performans oranı çok yüksek olan Caner Erkin gönderilmiş ve sol beke şu anda Milli takım kadrosunda olan 24 yaşındaki Çağlar Birinci alınmıştır. Çağlar'ın takımda tutması halinde bir diğer katkısı da sert şutlarıyla duran toplarda olabilir. Sağ beke ise dolaylı bir katkı yapılarak, hem stoper hem de sağ bek oynayabilen Ali Turan alındı. Ali Turan'ın Turkcell Super Lig'in en iyi defans oyuncularından biri olduğunu düşünen ben, kendisini değil rotasyon elemanı, ilk 11 oyuncusu olarak görüyorum. Bu manada da Galatasaray'ın dersine çalıştığı söylenebilir.

5. Defansın ortası bir başka problemli alan olarak Galatasaray'ın karşısında 2 sene boyunca yer aldı. Bu bölgeye yönelik olarak derslerin çıkarıldığı da, ilgili bölgeye Neill'ın yanına top tekniği yüksek bir stoper arayışında olunmasından anlaşılıyor. İsmi geçen Marquez bu bölge için bir rüyadır. Hatta çoğu maçta orta sahada ön liberoda da kullanılıp o bölgeye de neşter olabilir. Ayrıca yukarıda bahsettiğim üzere Ali Turan da bu bölge için mükemmel bir alternatif olarak kadroya katılmıştır.

6. Galatasaray'ın Leo Franco ile devam edemeyeceği bir başka çıkarılan ders olmalıydı. Henüz bu bölgeye bir yabancı kaleci ismi geçmiyor; ancak performansını yeterli görmediğim Aykut ve geleceğinden umutlu olmama rağmen yeterli çabayı gösterip göstermediği konusunda şüphelerim olan Ufuk'la devam edilse bile durumun son iki seneden kötü olmayacağını şimdiden öngörebiliyorum. Bu manada burda bir tercih yapılıyor ve bana göre de çok üst düzey bir yabancı kaleci bulunamayacağı sürece bu iki isimle devam edilmesi doğrudur. En nihayetinde bu kadro Aykut/Orkun ikilisiyle 20'ye yakın maçı clean sheetle bitirip şampiyon da olmuştur.

7. Galatasaray'ın bir başka çıkarması gereken ders, elinde kanatta oynayabilecek onlarca oyuncu varken ve henüz diğer elzem bölgelerindeki sorunları halletmemişken, o bölgelere transfer yapmaması gerektiğiydi. Ancak her nedense, yine transfer listesinde ilk sırayı bir kanat oyuncusu Stoch aldı. Dos Santos ve Kewell'ın gidecek olmasından ötürü bir nebze bu sefer anlayışla karşılayabilirdik bu durumu; ancak solda Arda ve sağda Keita'ya alternatif olarak bir de Serdar Özkan eklenmişken, hala ilk tercihe bu kadar pahalı bir oyuncuyu oturtmak ayranım yok içmeye, kürkle giderim bilmem ne yapmaya durumudur. Bu manada Fenerbahçe'nin Stoch'u alması Galatasaray'ın diğer elzem bölgelerine daha ciddiyetle yaklaşmasını beraberinde getirecekse, oldukça hayırlıdır.

8. Galatasaray'ın bir başka görmesi gereken konu; artık "orda olmadı ama, burda ya tutarsa.." düşüncesiyle hareket ederek kariyerlerinde son senelerini düşüş içinde geçiren isimlere bir şans daha verip ulufe dağıtan klüp olmaktan vazgeçmesiydi. Lakin Serdar Özkan transferiyle yine bu kumarlardan biri oynandı. Söyleyecek bir şey yok; umarım bu sefer en azından bir Ayhan Akman hikayesi yazılabilir.

Genel hatlarıyla bakıldığında Galatasaray'ın yüzde yüz olmasa da doğru tespitler yaparak transfer sezonuna girdiği ve şimdiden 5 Türk oyuncuyu kadrosuna katarak değişim yönünde önemli bir adımı attığı görülmekte. Kağıt üzerinde doğru olan stratejileri doğru tercih isimlerle taçlandırmak bundan sonrasının en önemli görevi olacak yönetim adına. Bu manada bugün kaybedilen Stoch, yanlış strateji -doğru isim birleşimine örnekken, Grella doğru strateji - yanlış isim olarak değerlendirilebilir.

Umarım Eylül ayına geldiğimizde Galatasaray'da nice doğru strateji - doğru isimler görürüz..

Futbolda dün yok, bugün var..

2010-06-08T23:30:00.003+03:00

Geçen sene bugünlerde, Servet'in Marsilya'ya transferi hemen hemen kesinleşmişti. Ortada 8.5 milyon euro gibi bir rakam vardı ve son iki senede gösterdiği performanstan ötürü de tüm Galatasaraylılar kendisine minnettardı. Ben de o günlerde şöyle bir yazı yazmıştım.

Bu transfer olmadı, Servet oldukça kötü bir sezon geçirdi ve sezon sonunda ismi satılacak futbolcular listesinde geçmeye başladı. İşin garibi, ben de dahil olmak üzere hemen hiç kimse, aman Servet nasıl satılır havasında değil. Bunda Servet'in dengesiz futbolunun Rijkaard'ın istediği (veya en azından Galatasaraylıların Rijkaard'ın istediğini düşünmeye çalıştıkları) futbola uymadığının ortaya çıkmış olması kadar, Galatasaray taraftarının tripci oyunculardan illallah demesinin de çok büyük payı var.

Servet yine oynamazsam giderim tadında açıklamalara başlamış durumda. Bir teknik direktörün, bir takımda en istemediği tarz futbolcu sanırım bu olmalı. Oynamadığı anda küsen, cıngar çıkaran, yüzünü asan, takım birlikteliğini zedeleyen futbolcu. Zira, bu en basitinden senin yerine oynayan, haftalarca şu anda senin bulunduğun konumda yedek beklemiş arkadaşına terbiyesizlik.. Ama öyle düşünmüyor Servet.. Tıpkı Fenerbahçe yıllarında, yedek kaldığında, bir maçın devre arasında ısınırken, foto muhabirlerine, "çekin, çekin, bir yıldız kayıyor.." diye bağıran o genç oyuncu, bunca yıl sonra ders almamışa benziyor.

Yukarıda linkini verdiğim yazıda yazdığım tüm iyi düşüncelerimi adeta yakıp yıkan bir davranış biçimi bu. Bursaspor'a bile sıcak bakan Servet, bu nedenle 4-5 milyon euroya bile elden çıkarılsa, sevineceğim. Kimse de 8.5 milyon euroyla karşılaştırmasın. O bir defa karşınıza çıkabilecek bir piyangoydu, geldi, geçti, gitti..

Dünya Kupası'nda yolu Galatasaray'dan geçmiş oyuncular..

2010-06-05T16:09:00.016+03:00

Önümüzdeki Dünya Kupası'nda daha önceden Galatasaray'da oynamış ve hala oynamakta olan toplam 11 oyuncu var. Bu oyuncuları derlemek istedim. Pek tabii, Türkiye'nin yokluğunda, kalbim özellikle Neill ve Kewell'lı Avustralya'yla başta olmak üzere, Galatasaray'lı oyuncuların takımlarıyla atacak.

Lucas NEILL

Ülke: Avustralya

Forma Numarası: 2

Cap: 55

Gol: 0

Galatasaray'da oynadığı yıl: 2010 -

Harry KEWELL

Ülke: Avustralya

Forma Numarası: 10

Cap: 45

Gol: 13

Galatasaray'da oynadığı yıl: 2008 -2010

ELANO

Ülke: Brezilya

Forma Numarası: 7

Cap: 42

Gol: 7

Galatasaray'da oynadığı yıl: 2009 -

Abdul Kader KEITA

Ülke: Fildişi Sahilleri

Forma Numarası: 18

Cap: 54

Gol: 11

Galatasaray'da oynadığı yıl: 2009 -

Giovani DOS SANTOS

Ülke: Meksika

Forma Numarası: 17

Cap: 26

Gol: 5

Galatasaray'da oynadığı yıl: 2010

Rigobert SONG

Ülke: Kamerun

Forma Numarası: 4

Cap: 136

Gol: 4

Galatasaray'da oynadığı yıl: 2004 -2008

Franck RIBERY

Ülke: Fransa

Forma Numarası: 7

Cap: 44

Gol: 7

Galatasaray'da oynadığı yıl: 2005

Richard KINGSON

Ülke: Gana

Forma Numarası: 22

Cap: 77

Gol: 1

Galatasaray'da oynadığı yıl: 2004-2005

Morgan DE SANCTIS

Ülke: İtalya

Forma Numarası: 14

Cap: 3

Gol: 0

Galatasaray'da oynadığı yıl: 2008-2009

Junichi INAMOTO

Ülke: Japonya

Forma Numarası: 20

Cap: 79

Gol: 5

Galatasaray'da oynadığı yıl: 2006-2007

Hakan YAKIN

Ülke: İsviçre

Forma Numarası: 15

Cap: 80

Gol: 20

Galatasaray'da oynadığı yıl: 2005

Atma Recep, din kardeşiyiz..

2010-06-03T00:32:00.004+03:00

Hayatta en nefret ettiğim yalan haber tipi, kamuoyu yaratmaya yönelik, kamuoyunu yönlendirmeye, manipule etmeye yönelik yapılan yalan haberlerdir. Bunların ne olduğunu mu merak ediyorsunuz? Çok aramayın, arada Milliyet internet sitesinin haberlerine bakın. İşte onlardan biri bugün Keita için yapıldı; ki bir süredir ısrarla yapılmaya devam ediliyor.

Tüm taraftarlara göre Galatasaray'da sezonun en başarılı yabancısı olan Keita, Milliyet'e göre gönderilmesine karar verilen bir yabancıymış. Gerekçe bizi taa ilk yarıdaki Fenerbahçe maçında gördüğü kırmızı karta götürüyor. Ondan sonra düşüşe geçmiş sezon boyu.. Breh breh breh.. Tüm sezonu izlemesek, sezonun ikinci yarısının başında Afrika Kupası'ndan döndükten sonra takımı taşıyan, Avrupa kupalarında kupayı kazanan Atletico Madrid'e karşı her iki maçta gol kaydeden, sezon sonunda herkes sermişken, hala mücadelesiyle bir şeyler yapmaya çalışan, ligin en spektaküler oyuncusunu satmak istiyormuşuz.. Hem de rezil bir sezon geçiren takımın içinde bir şeyler yapmaya çalışan adamı.. Ufak atın da civcivler yesin..

Amaç belli.. Kamuoyunda Keita hakikaten de gönderilebilir yahu algısı yaratmak, gözden düşürmek, camianın Keita'ya karşı psikolojisiyle oynamak..Art niyetli masa başı haberlerinizden bıktık, usandık artık..Ama artık yemezler..

Daha fazla konuşmak yok!

2010-06-02T22:51:00.004+03:00

Dünya Kupası'na katılan tüm ülkelerin olduğu gibi, İngiltere'nin de 23 kişilik resmi kadrosu açıklandı. Geçen 10 gün boyunca İngiltere'de olduğumdan, 30 kişilik kadronun 23 kişiye indirilmesine yönelik olan süreci çok yakından takip etme şansım oldu..

Bu süreçte, sürekli, Capello'nun eleyeceği 6 kişiye çoktan karar verdiği, ancak Gareth Barry'nin sakatlığının iyileşme sürecine göre son kararını vereceği yazılıp çizildi. Ancak iki temel isimde yanıldı İngiliz basını: Birincisi Walcott kesinlikle kadroda olarak çiziliyor ve Shaun Wright-Philips'in kadro dışı olduğundan emin ifadeler kullanılıyordu. İkinci noktada ise Baines'in yerine Stephen Warnock'un Ashley Cole'un yedeği olarak kadroya katılması sürpriz oldu.

Tüm İngiliz basını ve Capello, Barry'nin oynayıp oynayamayacağına kilitlenmiş durumdaydı. Klubü Manchester City'de, Tottenham Hotspur maçında sakatlanan Barry, henüz Milli takımla antrenmanlara katılabilmiş değil. İyileşme sürecini hızlandırmak için, oksijen çadırında dahi uyuyan Barry için Capello tüm sistemimin en kilit adamı yorumu yapıyordu. Hele ki, Meksika maçında orta sahada özellikle Carrick'in bekleneni verememesi ve Meksika'nın İngiltere'nin defansı arasında çok pozisyon bulması, endişeleri iyice arttırdı. Capello'nun tek şartı, Barry'nin Amerika ile ilk maçı oynayacakları gün, antrenmanlara başlayabilecek olmasıydı. Görünen o ki, doktorlardan bu garantiyi almış durumdalar. Grup maçlarını kaçıracak olan, antrenmansız Barry'den ne kadar faydalanabilecekler soru işareti. Ancak bu kadar çaresizce Barry'e sarılmalarının arkasında Lampard-Gerrard birlikteliğinin kağıt üstündeki harikalığına rağmen, yeşil çimde yıllardır yarattığı sorunlardan artık Capello'nun kurtulmak istemesi. Capello, Gerrard'ın hücum gücünden yararlanmak istiyor ve sol açığa yakın, ilerideki 3'lünün solunda oynatıyor. Eğer Barry oynayamazsa, Gerrard yine geriye gelecek; bu durumda da ikisi de hücuma çıkmayı çok seven bu ikiliyle, İngiltere orta sahasının defansif gücü oldukça yara almış olacak. Özellikle büyük maçlarda.

Bir diğer ilginç seçim ise Emile Heskey. Gol atmayan golcü deniyor kendisine; ancak yine de, ister son 8 Premier Lig maçında oynamamış, ister yaşlanmış, ister son Milli takım golünü seneler önce atmış olsun, tüm İngiltere Heskey'nin yardımcı forvet rolünü çok iyi oynadığını ve yanındaki forveti yıldız yaptığını düşünüyor. Capello genelde Heskey veya Crouch'u önde, arkasındaki üçlünün ortasında da Rooney'i geriden gelen forvet olarak oynatmayı düşünüyor. Büyük maçlarda, Rooney'nin en önde oynayıp, orta sahanın bir adam fazlalaştırılması da alternatiflerden biri.

Tekrar baştaki en şaşırtıcı seçime dönersek, Walcott'un kadro dışında bırakılmasının çok da yanlış olduğunu düşünmüyorum. Hızlı olmasına rağmen, son top kullanımı genelde çok istikrarsız olan bu tip futbolculardan hoşlanmıyorum. En yakın örneği, bizdeki Giovani Dos Santos'tur. Denk gelirse bir maçta sonuca etki eder böyle adamlar; denk gelmediği her maçta, orta sahada dripling yapıp, vaay dedirten, ama sonuca etki edemeyen adamlar olarak gelir geçerler. Bu manada daha tecrübeli Wright-Philips'in, hatta bir ara kadrodan çıkacaklar arasında gösterilen, bana göre büyük topçu, Joe Cole'un yedek olarak bulunduğu bir İngiltere çok daha güçlüdür. 4 sene önce tıfıl Walcott için kupaya götürülmeyen Defoe'nun da ahı tutmuş denebilir aslında.

Capello'nun gündem yaratan bir diğer kararı ise bir kaç yıl önce milli takımı bıraktığını açıklayan, hatta bu kararını, yazdığı otobiyografisinde, Milli takımdaki yenilgilerin kendisini Liverpool'daki mağlubiyetler kadar etkilemediğini yazacak kadar açık dille ifade eden Carragher'ın yeniden kadroya çağrılması oldu. Carragher, sakatlıklarla boğuşan İngiltere'de, hem sağ beke hem de stoperlere alternatif olacak. Carragher'ın bu dönüşü, bir çok İngiliz'de öfkeyle karşılansa da, Carragher, bu yaştan sonra bir Dünya Kupası daha görecek halim yok, Liverpool da da kötü bir sezon geçirdik, daha az maç oynayacağım, neden gitmeyeyim modunda.. Nitekim Dünya Kupası sonrası yine bırakacağını çoktan açıklamış durumda.

Bütün bu tercihlerden gördüğümüz ve Capello'nun bizzat kendisinin söylediği gibi, hoca İngiltere'nin en iyi oyuncularını kadroya katmaya çalıştı. Ancak görünen o ki, her ne kadar ilk 11'inde hala Terry, Ashley Cole, Lampard, Gerrard, Rooney gibi süperstarlar olsa da, Dünya Kupasını kazandıran kadro derinliğinin İngiltere'de çok da olmadığı yönünde. Ancak başlarında bu sefer muhteşem bir hoca var. Ve turnuva boyunca, oynadıkça büyüyen bir takım yaratmaması için hiçbir sebep yok. Lakin bunu gerçekleştirmek için, bu saydığım süperstarlardan ziyade diğer oyuncuların performansının çok üstüne çıkması gerekiyor.. Zira bu seneyi muhteşem geçiren ve şu anda İngiltere'de tam bir idol muamelesi gören Rooney gibi bir oyuncu dahi, tek başına bir şeyler kazandırmaya yetmez..Bakalım tshirtlerinde yazdığı gibi daha fazla konuşmadan sadece işlerine odaklanabilecekler mi? ve en önemlisi, penaltı atabilecekler mi? :)

"Least Successful Bidding Nation"

2010-05-30T03:26:00.005+03:00

Resim dünün Guardian gazetesinden..Yurtdışında bir ülke içinde seyahat ederken, insanın kendi ülkesinin bayrağını görüp gözünün yöneldiği, sonrasında içini burkan bir tablo..

Tamam, yine "Türk'ün Türk'ten başka dostu yok" diyelim; ama bu sefer neyi farklı yapmalıyız bir dahaki sefere, bunu da tartışalım. Aksi takdirde, koymuş olmuş olmak için koyulan adaylıkların, ülke gururunu kırmaktan başka faydası yok..

İlk olarak, her ne olursa olsun, stadyum projelerinden vazgeçmemek, sanki bu şampiyona alınmışcasına, bunlara devam etmek gerekiyor. Zira Türk futbolunu bir sonraki seviyeye taşıyacak, Avrupa'nın en önemli liglerinden biri haline getirecek birinci hamle Türkiye'deki stadyumların yenilenmesidir. Ülkedeki güçlü tek parti yönetiminin, bu şampiyona öncesi verdiği 900 milyon euroluk teminat mektubunun arkasında durması ve bu hamlenin başını çekmesi gerekiyor.

Aksi taktirde, Olimpiyatları zaten geçtim, 2026 Dünya Kupası için yine maketler elimizde, biz çıkarız ormana hey ormana hey ormana durumundan başkası olmaz.

İşin güvenlikdi, ulaşımdı kısımlarını ben bahane olarak görüyorum. Her şey bir anlamda konjonktüre, bir anlamda da tesis olarak hazır olmaya bağlı. Bugün güvenlikten kaygı duyuluyorsa, ulaşımdan endişe ediliyorsa, Güney Afrika'nın Türkiye'den iyi durumda olduğunu kimse iddia edemez herhalde.. Dünya Kupası'nın oynanabileceği 10 tane modern stadyuma sahip, 2026'da 103. yılını kutlayacak Türkiye'nin önüne, o durumda dahi bu tarz bahaneler getirilebileceğine inanmıyorum..

10. Yılında, 17 Mayıs 2000'i anlatan yazım, yeniden..

2010-05-17T13:30:00.002+03:00

Biliyorum biraz Hıncal Uluç gibi olacak ama..

UEFA Kupasını kazanmamızın 10. yılında, geçen sene o günle ilgili olarak Kopenhag'da yaşadıklarımı anlattığım yazımı tekrar yayınlamak istedim.

İsteyenler buradan ulaşabilir..

Tekrar kutlu olsun bu büyük başarı..

İlahi Adalet: Yeşil Bursa'nın, İznik'in Erenlerinin Ruhu Şad olsun..

2010-05-17T01:40:00.005+03:00

Sanırım Fenerbahçeliler hariç, herkes bunu söylemiştir maç sonrasında: İlahi Adalet.

Hala kendileri hariç herkesin, bu takımdan ve camiadan neden nefret ettiğini anlayamayanlar, bunu adeta kendileri çok büyükmüş, diğer herkes ezikmiş de, ondan kaynaklanıyormuş gibi düşünenler, bu sezonu bir kez daha incelemeliler.. Hoş, 2006'da fayda etmemişti bu, yine eder mi bilmem..

Sadece Christian Baroni'nin Ankaragücü maçında attığı golden sonra yaptığı sevinç ve tüm rakipler şimdi ağlasınlar diye yaptım o sevinci açıklaması dahi, bu nefretin kaynağını göstermek adına bire bir..Ezeli rakibini rakip sahada şans bir golle yenerken, poposuyla top kurtarıp sportmenlikten uzaklaşanlar acaba bu nefretin kaynağını anlayabilirler mi? Penaltı noktasını eşenler, her maç rakiplerini döven, hakemlerin üzerinde tahakküm kuranlar, bu nefretinin kaynağını anlayabilirler mi? En favori tezahüratı: Şampiyon Fener, en büyük Fener, alkışlayın ulan .bneler olan bir camia, sürekli sevincini yaşarken rakibi ezmeye, aşağılamaya yönelen bir camia, tüm Türkiye'nin kendilerinden neden nefret ettiğini anlayabilir mi?

Sanmıyorum..

4 sene içinde, ikinci kez bu büyük travmayı yaşamaları, tesadüf mü? Onu da sanmıyorum.

Bu vesileyle Bursaspor'u ve Ertuğrul Sağlam'ı kutluyorum. Tarihe tanıklık ettirdiler bizi. Trabzon'un şampiyonluklarını görmemiş biri olarak, ilk kez İstanbul dışı şampiyonluğa tanık oluyorum.

Bu durumda olan bir diğer kısım da görsel Medya. Tüm gece izlediğim televizyonlarda matem havası var. Öyle ya da böyle, Türkiye'de bir takım şampiyon oldu beyler. Türkiye'nin bir şehrinin takımı. Bu ne yastır? Getirin bir dansöz çıkarsanıza stüdyonuza; hani genelde Daum'la filan oynatırdınız..?

Bir tebrikler de 14 Mayıs 2006'da Denizlispor'dayken golü atıp Fener'i şampiyonluktan eden isim olan, bugün de yine Bursaspor kadrosunda olan Mustafa Keçeli'ye.. Seni de hiç unutmayacağım..

Tabii bugünden unutulmayan sahnelere imza atan; hani başarı geldiği için centilmen gözüküyor dediğimiz ve bunu bugün 2 dakika önce şampiyonluğa sevinirken, 2 dakika sonra stadı yakabilecek kadar değişken ruh halleriyle kanıtlayan, stadyumun ortasında timsah yürüyüşü yapan Fenerbahçelileri de unutmak mümkün değil..

Can Dündar'ı unutmak mümkün değil..

Galatasaraylı oldukları bilinmesine rağmen, klasik Galatasaraylı centilmenliğiyle maça giden sayın TBMM Başkanı Mehmet Ali Şahin ve sayın Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ'u unutmak mümkün değil.. Bir Fenerbahçeli devlet erkanından Galatasaray'ın şampiyonluk maçına gitmesini beklemezsiniz. Onlar daha fanatik olurlar. Bizimkilerse her zaman centilmen göstermeye çalışırlar kendilerini. Açıkçası orda olmalarına kızmıştım maçın başında, ama maç sonu uğurlu geldiklerini düşündüm; o manada onlara da çok teşekkür ederim..

ve Christoph Daum.. Leverkusen'de 1, Fenerbahçe'de 2 kez son hafta şampiyonluğu kaçırdı.. İnanılmaz bir istatistik..

Görünen o ki, Fenerbahçe'de yer yerinden oynayacak. Olay bir süre anonsçu suçlanarak kapatılamayacak kadar büyük..Daum'un Türkiye macerası açılmamak üzere kapanmıştır.. Keza Güiza'nın da.. Muhtemelen Aziz Yıldırım illallah demişse, Ali Koç - Mehmet Ali Aydınlar arasında başkanlık yarışına hazır olalım..

Umarım bu rezil sezonda, Fenerbahçe'yi şampiyon yapmak için her şeyi yapıp emeline ulaşamayan Galatasaray camiası, hatalarından ders alır ve seneye 18>17 tshirtlerini Aslantepe'de giydirir bizlere..

Tekrar tebrikler Bursaspor.. Bu sezonu unut Galatasaraylı..

Türk futbolunun gerçek güneşi: Şenol Güneş

2010-05-17T01:31:00.002+03:00

5 Mayıs 1996'da şampiyonluğu kaybederken de, sezonun en muhteşem futbolunu oynatan, sonrasında Türkiye'yi Dünya Üçüncüsü yaptığında, hazır kadroya kuruldu diye aşağılanan, her zaman konuşma aksanı nedeniyle hor görülen, ama o aksanında söylediği cümlelerin derinliği adeta görmüş geçirmiş bir futbol filozofu edasında olan, bugüne kadar hiçbir kimseye terbiyesizlik yapmamış, centilmenlik abidesi olan, yönettiği tüm takımlara hücum futbolunu kolaylıkla aşılayan, Trabzonspor'a devre arasında gelip, 14 senelik intikamını soğuk bir şekilde yiyen Şenol Güneş'e..

Selam olsun..

NTVSPOR'da Inter maçında ekrana bindirilen skor: ANK 0-5 FB

2010-05-16T17:44:00.004+03:00

İtalya'daki şampiyonluk mücadelesinin sonucunun belli olacağı iki maçı izlemek üzere ekran karşısına geçtiğimde, ilk tercihim Siena-Inter maçıydı. Maç başlarken, malum diğer maçın skorunun bant halinde logonun altında verilmesine alışığız. Nitekim NTVSPOR da öyle yaptı. Lakin maç başladığında CHI 0-0 ROM diye vermek yerine, ANK 0-5 FB yazdılar. Yaklaşık 30 saniye bu şekilde kaldıktan sonra, o bant kalktı ve bir süre sonra doğru olarak Chieve-Roma maçının skoru verildi.

Maalesef o an cep telefonum yanımda olmadığından, bu anı görüntüleyemedim. Lakin fikir vermesi açısından, yukarıdaki resimde CHI 0-2 ROM yazan yerden bahsettiğimi belirtmek isterim.

Bu sene 0-5 şeklinde biten bir Fenerbahçe maçı yok; Ankaraspor veya Ankaragücü ile, hiç yok. Şu maçın öncesinde bile bilgisayara ANK 0-5 FB yazan fanatiklerle dolu bir kanalın senelerdir tarafsız olduğu iddia edilir ya, ben ona yanıyorum. Futbolculardan çok para verip, 5 senelik 1o milyon dolara imza attırdıkları, bir başka tarafsız (!) yorumcuları, Rıdvan Dilmen'le birlikte, başarılar diliyorum kendilerine.. Bu akşam zafer sarhoşu olabilirler artık..

Almanya Kupası buyken, FA Kupa'sının hali ne öyle?

2010-05-15T23:10:00.004+03:00

Bugün her iki maçı da göz ucuyla izledim. Bahsettiklerim gündüz Chelsea ile Portsmouth arasındaki FA Cup finali ile, akşam Bayern Münih-Werder Bremen arasındaki Almanya Kupası finali. Her iki maçı da, dediğim gibi göz ucuyla izlediğimden öyle yoğun bir analiz yapacak durumum yok. Sadece herkes gibi ben de, Chelsea'nin ilk yarıda 5 tane direkten dönen topunu görmüş biri olarak, uzun seneler boyunca bir yarıda en çok direkten dönen topu gördüğüm maç olarak bu maçı hatırlayacağım. Drogba'nın insan üstü baldırlarıyla o mesafeden sert kesme ayak içi vuruşuna ise 30 yıl sonra dahi şapka çıkaracağım.

Ancak değinmek istediğim bunlar değil. Değinmek istediğim, yukarıdaki resimde gördüğünüz Almanya Kupasının muhteşemliği karşısında, koskoca FA Cup'ın halinin resmen siteler arası futbol şampiyonasında verilen kupalardan farkı olmaması..

Tamam gelenekçilik bu tarz organizasyonlarda güzel ve fark yaratan bir şey ama, o kupanın da elden geçmesinin vakti gelmiş de geçiyor.. Almanya Kupası bu manada, Dünya Kupası ve Şampiyonlar Ligi kupasıyla birlikte gördüğüm en güzel kupalardan. Bundesliga şampiyonuna verilen şampiyonluk tabağı da çok orjinal ve heybetli.. Bu manada Almanları bu estetik bakış açıları anlamında kutluyorum..

Bir kutlama da, bu sene her yönüyle bana göre Avrupa'nın en iyi bir iki takımından biri olan Chelsea'ye.. Sonuna kadar hakedilmiş bir duble yaptılar.. Muhtemelen yarın bir başka duble yapacak olan Inter'e takılmasalar, Şampiyonlar Ligi'ni kazanmamaları için de hiçbir sebep yoktu.

Böylece, İngiltere, Almanya ve büyük ihtimalle yarın, İtalya Şampiyonları sezonu çifte kupayla kapamış olacaklar.. Son ikisinin, hala bu sayıyı üçe çıkarma ihtimallerinin olduğunu hatırlatmakta fayda var..

Yazık bu Galatasaray taraftarına..

2010-05-15T19:20:00.003+03:00

2000 yılından itibaren o kadar aptalca kararlara tanıklık ettik ki, o kadar rezil sezonlar geçirdik ki, artık Galatasaray taraftarı tam anlamıyla paranoyak oldu. Hiçbir şeye güvenmiyor, en basit şeyde bile "olmaz olmaz değil, kesin bunu da yaparlar.." korkusuyla günlerini stres içerisinde geçiriyorlar Galatasaray'la ilgili çeşitli konularda..

Bunların son örneği, Türk Telekom Arena stadının koltuklarının ne renk olacağı hadisesi. Düşünebiliyor musunuz? Bu bile bir korku vesilesi Galatasaray taraftarları arasında. Eşyanın tabiatı gereği, tüm spor klüpleri kendilerinin inşa ettikleri stadyumlarda, renklerine uygun koltuklar kullanırlar. (Kayseri Kadir Has stadyumundaki renk cümbüşünü saymazsak) Lakin, son 10 senede önce buz mavisi, sonrasında mor forma giymiş, gelecek sene yavru ağzı ve kül rengi forma çıkaracağı söylenen Galatasaray'ın, koltuklarında koyu kırmızı kullanması gerektiği gibi tartışmaya dahi açılmasına gerek olmayan bir durum, insanlarda ya gri, siyah vs. gibi renkler mi yaparlar mı korkusuyla, aylardır tartışılıyor. Bunda stadyum sorumlularının, "koltukların rengi üzerinde tartışılıyor.." şeklindeki açıklamalarının da payı büyük..

Neyin tartışmasını yapıyorsunuz yahu? Bazı şeyler vardır, tartışılır. Bazı şeyler vardır; öyle olmak zorundadır. Bu stadın koltukları da koyu kırmızı olmak zorundadır. Nokta.

Asıl bastırılması gereken konu, sarı koltuklarla Galatasaray yazısının yazılmasıdır. Bunun için de bastırmaya, hatırlatmaya gerek yok ya, neyse..

Orjinal olmaya çalışmayın, standardı tutturun yeter!

Lost üzerine..

2010-05-15T14:05:00.005+03:00

Sinema, dizi, kitap ve benzeri alanlarda, çok popüler olandan kaçmaya yönelik bir yapım vardır. Biraz suların durulmasını, o konudaki çılgınlığın sona ermesini bekler, ondan sonra izlerim, okurum vs. İşte Lost da bu tarz inanılmaz popüler bir dizi olmasına rağmen, henüz çok az kişi bu diziyi bilirken izlememe başlamamdan ötürü, bu yukarıda söylediğim özelliğimin tersine, 6 senedir bu dizinin her anını takip eden, dizinin her bölümü bittikten sonra tüm yabancı forumları, onları bunları okuyarak kendi kendime bir Lost ritüeli yaratan bir adam olup çıktım. Bir nevi benim çocuğum haline geldi bu dizi..

Lost'un en kötü bölümlerinde dahi Lost'tan soğumadım. Ve dizinin bitmesine şurda az bir süre kala, dizi üzerinden yapılan yorumlara bakıp, insanları süzgeçten geçirebilmenin mutluluğunu yaşıyorum. Efendim neymiş, Lost senaristlerinin söz verdiklerinin aksine bilimsellikten uzak bir hale bürünmüş. Bunu söyleyen aptaldır. Yahu, daha 1. sezonda, Black Smoke ortaya çıktığında bu dizi bilimsel olmadığını göstermişti zaten. Bu dizinin hayatın anlamını çözmesini bekleyenleri, ne bileyim final bölümünde adeta gerçek zaman makinesini yaptık, ahanda budur şeklinde bir sonla ortaya çıkmasını bekleyecek şekilde diziye anlam yükleyenleri anlamaktan yoksunluk çekiyorum.

Bu dizi, bana göre gelmiş geçmiş en muhteşem dizidir. Diziden beklediğim de, kendi içinde, 6 sezon boyunca ilmik ilmik örülen senaryonun, bittiğinde tutarlılığını korumasıdır. Hiçbir şekilde 6 sezon boyunca ortaya çıkmış yüzlerce sorunun teker teker cevaplanmasını beklemiyorum. Temel anlamda soruları cevaplayabilirler ve belirttiğim üzere tutarlılıklarını koruyabilirlerse, bundan daha zekice yazılmış bir senaryo daha uzun yıllar ortaya çıkarılamaz.

Ayrıca bu vesileyle, finali vs. kötü dahi olsa, 6 sene boyunca, yayınlandığı her hafta, 42 dakikamı muhteşem geçirtmiş, her bölümü bir macera filmi kalitesinde olan, bu kadar büyük bir emeği, o kötü finalden ötürü yerin dibine sokamam. Nasıl en iyi sitcom, kötü finaline rağmen Seinfeld'se, Lost da türünün en muhteşem örneği olarak şimdiden gönlümde yer kazanmıştır; kötü bir final yapacak dahi olsalar. Bu manada, dizi bittiğinde, tüm 6 sezonu, artık hikayeyi bilen biri olarak yeniden izleyeceğim.. Tıpkı senelerdir Seinfeld'i veya Friends'i izlediğim gibi..

Plaket de neyin nesi yahu?

2010-05-13T23:39:00.003+03:00

Sıkıldım artık Galatasaray Yönetimi'nin sürekli kamuoyundan takdir almaya yönelik suni hareketler yapmaya çalışmasından. Sürekli "özel" bir şey yapmaya çalışma çabası, içini dolduramayınca sığ kalıyor, beni de geriyor.

Mehmet Topal'ın gitmesinden bağımsız konuşuyorum. Ki kendisi hakkındaki görüşlerim bellidir; isteyen burdan, isteyen de burdan ulaşabilir.. Buna rağmen, başarılı olma şansı olan tek ülke olarak İspanya'yı görüyorum..Zira İspanya'da futbol, o kadar "pozisyon oyunu", o kadar oyuncular saha içindeki penetrasyonlarına sadık ki, fizik kondüsyonunu üstün tutarsa, o yavaş yavaş, daha atmadan 10 dakika önce belli ettiği paslarını sürekli iletebileceği boşa kaçmış bir adam bulacağından, yıllarca idare edebilir. Etsin de.. Bize uzak, Valencia'ya yakın olsun.. 5 milyon Euro için de teşekkürler olsun..

Lakin, bu plaket de neyin nesidir? İşte kamuoyundan, basından, tribünden, vay efendim ne vefakar yönetim, ne zarif yönetim, görüyor musun gideni plaketle gönderiyor diye küçük zekalı insanlara söyletmek için yapılan bu hareketi hadi anladım, koskoca Galatasaray Başkanı'nın, Mehmet Polat'ın ayağının dibinde plaket vermek için bulunmasındaki absürdlüğü biri bana anlatsın. Adnan Polat'la birlikte Galatasaray Başkanı resmen ayağa düştü. Sürekli basına demeç, sürekli konuşma, oyuncularla abi-kardeş hareketleri, vs..

İsterseniz geri kafalı deyin, isterseniz ne derseniz o.. Lakin benim Galatasaray Başkanı dediğim adamın yanına o futbolcu dediklerinizin yaklaşabilmesi için, böyle Cüneyt Tanman, Fatih Terim, Bülent Korkmaz, Hakan Şükür tadında kaptan olabilmeniz lazım ancak.. Diğerleri, başkanı nadiren görebilip, ancak başarılarda toplu takdir, başarısızlıklarda toplu tekdir için karşılarında Galatasaray'ın 1 numaralı adamını bulmalılar.. Yoksa böyle enseye şaplak ilişkisi kurarsanız, bir topçunuz Avrupa'ya gidiyor diye ayağına gidip dandirik bir plaketle resim çektirirseniz; sürekli medyaya demeç verirseniz, hiç kimseye karşı hükm-ü şahsiyetiniz kalmaz.. Ne futbolcuya, ne Federasyon'a, ne medyaya, ne de tribüne.. Ne kadar yaklaşırsanız, o kadar erişilebilir olur, o kadar küçülürsünüz..

Ne plaketi yahu? Artık bu ezikliklerden kurtulalım.. Geldi, oynadı, para kazandırdı, gitti.. Teşekkürler.. Bitti..

Blogun 1. yaşını da kaçırdık..

2010-05-13T21:52:00.004+03:00

Tanıyanlar bilir; genelde çok yoğun çalışıyorum. Lakin son 2 haftada durumu abartıp, Cuma hariç her gün gece 12:30-1 arası çıkınca, bırakın blogu güncellemek, 1. yaşında bir yazı yazmayı dahi atlamış olduk..

Ah ah, böyle yoğun olmasam her gün en az 10 yazı yazacak malzeme birikiyor, ama ne beynim ne de işim el veriyor..

Bu vesileyle 11 Mayıs 2009'da başladığım blog maceramda beni yalnız bırakmayan, okuyan, görüş bildiren herkese, geç de olsa, çok teşekkür ederim..

Tarihin en Fenerli Galatasaray kadrosuna teşekkürler..

2010-05-08T22:01:00.004+03:00

Aynı sezon içerisinde, Fenerbahçe'ye önce deplasmanda yenilen, sonrasında Fenerbahçe'yi şampiyonluk yarışının dışına atabilecek noktadayken kendi sahasında ruhsuz ötesi futbol oynayıp yenilerek onları yeniden şampiyonluk havasına sokan, Fenerbahçe'nin şampiyonluk yolundaki en büyük rakibi Bursaspor'a karşı ise mücadele gücü yüksek bir futbolla puan kapan ve Fener'i liderliğe oturtan tarihin en Fenerli Galatasaray kadrosu, kendisinden bekleneni yaparak, Antalyaspor'a da yenildi. Bu yenilginin Fenerbahçe'nin işine geldiğini söylemeye gerek yok; zira haftaya Bursaspor ile oynayacak Beşiktaş'ın artık bir hedefi var; 3. olmak.. Böylece Fenerbahçe'nin ekmeğine bir kez daha yağ sürülmüş oldu..

Tebrikler gözlerimle gördüğüm en ruhsuz, en Galatasaray'a yakışmayan, tarihin en Fenerli kadrosu.. Size de bu yakışırdı..Fenerbahçe şampiyon olunca, sizi de Bağdat Caddesine alalım; tura eşlik edersiniz..

Fenerbahçe Ankara'da asla kaybetmez

2010-05-03T22:20:00.004+03:00

Çok şaşkın bir biçimde bir kaç haftadır, Fenerbahçe'nin Ankaragücü karşısında puan kaybedeceğini sanan saf insanları izliyorum, dinliyorum. Bursaspor Teknik Direktörü ciddi ciddi Fener'in bu maçta puan kaybı yapacağını düşünüyor örneğin.. Öylesine bir hava yaratıldı ki, sanki Ankaragücü bildiğiniz Barcelona.. Taraftarlarının Bursa sevgisi ise Fener'i yenmeleri için futbolcular üzerinde ekstra motivasyon oluşturacak.

Kim takar 06-16 kardeşliğini oysa ki o diyarlarda.. Aksine, asıl motivasyon, yaratılan bu havanın etkisiyle, maçı inanılmaz şekilde önemseyen, Devler Ligi finali oynayacakmışcasına bu maça hazırlanan Fenerbahçe camiası üzerinde oluşmuştur. Hal böyleyken, bu maçı rakibinden çok daha fazla isteyen iki takımdan, daha çok isteyeni bir de diğerine göre aşırı kaliteliyse, bu maçtan puan kaybı yapma ihtimali oldukça düşüktür..

Kimse bu maçı 14 Mayıs 2006 Denizlispor maçıyla da karşılaştırmasın. Orda genel kamuoyu beklentisi, şu andaki beklentinin aksine Fenerbahçe'nin Denizli'de asla puan kaybetmeyeceği yönündeydi. Üstüne üstlük Denizlispor, kendi canı için oynuyordu, herhangi bir "kardeşi" için değil.. Şu anda ise, suni bir kardeşlik temelinde, bu maçtan puan kaybı bekleyen bir Bursaspor var. Yine aksine, bu maçın zor geçeceğini kafasına kazımış bir Fenerbahçe.

Bu anlamda, bu maçta sürpriz olmayacaktır. Galatasaray'ı yendiğinde şampiyon oldu dediğimiz Fenerbahçe, tüm unsurlarıyla şampiyonluğa hazırdır. Bunun en güzel örneği de, haftalardır dile getirdiğimiz yönetim becerilerine, taraftarlarının eklediği, Ankaragücü maçı öncesinde oy tehditi yaparak Melih Gökçek'i can evinden vurmalarıdır. Artık Ankaragücü tarafında da, bu maçı gerçekten Ankaragücü'nün kazanmasını istemeyen bir Onursal Başkan var..

Bu manada, legal-illegal tüm dış unsurlar, yönetim, taraftar ve son haftalardaki futbolcu bütünleşmesiyle, şampiyonluk için gerekli herşeyi yapan tek takım Fenerbahçe'dir bu sene ve muhtemelen de olacaktır..

Ankara 19 Mayıs'ta genelde Alex gol atar; bu maç da muhtemelen öyle olacaktır..

Futbol Tanrısı Mourinho

2010-04-28T23:47:00.004+03:00

Inter'den nefret ederim. Bunda küçük bir çocukken bana futbolu sevdiren iki takımdan birinin tek aşkım Galatasaray'la beraber, Gullit-van Basten ve Rijkaard'lı Sacchi'nin Milan'ınının olması kadar, 2001 yılında Bosman kurallarından faydalanıp Emre B. ve Okan'ı ayartıp hem bizi büyük gelirden mahrum bırakan, hem de üst üste 5. şampiyonluğumuzu engelleyen takım olmalarının payı büyüktür.

Mourinho'yu ise 22-23 senedir izlediğim tüm Teknik Adamlar içinde en ön sırada severim. Herkesin aksine iddialı kişiliğini, zaman zaman terbiyesizlik seviyesine varan küstahlıklarına dahi bayılırım. Çünkü teknik adamın işinin sadece 90 dakika içinde 3 değişiklik yapmaktan ibaret olmadığını, bir maçın, bir sezonun hikayesinin çoğunlukla teknik direktörlerin oyuncu grubunu, medyayı, hakemleri, rakip takımları ve tüm unsurların psikolojisini nasıl yönettiği ile şekillendiğini düşünürüm. İşte Mourinho muhteşem bir taktisyen olmasının ötesinde, oyunun tüm yönlerini layıkıyla oynayan bir liderdir.

İşte bu karmaşık hislerimle izlemeye başladığım müsabakada, Inter'in muhteşem savunma oyununu gördükçe her dakika Mourinho'nun başarması için heyecanlanmaya başladım. Öylesine bir alan savunması yaptı ki Inter, eğer benim gibi futbolun sadece gol atılınca, pozisyon bulununca zevkli olduğunu düşünenlerden değilseniz, eğer iyi yapılan savunmadan da, en az güzel atılmış bir gol kadar zevk alıyorsanız, mest olmamanız mümkün değildi. Tüm Inter 11'i, adeta Camp Nou'nun her bir metrekare çiminde her adımda ne yapacağını ezberlemiş hissi uyandırarak oyunun gelişim yönüne göre blok halinde hareket ediyor ve Barcelona oyuncularına boş alan bırakmıyordu.

İşte bu resimde, Barcelona'nın sene başında yaptığı İbrahimoviç tercihinin, hele ki tek forvet olarak oynayacaksa, ne kadar doğru olduğunu sorgulamaya başladım. İbrahimoviç olağanüstü bir yetenek, ancak bana göre tüm heybetli fiziğine rağmen, en uç santrafor tipi değil. Genelde kendini dışa atan, daha çok en uçtaki forveti destekleyen forvet tipi olarak başarılı olabilecek bir oyuncu. Samuel ve Lucio duvarına çarptıkça, kendini geriye doğru atmaya başladı, bu şekilde belki de kanatlardan Pedro ve Messi'yi kaçıracaklardı, ancak bunda da son derece güçlü kademe sezgileriyle Maicon ve Zanetti duvarlarına çarptılar. Geriden bekler Milito ve Dani Alves'in beklenen katkısı ise bir türlü gelmedi, gelemedi. Zira onları çıkarmayan Milito ve Eto'o insanüstü mücadele ediyorlardı. Dani Alves'in bu anlamda maç boyu tek katkısı 10. dakikada Motta'ya gösterttiği ilk sarı kartı oldu.

Dakikalar 28'i gösterdiğinde ise Inter'lileri sıkıntıya sokan an gerçekleşti. Bu an tüm Türk futbol seyircisine - Fenerbahçeliler hariç, onlar da iyi yapıyorlar bunu- bir tribün nasıl bir hakeme bir kararı aldırır dersini verdi. Barcelona tribünleri belki Galatasaray seyircisi gibi seeeen var ya seeeen şarkısı söylemiyorlardı ama, Motta'nın Busquets'e çarpan eline öylesine gök gürültüsü gibi toplu tepki verdiler ki, hakemin elinin eşyanın tabiatı gereği kırmızı kartına gittiğini söylemeye gerek yok. Bence o anda o kararı veremeyecek hakem yok gibidir. İşte bu andan itibaren, aklıma hemen Lucescu'nun sözleri geldi. Lucescu rakibi 10 kişi kaldığında çok korkardı her zaman ve eğer rakip iyi savunma yapan bir takımsa, 10 kişi kalması sanıldığının aksine 11 kişiyle oynayan takıma avantaj sağlamaz, aksine 10 kişilik takım daha bir ciddiyetle savunma futboluna sarılır derdi. İşte bu sözleri Inter'le birleştirince, o dakikadan itibaren Barcelona için her şeyin çok daha zor olmasını bekliyordum. Nitekim maçın geri kalanı da öyle devam etti..

Belki de ilk yarının kırılma anı denilebilecek tek pozisyon Messi'nin klasik sağdan sola deplase olurken köşeye çıkardığı sert şutta, bana göre şu anda dünyanın en iyi kalecisi olan Julio Cesar'ın yaptığı muhteşem kurtarıştı. Barcelona'yı girdiği derin bunalımdan ancak böylesine bir gol çıkarabilirdi, ama defansının nadir boş bulunduğu anda, Cesar ön plana çıktı, tıpkı böyle savunma yapan her takımın iyi bir kalecisinin de olması gerektiği gibi..

Aynı Cesar 34. dakikada zaman geçirmekten sarı kart gördü. Bu da Türk futbolseverleri şaşırtmıştır sanırım. Zira bizde biliyorsunuz, hakemler tüm maçtan 6-7 dakika çalan Ömer Çatkıç, Serdar, Hasagiç gibi kalecilere ancak 90.dakikada sarı kart gösterirler. O gösterdikleri anda da zamanı yemiş olurlar ve aslında o kalecilerin ekmeğine yağ sürerler, ama nerde onlarda bunu ölçebilecek akıl!

Her neyse, tekrar maça dönecek olursak, ilk yarıda Milito'nun sol bekteki performansından memnun kalmayan Guardiola beklenen hamleyi yaparak Maxwell'i oyuna aldı. Ancak bu da kanat akınlarında fayda sağlamayacaktı. 63. dakikada iki değişiklik daha yaptı Guardiola. İbrahimoviç ve Busquets'in yerine, Bojan ve Jeffren girdi.

Maxwell-Bojan-Jeffren..

İşte aslında bu 3 değişiklik, benim 3-4 senedir Barcelona hakkında söylediğimi en güzel özetleyen isimler. Barcelona o kadar güzel futboluna rağmen, bir türlü o parasının, büyüklüğünün hakkını verecek geniş kadroya sahip olmayan bir takım. Şu 3 oyuncuyu siz nasıl bilirsiniz bilmem ama ben açıkçası Galatasaray'da istemem. Böylesine bir kadro derinliğiniz varsa - kabul Puyol ve Iniesta sakat- bana kalırsa son senelerdeki bu yoğun trafikteki bu başarılarınız, zaten mucizedir ve bir yerde takılınır, kalınır.

Maç bu değişiklerden sonra da aynı şekilde devam etti. Görüntüde Barcelona Inter'i tek kaleye hapsetmiş, ancak aslında Inter Barcelona'yı kelepçelemiş.. Nasıl görmek isterseniz.. Taa ki, Mourinho'nun bu maçta yaptığı belki de tek hataya kadar. Milito'yu alıp, Cordoba'yı soktu Mourinho 81. dakikada. Bunca yıldır futbol izlerim, eğer iyi iş çıkaran savunmanıza, son dakikalarda bir tane daha savunmacı ekliyorsanız, mutlaka oyuncuların kafasını karıştırıyorsunuz. Kim nerde duracağını tam bilemiyor ve mutlaka hata geliyor. Nitekim hemen değişiklik sonrası Bojan'ın kaçırdığı yüzde yüz gol ve 2 dakika sonrasında Pique ile gelen gol bunun ispatı. Ama ne gol.. Ofsayt şüpheleri için, bakınız Piero. Goldeki çalım ve zeka için ise nereye bakarsınız bilmem, ama gördüğüm en muhteşem gol öncesi çalımlarından biriydi Pique'nin attığı.

Sonrasındaki uzatmalarla birlikte 10 dakika ise, yine Barcelona seyircisinin dersiydi Türk taraftarlara.. Laylayı bırakıp, 10 dakika boyunca nasıl takım itilir rakip kaleye, ilmik gibi okudu Barcelona taraftarı.. Inter'in bacakları titremeye başlamıştı ve hatta 10 dakika içinde Xavi'nin, Messi'nin şutları ve sayılmayan son dakika golüyle (çok tartışılabilir..) tüm maç boyu vermedikleri kadar tehlike yaşadılar..

Ve sonunda.. son düdük.. ve Mourinho'nun sevinci.. Sonuna kadar hakedilmiştir. Sonuna kadar karakteristiktir, sonuna kadar Mourinho'dur.. Buna kızanlar, Guardiola geçen sene Stamford Bridge'de Iniesta'nın golünden sonra 70 metre depar atıp kendini yere attığında ne diyorlardı? Ne sevimli adam (!) değil mi?

İşte futbol böyledir. Geçen sene Chelsea'nin birden fazla penaltısı verilmeyip Barcelona finale çıkarken, her şey yolundaydı, ama şimdi, suçlu ilk maçtaki hakemler olur hemen..

Ayrıca, o hep örnek gösterilen centilmen Avrupalıları da bir kez daha kaybederken gördük. Maç içerisinde Sneijder sakatken topu dışarı atmayıp hücum yapan Barcelona, maç sonunda Inter'liler sevinmesin diye su fiskiyelerini açan Barcelona, aslında insanoğlunun özünde hiçbir yerde farklı olmadığını, sadece "oynadığını" gösteriyor bizlere..

Bu muhteşem maç için bir kez daha teşekkür ederim her iki takıma da.. Mourinho'ya da sonsuz tebrikler..

Final maçında mı? Inter nefretim o kadar fazla ki, muhtemelen yine Bayern'i tutarak başlayacağım, maç içerisinde Mourinho beni futbol taktiği sarhoşu yapıp da döndürene kadar..!

Acıma Duygusu

2010-04-25T19:55:00.003+03:00

Şu an Galatasaray-Bursaspor maçının devre arasında Chelsea-Stoke City maçına dönmüş durumdayım. İlk yarısını 3-0 bıraktığım maçta, Chelsea açtığımda 6-0 öndeydi.. Sonrasında Malouda ile bir gol daha buldular ve maç 7-0 oldu..

Henüz bir kaç hafta önce Martin O'Neill'ın Aston Villa'sı gibi bir takıma 7 gol atan Chelsea'nin yine ligin orta sıra takımlarından biri olan "Tuncay'lı Stoke City'e" 7 gol atması şaşırtıcı değil. Eğer bu sene gerçekten bana göre Barcelona'dan vs. sonra Dünyanın en iyi futbol oynayan bir kaç takımından biri olan Chelsea şampiyon olamayıp da, uyuz futboluyla Manchester United bunu başarırsa, futbolun adaletine yönelik söylemlerimiz güçlenecek.

Ancak benim konum bu değil. Benim konum, Chelsea'nin maç 7-0'ken, 90. dakikada hala aynı şevk ve istekle 8. golü aramasını görmem. Diğer tüm Türk takımlarından vazgeçtim, Galatasaray'ı gözünüzün önüne getirin. Senelerdir, Galatasaray'ın herhangi bir rakibine karşı bu tarz bir fark için mücadele ettiğini gördünüz mü?

İşte ben bu durumun başındaki en büyük etmenlerden biri olarak, Türk Futbolcularındaki acıma duygusunu görüyorum. Elbette, Türk futbolunda, oynamaktan ziyade oynatmamaya yönelik, "iyi oynayamazsın belki ama kötü mücadele edemezsin" mottosuyla şişirilmiş kazmaların el üstünde tutulduğu bir ortamda, bu tarz farklı skorların çokça görülmesini beklemek hayalcilik olur. Ancak yine de, benzer bir ortamda farzedin ki, Galatasaray 6-0 önde olsun; 7. golü atmak için aynı hevesi gösterir mi, yoksa oyunu, rakip arkadaşları rencide etmeyelim diye düşünerek rölantiye mi alır?

Daha bir kaç hafta önce benzer örneğini Diyarbakırspor maçında görmedik mi? Ahı gitmiş, vahı kalmış Diyarbakır karşısında 50. dakikalarda 4-0 öne geçen Galatasaray sonraki 30 dakika boyunca top dolaştırıp bir de golü ağlarında görmedi mi kalan sürede? Bunda Diyarbakırlı oyuncular zaten düştü, daha fazla üzerlerine gitmeyelim bilinç altı kaygısı yok muydu hiç?

Bilmiyorum, belki de yanılıyorum. Belki de sorun, senelerdir o dakikalarda tekrar tekrar gol arayacak fizik gücüne sahip olmamamızdır. Lakin, her sene mi böyleydi? Galatasaray şampiyon olduğu senelerde dahi sürekli farka gidecek maçları rölantiye çevirdi senelerdir. İşte ben bunda bir numaralı gerekçe olarak, "düşene biz de vurmayalım"anlayışını Galatasaray'da hakim kılan futbolcuları görüyorum.

Not: Bu yazı senelerdir 7 gol attığımızı görmemenin acısıyla yazılmıştır.

Bravo Daum

2010-04-25T17:01:00.003+03:00

Futbolun psikolojisini çok iyi bilen, Türk insanının özelliklerini çok iyi çözmüş olan, kah Atatürk'e övgüler düzüp, kah oynattığı dudaklarıyla İstiklal Marşı'nı söylemece yapıp senelerdir ülke halkına şirin gözükmeye çalışan, derbiler öncesi deplasmanda oynayacaksa centilmenlik mesajları veren, kendi sahasında oynuyorsa oyuncularına gerginliği arttırmak için her türlü direktifi veren Christoph Daum haftalar önce kendisinden hiç beklenmeyecek kritik bir hata yapmıştı.

Galatasaray maçı sonrası, Yılmaz Vural'a laf atmış ve Vural'ın kendisine yönelik bilenmesine zemin hazırlamıştı. Unuttuğu bir şey vardı ki, Fenerbahçe şampiyonluk yolunda en kritik maçlarından birini 31. haftada o Vural'ın takımı Kasımpaşa'ya karşı oynayacaktı.

İşte bunun hemen farkına varan Daum'un, yaklaşık 2 haftadır, aracılar vasıtasıyla Yılmaz Vural'ın gönlünü almaya çalıştığı haberleri basına düştü. Bu çabalar sonuç getirdi ve Daum'a karşı kendini kanıtlama çabasındansa, klasik Türk insanı olarak hemen yelkenleri suya indiren Yılmaz Vural figürüyle, helva gibi bir Kasımpaşa sahada yer aldı.

İşte Yılmaz Vural, sen bu akıl oyunlarını oynayamadığın için hiçbir zaman büyük takımların başına geçemeyeceksin. O maç öncesi, ben çok centilmenim, önemsemiyorum Daum'la yaşadıklarımı pozu verip defalarca öptüğün Daum, şimdi içinden "nasıl da kandırdım aptal Türk'ü" diye geçiriyordur..

Kasımpaşa'ya 600 bin lira verilip alınan biletler.. Maç öncesi düşürülen tansiyon.. Maça atanması sağlanan Galatasaray maçında son dakikada Dos Santos'a penaltıyı çalmayan, bu hafta da UEFA Yarı finalinde düdük çalacağı için yıpranmaktan kaçınan Cüneyt Çakır.. Bunların hepsi, şampiyonluk yolunda bir yönetimin yapması gerekenlerdir.. İşte bu yüzden, şampiyonluk ekip işidir. Sadece futbolcularla kazanılmaz.

Hayat öyledir ki; iki gün sonra mecburiyetten güldürür insanı..

2010-04-20T17:36:00.003+03:00

Cumartesi günü, Arda Turan, Manisa'da Egeli Galatasaraylılar kendisini çağırıp bağrına basmak istediklerinde yanlarına gitmedi. Bu dünyayı ben yarattım havasında, Kurtlar Vadisi gençlerinden biri görüntüsüyle suratını asıp durdu. Maç boyu kendi asistiyle atılan gole dahi gülmedi. Kendince, kendisini çok da haklı bir biçimde protesto eden Galatasaray taraftarına ceza kesiyordu.

O asık suratıyla milyonların içini sıkan Arda, işte bu akşam kameralara gülmek zorunda kaldı. Çünkü bu sefer hatayı kendisi yapmıştı; hem de ne hata.. Kaptanı olduğu bir takımda, bir arkadaşını yumruklamış, ağzından kan getirmişti. Medyanın ve taraftarın, bu hassas günlerde üzerine daha da fazla geleceği belliydi.. O zaman o gün milyonlarca taraftara gülmeyen o yüz, hemen sahte bir gülümsemeyle kaplanmalı ve medyaya "biz arkadaşız, bunlar da her antrenmanda olabilecek hadiseler.." mesajı verilmeliydi.. Zira ne de olsa son dönemlerin raconu buydu; Arda Turan'ın kişisel moduna göre Galatasaray gündemi belirleniyordu. O artık bir futbolcudan, bir kaptandan çok ötesiydi..

Öyle ki, Tam Saha dergisine bu ay başında verdiği röportajda, bugün yumrukladığı, kendisiyle hemen hemen aynı yaştaki Caner arkadaşı hakkında şöyle diyordu:

"Caner'i sol bek oynatamıyoruz. Bu kadar müthiş bir sol ayağı sol bek oynatamıyoruz. Neden? Çünkü bilgi eksikliği var. Caner'in nasıl bir kumaşı var biliyor musunuz? Topa nasıl vuruyor biliyor musunuz? Her topa vurduğunda 5 dakika onu seyrediyorum. Ama nasıl oynayacağını bilememek gibi bir sorunu var. Bunu en başta da kendim için söylüyorum. Bu konuda Ayhan Akman çok iyi bir örnektir."

Kim bilir, belki de gerginliğin temeli, kendime de çuvaldızı batırıyorum derken, kiralık statüsünde olup, Galatasaray'da kalmaya çalışan bir gencin istikbaline etki edebilecek olan "nasıl oynayacağını bilememek" ithamının yer aldığı bu röportajla atılmıştır.

İşte, henüz hiçbir şey kanıtlamamış ve bu camiaya elle tutulur bir şey kazandırmaksızın, yani büyüğünüzün, küçüğünüzün tam saygısını kazanmaksızın bir büyük takıma Kaptan yapılır ve hemen herkes hakkında istediğinizi söyleyebileceğinizi (Milli takımın başında yerli hoca isterim; bence sol kanatta Kewell değil de ben oynamalıyım; bu saatten sonra 2. kaptanlığı takmam.. gibi) düşünürseniz bir gün başınıza bu zoraki gülümseme anları gelir.

Siz herkes hakkında fikrinizi beyan edebilirsiniz; ama taraftar sizi odak noktasını kaybetmiş olmakla suçlayamaz.. Değil mi?

Peki..

Biraz empati Alex

2010-04-20T00:31:00.002+03:00

Fenerbahçe tarihinin bana göre şimdiden en büyük 5 futbolcusundan biri olmayı garantilemiş Kaptan Alex, haftasonundaki derbinin yine kilidini çözen isimdi. Senelerdir tartışılmasına rağmen, benim büyük saygıyla izlediğim, efektif futboluna, futbol zekasına, futbolu basit oynamasına, son vuruşlarına hayran kaldığım Alex'in iddia edildiği gibi centilmen bir isim olmadığına çeşitli yazılarımda değinmiştim.

Ancak Alex'in iyi bir insan olmadığına yönelik bir düşüncem yoktu. Hala da yok; ama yukarıdaki fotoğrafı bir maçta daha tekrarlarsa, bu maça yönelik olarak değerlendirdiğim empati eksikliğinden, bir adım öteye gidip, Alex'in iyi niyetini de sorgulayacağım..

Neden mi?

Hemen açıklayayım.. Hafta içinde Fenerbahçe'nin ikinci Kaptanı Semih Şentürk'ün eşi, 4 aylık ikizlerini düşürdü. Bu vesileyle bir kez daha başları sağolsun, eşine de geçmiş olsun dileyeyim. İşte henüz bu acı tazeyken, Semih sakallarını dahi kesmemişken üzüntüden, takım Kaptanının golünü, hamile olan eşinin karnındaki bebeğe ithafen gidip topu karnına sokarak kutlaması, en basit anlatımıyla empati eksikliğidir. Açıkçası hengame içinde farkedilmemiş olabilir; ancak bu manada biraz daha dirayetli davranmak, bence arkadaşlık anlamında çok önemlidir..

Bu yüzden, büyük futbolcu Alex'in, büyük Kaptan da olma yolunda biraz daha empati yapması gerektiğini düşünüyorum..Semih'e de bir kez daha başsağlığı diliyorum..

Türk Futbolunda Terörizmin bir başka zafer gecesi

2010-04-18T21:09:00.004+03:00

Fenerbahçe'yi tebrik ediyorum. Hani, Türkiye'de ne zaman bir anket yapılsa, en çok nefret edilen takım kim sorusunun açık ara birincisi oluyorlar ya, işte onun gerekçesini sadece bir 90 dakikada yine cümle aleme kanıtladılar.

Fenerbahçe'nin son 10 yıldaki derbi başarılarının stratejisi oldukça basit:

Kendi evindeki maçlara, mutlaka taraftar baskısından kolaylıkla etkilenen bir hakem atanmasını sağla. Taraftar baskısından kolay etkilenmeyen bir Türk hakemi pek bulunmadığı için en kolay yerine getirdikleri madde bu.
Kendi evindeki maçlar öncesi, ortamı elindeki tüm imkanlarla olabildiğince ger. Taraftarını bile; öyle ki, örneğin maçta rakip takımın anasını ağlatan bir hakem, sadece taç kararını Fenerbahçe aleyhine verdiğinde, stadyum tepkiden salya sümük inlesin.
Buna karşılık, deplasmandaki maçlar öncesi, mutlaka centilmenlik çağrıları yapıp, tansiyonu düşür. Kah sinsi agresif, yalancı centilmen kaptanın Alex yapsın bu açıklamaları, kah bir yöneticin, kah teknik direktörün..
Kendi evindeki maç başladığında, tüm futbolcuların, aleyhine verilen her kararda, küfür etmeksizin hakemin üzerine koşsun, çembere alsın ve yakın mesafeden deli gibi bağırarak hakemi iyice seyircinin önüne atsın. Öte yandan benzer bir hareketi rakip futbolcu yapmaya kalktığında hemen onu hakeme şikayet etmek üzere belli çete harekete geçsin.
İstisnasız her ikili mücadelede faullü hareketler yapılsın, rakip takım sindirilsin. Zira 10 faulden ancak 3'ü verilecektir 1. maddede sağlanan hakemlerce..

İşte bu 5 madde temelindeki strateji ile Fenerbahçe'nin derbi kazanmaması çok zor. Hele ki karşılarında bu kadar aptal iki takım bulunuyorsa.. Beşiktaşlılara aptal demeyeyim de, kendi takımım hakkında çok ağır konuşacağım..

O kadar aptal bir camiayız ki; yine Ali Sami Yen'deki maç öncesi tansiyonun düşmesine izin verdik; üstüne üstlük bir pankart yüzünden Fenerbahçe'yi alkışladık. Ve yine o kadar aptal bir camiayız ki, yine geçmiş seferlerde, tansiyonu düşük tutup kaybettiğimiz derbilerden sonra gaza geldiğimiz gibi, gelecek seneki derbide de tansiyonu yüksek tutmaya çalışırız, ama aptallığımızdan bunu sahaya elimize ne gelirse atarak yaparız.

Oysa Fener seyircisi, o baskıyı, 17. dakikada Selçuk Şahin kart gördükten sonra, 19. dakikada normal bir faul yapan İsmail'e kart göstertmek için hakemin üzerine aynı anda çullanarak yapar. Nitekim pek değerli hakem de, tribünden gelen o baskıya cevapsız kalmaz ve kartını gösterir..

O kadar aptal futbolculardan kuruluyuz ki, Sami Yen'deki Fener maçında, hakem Cüneyt Çakır Mehmet Topal'a son derece hatalı bir elle oynamadan ötürü sarı kart verince, Mehmet Topal, kız gibi ellerini agzına götürüp, aaaa yaparak gerisin geri giderken, Fenerli oyuncular bütün benzer pozisyonlarda hakemin üzerine çıkarlar ki, bir sonraki kararında bu tarz davranamasın. Hatta son derece net penaltı vermeyen hakem, bir sonraki pozisyonda artık dayanamayıp penaltı verdiğinde, bizim oyuncular gibi kaderine mahkum bir şekilde boyunlarını eğmektense, giderler domuz gibi penaltı noktasını eşelerler, itiraz ederler, konsantrasyon bozarlar..

Fenerli oyuncular her pozisyonda hakemi kandırma çabasında, kendilerini abartılı şekilde yere atarlar. Örneğin, normal bir pozisyonda Ernst'e kırmızı kart gösterten Emre B. gibi, bir de yüzüne darbe gelmemesine rağmen, "vallahi vurdu" diye dinci kimliklerini zedelerler.. Ama benzer pozisyonda 14. dakikada Selçuk İbrahim Kaş'ın suratına vurduğunda, İbrahim Kaş yürür gider.. Çünkü bundan yararlanabilecek kadar akıllı değildir..

Bitti mi örnekler? Hayır tabii ki.. Fenerli oyuncular pisliğini, faulünü yaptıktan sonra ellerini uzattıklarında bizimkiler hemen centilmenlik damarlarıyla baş sıvazlarlar. Olur böyle şeyler derler..Oysa benzer durumlarda Emre B. gibi tipler el iterler, daha da gererler ortamı; baştan beri söylediğim amaca yönelik olarak.

İşte tüm bu saha içi teröristliklere mahal veren bir de Hüseyin Göçek gibi sinsi hakeminiz olursa, yemeyip de yanında yatarsınız.. Geçen sene Kadıköy'deki Galatasaray maçında, Lincoln'ün olağanüstü frikik golü öncesi direk serbest vuruş gösterip, sonrasında Lincoln'ün arkasına geçtikten sonra endirek vuruş göstermek için elini kaldıran ve Galatasaray'ın muhteşem başlangıç yaptığı maçta bir kez daha öne geçmesini engelleyen, aynı maçta tüm takdir haklarını Fenerbahçe'den yana kullanan, tüm hakemlik tarihinin en rezil performanslarından birine imza atan, bu sene Ali Sami Yen'deki İstanbul B.B. maçında son 15 dakika her yerden verdiği faullerle oyunu Galatasaray'ın üstüne yıkıp maçı son dakikada beraberliğe elleriyle getiren Hüseyin Göçek'in bugün yaptıkları da görülmüştür herhalde. O kadar sinsidir ki bu hakem, tehlikesiz yerlerde bol bol faul verir Fenerbahçe aleyhine; işte bakın ortaya çalıyorum diye göstermek için. Ama her zaman sinsilikle yaptığı hareketlerini bugün o kadar büyük hatalarla bezemiştir ki, daha da işin içinden geçmişte yaptığı gibi, bakın sonuca etki eden hata yok naralarıyla kurtulamaz!

Bir çift lafım da, Lig TV'nin müthiş Fenerbahçeli spikeri Melih Şendil'ine.. Resmen senin centilmen, tarafsız gözükmeye çalışıp, içindeki Fenerbahçe coşkusunu dışarı vuran samimiyetsizliklerinden ömrümden ömür gitti sinirlenmekten. Lütfen çık bir açıklama yap; ben Fenerbahçe'nin en fanatik taraftarlarından biriyim de; sonra gel istersen Galatasaray maçlarını anlat. İnan bana bu kadar sinirlenmem. Zira en sinir olduğum şey, bir kişinin milyonları kandırmaya çalışarak, bir yandan da yapmak istediğini yapmasıdır. Bırak artık bu işleri Melih Şendil..

Melih Şendil'e geçmişken, Fenerbahçe'nin her derbi zaferi sonrası, nedense reklama gitmeyen, dakikalarca Fenerbahçelilerin coşkusunu izleten, oysa benzer bir durumda Galatasaray galibiyetlerinde hemen reklama giden Lig TV'ye değinmeden de olmaz..

Bir ortamda standardlar ortadan kalkmışsa rakipler arasında, hiç kimseye itidal tavsiye edemezsiniz.

Kusura bakmayın; bölük pörçük oldu sinirden.. Ben bu kadar sinirliysem, bu akşam canları yanan Beşiktaşlılar ne kadar sinirlidir tahmin ediyorum..

Bir de gelecek hafta en az bu kadar sinirli olacağımı.. Çünkü eminim ki, Galatasaray tarihinin en ruhsuz futbolcu grubu, gelecek hafta Fenerbahçe'yi şampiyon yapmak için Bursaspor'a karşı sezonun en mücadeleci futbolunu oynayıp amaçlarına ulaşacaktır.

Siz sarı-lacivertliler.. Utanmayın, sarı-kırmızı atkınızı alıp geçin ekran başına.. Ne de olsa amacınıza ulaşmak için, gerekirse onu dahi yaparsınız siz..

41. golünle, 41 kere maaşallah Milan Baroš

2010-04-17T22:55:00.004+03:00

Galatasaray'ın kötü geçen iki sezonunda, bir güneş gibi parlayan bir isim var: Milan Baroš..

Belki bu iki sezon şampiyonlukla taçlansa, Baroš'un bu performansı Galatasaray tarihinde farklı bir şekilde anlamlandırılacaktı. Ancak, yine de, iki sezondur, oynadığı her dakika formasının hakkını veren, Trabzon'da golünü atıp çıkarken tepki gösterenlere armasını öpecek kadar takımını sahiplenen, saha içinde sürekli isteyen, saha dışında ise başkalarının aksine, hiçbir şey istemeyen, en ufak bir oluşumun, huzursuzluğun içinde yer almayan Milan Baroš, bugün attığı golle, Galatasaray'da iki sezonda 41. resmi golüne ulaştı.

2008 -2009 yılı istatistikleri:

Tip	Maç	İlk 11	Dakika	Attığı	Yediği	Attığı Penaltı	Kurtar. Penaltı	Sarı Kart	Kırmızı Kart
Avrupa Kupaları	9	9	716	5	0	2/2	0/0	3	0
Turkcell Süper Lig	31	28	2275	20	0	4/5	0/0	11	0
Tüm Sezon	43	40	3237	26	0	6/8	0/0	15	0
Ziraat Türkiye Kupası	3	3	246	1	0	0/1	0/0	1	0

2009 - 2010 yılı istatistikleri:

Tip	Maç	İlk 11	Dakika	Attığı	Yediği	Attığı Penaltı	Kurtar. Penaltı	Sarı Kart	Kırmızı Kart
Avrupa Kupaları	6	5	454	5	0	1/1	0/0	1	0
Turkcell Süper Lig	15	11	858	10	0	0/0	0/0	5	0
Tüm Sezon	21	16	1312	15	0	1/1	0/0	6	0

Sanırım herkesin hemfikir olacağı üzere, eğer Emre B. tarafından sakatlanmış olmasa, bugün en az 6-7 puan daha fazla kazanmış durumda olabilirdi Galatasaray. Kim bilir, belki de Atletico Madrid'i de forvetsizlikten geçememek gibi bir durumla karşı karşıya kalmazdık.

Sürekli pres yapan, rakip savunma oyuncularını meşgul eden, şut çeken, adam geçebilen, kafa toplarına çıkabilen, asist yapabilen, pozisyon sezgisi kuvvetli ve sezon ortalaması 15 gol olan Baroš'un sanırım tek eksiği neredeyse bir rekor sayılabilecek olan 64 maçta gördüğü 21 sarı kart. Örneğin uzun bir aradan sonra oynadığı Fenerbahçe maçında sarı kart görmese, Sivasspor maçında muhtemelen oynayabilecek ve o maçın skoru da Galatasaray'ın lehinde bitebilecekti..

Baroš'un bu performansıyla, gelecek seneler için de acilen sözleşmesi uzatılması gereken isim olduğu muhakkak. Lakin, şimdiye dek verdiği mesajlar itibariyle, Baroš'un henüz yüzde yüz kalma yönünde kararının olduğunu düşünmüyorum. Zira bu tarz soruları, hep, bunu zaman gösterecek şeklinde geçiştirdi. Umarım, yönetim bulduğu bu cevheri, üçe beşe bakıp kaptırma yanlışına düşmez ve benim Galatasaray forvetinde çıplak gözle izlediğim en etkili bir kaç oyuncudan biri olan Milan Baroš'u daha senelerce Galatasaray taraftarına izletir..şampiyonlukla taçlanacak senelerde de..

Not: İstatistikler www.onbirim.com sitesinden alınmıştır.

Marquez adı gündeme gelince korkanların başı elbette Erhan Telli olacaktı

2010-04-17T15:08:00.003+03:00

Biliyorsunuz son günlerde Barcelona'nın Meksikalı defans oyuncusu Rafael Marquez'in adı Galatasaray'la anılıyor. Son yıllarda, defansını ve defansif orta sahasını güçlendirmek yerine, hep ileriye yönelik yıldız oyuncular alan ve oluşturduğu dengesiz takımlar yüzünden iki senedir başarısızlıklarla boğuşan Galatasaray için, defansa oturan Neill ile birlikte, tam bir nokta transfer olması olası Marquez'in.. Dünya üzerinde aktif oyuncular içerisinde, defanstan topu oyuna en iyi sokabilen sayılı oyunculardan olan Marquez ile birlikte, Galatasaray'ın oluşturabileceği Ali Turan - Neill - Marquez - Hakan Balta dörtlüsünün, kağıt üzerinde, tüm zamanların en iyi defans bloklarından birini oluşturabileceğini düşünmek dahi, Galatasaraylı taraftarlar açısından heyecan verici..

İşte hal böyleyken, elbette güzide medyamızda bu transferin yapılmasını önleyecek haberlerin çıkmasını beklememek saflık olurdu. Hele ki bu tarz haberlerin önderliğini Erhan Telli'nin yapmamasını beklemek!

Marquez'in olası transferinden rahatsız olan Telli, hemen camiaya ve yönetime, bu transferin yapılması konusunda tereddüt yaşatmak isteyen bir haber çıkarmış bugün masa başından. Habere göre, Marquez önceden anlaşılsaymışmışmışmış, bedava alınabilecekken, şimdi Galatasaray bonservis ödemek zorundaymışmışmışmış, zira Marquez Barcelona ile sözleşme uzatmış.

Amaç, transferler konusunda yaptıklarıyla çokça eleştirilen Galatasaray Yönetimini, ileride muhalefet bunu aleyhimize kullanır diye çekindirip, bu transferden vazgeçirmek.

Şeytansın Erhan Telli. Ama mimlisin ve yemiyoruz!

Umarım Marquez'i bu şark kurnazlarına rağmen, Galatasaray defansında izleyebiliriz gelecek sene..

Türk futbolunu restoran köşelerinden yönetmek

2010-04-16T21:14:00.005+03:00

Hakan Şükür'ün son açıklamalarında (gerçi son diyorum ama, bu açıklamaların üzerinden 2 gün geçmiş durumda ve Hakan Şükür bu periyotta 768 tane daha açıklama yapmış olabilir (!)) önemli bir tanımlama var. Diyor ki Şükür; "...gerçek suçlular göğüslerini gere gere restoran restoran gezecekler. Türk futbolunu da o restoran köşelerinden yönetecekler."

Hakan'ın tamamen Galatasaray yönetimine yönelik söylediği bu sözleri irdelemeyeceğim. Ben sadece Türk futbolunu restoran köşelerinden yönetmek cümlesine takılmış durumdayım. Zira Türk futbolunun son dönemine yönelik muhteşem bir tespit olduğunu düşündüğüm bu önermeye yönelik nicedir yazmak istiyordum.

İbrahim Seten'le ilgili yazdığım yazıda da belirttiğim üzere, belli başlı adamlar, hemen her gece, belli başlı restoranlarda biraraya gelerek, içki masasında yaptıkları geyik muhabbetleriyle Türk futboluna yön veriyorlar, ülke futbolunu fısıltı gazetelerinin içine çekip, dedikodu cenderesi içinde kaynatıyorlar. İbrahim Seten gibi sözde spor, gerçekte "dedikodu" yazarları da, burdaki sohbetlerden nemalanıyorlar, aynı zamanda da her gece kah orda birlikte oldukları kelli felli adamların cebinden, kah gazetelerinin cebinden, yiyip içiyorlar.

Benzer şekilde değil midir ki, futbola yönelik en ufak analiz yapmaksızın, sağda solda her gün yediği yemeklerden duyduğu dedikoduları, "bir yöneticiden duyduğuma göre" şeklinde her hafta sütunlarına ve ya ekrana taşıyan Reha Muhtar, futboldan nemalanmaya başlamıştır? Böylece o içki masasında birinin söylediği, "Mondragon'u neden yolladı Galatasaray biliyor musun mirim?" tadındaki sohbet, ekranlara Muhtar tarafından, Galatasaray Mondragon'u hakkında şike ile ilgili müthiş şüphe olduğu için yolladı gibi bir habere dönüştürülebilir örneğin.

Abarttığımı düşünebilirsiniz; ancak bugün Akmerkez'deki Papermoon başta olmak üzere, İstinye Park ve Kanyon'daki restoranlara herhangi bir gün gittiğinizde, futbol camiasının göbekli simalarını masalarda kaynatırken görmemeniz mümkün değil. Aslına bakarsanız, Aziz Yıldırım, Adnan Polat, Levent Kızıl, Mahmut Özgener, Papermoon, İstinye Park Masa keyword'leriyle google'da basit bir arama yaptırırsanız, karşınıza çıkacak yüzlerce haberle de tatmin olabilirsiniz. Misal 2008 yılından bir haber:

"Akmerkez Papermoon restaurant dün gece adeta futbolun zirvesine ev sahipliği yaptı. Kimler yoktu ki? Aziz Yıldırım, Adnan Polat, İbrahim Yazıcı, Hakan Bilal Kutlualp, Serdar Güzelaydın, İbrahim Seten:

Dünyaca ünlü İtalyan restoranı Papermoon'da dün gece yine hareketli saatler yaşandı. Nasıl yaşanmasın ki? Türk futbolunun ünlü simaları sanki sözleşmiş gibi akşam yemeklerini Papermoon'da yemeyi tercih etmişlerdi.

Bir masada Fenerbahçe başkanı Aziz Yıldırım, arkadaşlarıyla birlikteydi. Yıldırım'ın yanından hiç ayırmadığı arkadaşı Necdet Şentürk yine masadaydı.

Bir diğer masada Galatasaray başkanı Adnan Polat, yöneticileriyle birlikte yemekteydi. Haldun Üstünel ve Murat Yalçındağ ile bir konu üzerine hararetli hararetli tartışmaktaydılar. Galatasaray başkanı Polat ile Fenerbahçe başkanı Yıldırım'ın kuru bir selamlaşmayla yetindikleri gözlerden kaçmadı.

Aziz Yıldırım'ın bulunduğu masaya yakın bir başka masada Hakan Bilal Kutlualp'in Pierre van Hooijdonk'la birlikte bulunması ise gecenin tesadüfüydü.

Bursaspor başkanı İbrahim Yazıcı da dün gece Papermoon müşterilerindendi. Yazıcı'nın konukları Cavit Çağlar ve Nail Keçeli'ydi.

TFF eski üyesi Serdar Güzelaydın'ın bir başka masada Vatan gazetesi Spor müdürü İbrahim Seten'le koyu sohbeti gözlerden kaçmadı. Seten arasının bozuk olduğu Fenerbahçe başkanı Yıldırım'la göz göze gelmeyecek bir pozisyonda oturmayı tercih ederken, gecenin ilerleyen saatlerinde Serdar Güzelaydın'ın Aziz Yıldırım'la ayaküstü koyu bir sohbete daldığı görüldü."

2008'e dair bu haber, işte her gün, her gece İstanbul'un restoranlarında tekrarlanıyor. Orda burda, futbola yönelik çağdaş aklın hakim olmasına yönelik kafa patlatanlar hiç yorulmasınlar.

Levent Kızıl, Mahmut Özgener tadında Futbol Federasyonu yöneticilerinin, baba parasıyla hakim oldukları nüfuzla, yemek masası oyuncağı haline getirdiği, Yıldırım Demirören tarzı başkanların "slm bn yldrm, kendine ck iyi bk, optm" tadında ortaokul öğrencisi mesajlarıyla Beşiktaş gibi klübü yönettiği, İbrahim Seten, Gökmen Özdemir ve Reha Muhtar gibi gazetecilerin, o restoranlardaki dedikoduları haber yapıp, adam muamelesi gördüğü ve güç kazandığı, Arda Turan gibi futbolcuların, boş zamanında ekstra idman yapayım, şutlarım kuvvetli değil pek, günde 500 şut atayım, frikiklerimi geliştireyim demek yerine, her boş zamanında o restoranlarda yine güç sahibi olduğunu kanıtlamak adına boy gösterdiği, futbol menajerlerinin bu masalarda onlarca oyuncuyu, onlarca yöneticiye kakaladığı bir futbol dünyasında, Thomas Doll'un şu yaptığı açıklamaların düzgün bir terazide değerlendirilip, haklı olduğu noktalar anlamında adım atılabileceğine inananlar var mı? Ne acıdır ki, Türk futbolunda altyapıya hizmet, bir göbekli restoran zengininin, parasını verip, iki katlı tesis yaptırıp, bunun havasını restoran köşelerinde gerine gerine anlatmasıyla sınırlıdır ve öyle olmaya da devam edecektir..

"''TÜRK FUTBOLUNUN İLERLEMESİNİ BEKLEMEYİN''

Gençlerbirliği'nin başında bulunduğu süre zarfında Türkiye hakkındaki düşüncelerinin değişmediğini belirten Thomas Doll, ''Futbolda dürüst olduğunuzda tüm kapılar size açılır. Türkiye'ye geldiğimde Almanya ile arasındaki farkı sormuşlardı. O günkü düşüncelerim değişmedi. İşinizi iyi yapar ve dürüst olursanız başka takımların ilgilenmesi normal. Türk futbolcuları orta seviyeli futbolcular. Bu yüzden ligin kalitesi Avrupa'ya yetişmiyor. Altyapı ve temel bilgi eksikliği bunda büyük etken. Bu yüzden Türk futbolunun gelişimi hızlı değil. Altyapıya iyi yatırım yapılmalı ve A takıma çıkacak futbolcuların daha önceden belirli şeyleri öğrenmeleri gerek. Türkiye'de orta sınıf birçok futbolcu hak ettiğinden fazla para alıyor. Türkiye'de futbolcuların arkasında menajerler var. Bu menajerlerin futbolculara olumsuz etki yaptığını düşünüyorum. Birçok orta sınıf futbolcu astronomik paralar istiyor. Siz, bu futbolculara böyle paralar verir, altyapı hocaları ve yardımcı antrenörlere hak ettiklerini vermezseniz Türk futbolunun ilerlemesini beklememelisiniz. Süper Lig'de 2. ve 3. lig ayarında birçok futbolcu var. Bu düzeltmek için yeni bir konsepte gerek var. Bu olmazsa Türk futbolu ileriye değil, geriye doğru gidecek" ifadelerini kullandı."

Tottenham - Arsenal maçının hatırlattıkları..

2010-04-15T12:14:00.004+03:00

Dün akşam hasta yatağımda Tottenham-Arsenal derbisini izlerken, türlü şeylere kafam gitti..

Sıklıkla dile getirdiğim gibi, her ne kadar son 20 sene içerisinde sıkı yasalarla dizginlenmiş olsa da, İngiliz futbol seyircisinin bizden aşağı kalır yanı yoktur. O manada, bizim Avrupa eziği, yalakası futbol spikerlerimiz, bir oyuncu ezeli rakibine transfer olduğunda, "efendim İngiltere'de hiç tepki alıyor mu böyle oyuncular, gittiği taraf da alkışlıyor, gönderen de" gibi yaklaşımlardan, dün akşam 2001 yılında Tottenham'dan Arsenal'e geçen Sol Campbell'ın tam 9 sene sonra dahi, 90 dakika boyunca Tottenham'lılarca deliler gibi protesto edildiğini gördükten sonra vazgeçerler..
Derbilerde gerilim, her zaman evsahibinin yanındadır. Ancak bu gerilim, akıllı yönetilirse. Dün tribünde gördüğüm en coşkulu Tottenham taraftarları vardı maçta.. Tüm maç boyu, Campbell'la besledikleri öfkelerini, sürekli maçın içerisinde kalarak, Arsenal'li oyuncular üzerine baskı oluşturarak kustular. Sahaya bilinçsizce su atarak değil. Neticesinde de takımlarının galibiyetinde çok büyük rol oynadılar.
İki ezeli rakip arasında, bir takımın diğerine senelerce üstünlük kuramaması, yaşanabilecek bir durumdur. Tottenham'ın 1999 yılından sonra, ligde Arsenal'e karşı ilk galibiyeti zira bu. Tıpkı 19 seneye yakın Barcelona'da kazanamayan Real Madrid gibi..
Bir oyuncu gol dahi atmış olsa, iyi oynamıyorsa, hocası O'nu devrede oyundan alabilir. Tıpkı şans golü de olsa, Almunia'nın hatasının payı da olsa, jeneriklere geçecek güzellikte bir gol atan Rose'un devrede oyundan alınıp, Bentley'nin girmesi gibi. Redknapp bu yüzden, her dokunduğu takımda, farkını belli ediyor işte..
Bazı oyuncuların şansının, bazı takımlara karşı tuttuğu.. İkinci golü atan Gareth Bale'in Eylül 2007'den beri, yani 2.5 senedir, attığı ilk gol bu. Son golü kime mi? Tabii ki Arsenal'e..Benzer örnekler: Hagi'nin Bursaspor'a, Alex'in Gençlerbirliği'ne karşı tutan şansları..

Sonuç olarak, oldukça keyifli geçen, temponun bir dakika olsun düşmediği, Tottenham'ın Chelsea'yi şampiyonluk yolunda iyice rahatlattığı bir maç oldu. Hafta sonundaki Manchester derbisi artık çok daha büyük önem kazandı. Londra'da havalı atkısıyla maçı takip eden Mancini, United'ı yenmeli ki, Tottenham'ın bu baskısına karşılık verebilsin 4.'lük için..

Bu resmi basanlar etik timsali diye ortalıkta dolanıyorlar ya..

2010-04-13T16:42:00.004+03:00

Türk Spor Medyasının yeni yeraltı gücü İbrahim Seten'in bugün yazdığı yazıyı okudunuz mu? Daha önce Haldun Üstünel'i, yardımcısı Gökmen Özdemir vasıtasıyla, Ercan Saatçi hadisesini uzatmaması için tehdit eden, küçük bir gazetenin spor müdürü olma titrinin çok ötesinde, Spor Müdürlüğünden ziyade, tüm Spor camiasının açıklarını takip ederek bundan nemalanmaya çalışan, benim tarifimle, Türk sporunun yeni mafyası İbrahim Seten, bugün yazısında yine aba altından sopa gösterip, Galatasaray Başkanı'na şantaj yapmış.

Konu; Fanatik Gazetesi'nin geçenlerde bastığı Adnan Polat resmi (bu yazıda gördüğünüz) ve bu resme paralel olarak, Galatasaray'a yönelik yaptığı kışkırtıcı, provokatif haberler ve bu haberlere yönelik Galatasaray Yönetimi'nin yaptığı sert açıklama.

İbrahim Seten, Galatasaray Yönetimi'nin sert açıklamalarını "tasvip etmemiş.." Fanatik Gazetesi Genel Yayın Müdürü Necil Ülgen'in açıklamalarını ise çok düzeyli bulmuş ve o açıklamadan, kendi şantaj kapısına ekmek çıkarmış. Efendim, o açıklamada, şöyle kinayeli bir kısım varmış: “KENDİ gazeteme sordum.. Siz nasıl bir ahlâksızlığa karıştınız? Rakip gazetelerin editörlerine kasti hata yapıp kötü sayfalar çıkartsınlar diye Louis Vuitton çantalar mı hediye ettiniz?”

Burdan hareketle, İbrahim Seten, Galatasaray Yönetimi'nden kimlere Louis Vuitton çanta gittiğini, "içinde ne olduğunu" vs. sorguluyor.. Sorguluyor demeyelim de, ilerideki günlerde çıkabilecek anlaşmazlıklar öncesi pozisyon alıyor; bakın ben neyinizi biliyorum diye şantajını yapıyor..

İbrahim Seten'in ne olduğunu hepimiz biliyoruz artık. Hayatında herhangi bir spor dalı için yazdığı herhangi bir yazı olmayan, bu anlamda "sporun" içeriğine yönelik görüşlerini bilmediğimiz ama spor müdürlüğü yapan; hep dedikoduyu kovalayan, spor camiasının çarpık yapısı içinde kendine bir yer edinip, her gece nüfuzlu insanlarla bir arada olarak suni bir güç kalkanına sahip olduğu görüntüsünü çizen, boş bir adam olduğu için de, her boş ama yerini kaybetmek istemeyen adamın yapacağı gibi, bu ilişkileri sayesinde sahip olduğu bilgilerle insanlara şantaj yaparak konumunu ayakta tutan, muhtemelen Türk Spor Medyasının bu kalitesizliği içinde de, senelerce bu ve daha yukarı konumlarda görmeye devam edeceğimiz bir adam..

Ya Necil Ülgen'e ne demeli? Şu gördüğünüz resmi basıp, Galatasaray Başkanı ile kendince alay eden, Galatasaray Başkanını bu şekilde insanlara sunan bir kişinin, sonrasında yaptığı hangi açıklamadaki hangi etik kısma inanabilirsiniz? Uzun uzun lafları bırakın. Sadece şu resme bakın. Sonra da sizin hakettiğiniz üslupla: "TRAŞI KESİN!"

Galatasaray Yönetimi de, artık bu insanlara artık nerelerinden hangi şantaj noktalarıyla bağlıysalar, onlardan kurtulsunlar ve böyle açıklamalar yapıp, bir ay sonra aynı isimlerle kol-kola resimler vermek omurgasızlığından kurtulsunlar. İbrahim Seten'leri, Necil Ülgen'leri adam eden sizsiniz! Türk Sporu bu çapsızları asla ama asla haketmiyor!

Bir tek ben mi farkettim? - II

2010-04-12T00:07:00.006+03:00

Galatasaray-Diyarbakırspor maçı öncesi, Bahri Havadır'ın, Galatasaray'ın kötü giden dönemlerinde klasik olarak vermeyi atlamadığı, "efendim aldığımız bilgilere göre bugün 6 bin bilet satılmış" şeklindeki haberini ve hala yaklaşık 10 binden fazla kombinenin olduğu, 22 bin kapasiteli bir stadyumda, 6 bin bilet satılmasının yansıttığı gibi kötü bir durum olmadığını idrak etmekten uzak olduğunu,

Vedat İnceefe'nin hala formunu koruduğunu ve "artık futbolcular arası paylaşım yok, herkes bilgisayarını alıp odasına çekiliyor.. Bizim zamanımızda Florya'da ağaçların altında alırdık çekirdekleri, gırgır şamata yapardık; Popescu çekirdek yemeyi, Hagi Türkçe konuşmayı, öyle öğrendi" diyerek güzel bir noktaya parmak bastığını,

Ahmet Çakar'ın programda "Frank Rijkaard'a hakaret etmek istiyorum.." diyerek terbiyesizliğine terbiyesizlik kattığını,

Aynı programda, Çakar'ın, "takımı 27 hafta kampa almayıp, Sivas maçında kampa aldıran hocaya ne dersiniz?" sorusuna, Serhat Ulueren'in "Adam değilsin derim, hoca değilsin derim" diyerek kendi adamlığından örnekler sergilediğine,

Real Madrid-Barcelona maçını yine mikrofonunu doğru düzgün takmadığından, ne dediğini anlamadığımız bir şekilde yorumlayan Rıdvan'ın, maçın sonunda 20 puan gerideki Valencia'nın durumunu sorgulayıp, 2 dakika 3lü averajda ne olur diye beyin jimnastiği yaptığını,

Aynı Rıdvan'ın, aynı maçın sonunda, şu 3 senedir izlediğim Barcelona takımı gibi takım görmedim derken, o 3 sene öncesinde takımın başında sürekli hocalığına laf ettiği Rijkaard'ın bulunduğunu muhtemelen hatırlamadığını,

Aynı maçta, Rıdvan'ın ilk maçtaki skor neydi sorusuna, Ercan Taner'in tam bir dakika sessiz kalarak cevap veremeden konuyu değiştirdiğini,

Diyarbakırspor maçında Caner'in, Atletico Madrid maçında atılmasına sebebiyet veren harekete benzer 3 tane faulü yaparak, ders almadığını gösterdiğini,

Metin Aktaş'ın yaşıyor muydu yahu denecek kadar uzun süre sonra 33 yaşında yeniden Turkcell Süper Lig'de boy göstermeye başlamasının Diyarbakırspor'un düşeceğine kesin işaret olduğunu,

Mehmet Topal'ın maskesinin bağlantı noktalarının sarı-kırmızı parçalı yapıldığını ve Cemil İpekçi'nin yakın dostu arkadaşımızın bu anlamda da stilinden ödün vermediğini

Bir tek ben mi farkettim?

Tripcan Arda

2010-04-11T21:06:00.004+03:00

Bu akşam yapılan protestoda Arda'ya yönelik "kimisi sinema peşinde" sözünden ötürü, Galatasaray taraftarları bölünmüş gözüküyor. Kimi Arda'nın bunu haketmediği görüşünde.

Bense aksi fikirdeyim.

Bu tezahürat belki Arda'nın sinema kapatması hadisesinden ilham almış olsa da, taraftarı Arda'ya gönderme yapmaya iten, spesifik olarak o olay değildir.

Geçen seneden itibaren, takım içinde abilerinden miras kalan "yabancı düşmanlığının" bayraktarlığını yapan, Lincoln'ün en iyi oynadığı maçlardan biri olan Hertha Berlin deplasmanındaki zaferi dahi, "bu saatten sonra bu takımda ikinci kaptanlık yapmam" diyerek gölgeye düşüren, saha dışında rahat yaşamayı erdem sanan, bu sene Bucaspor maçında gol attığında, kim bilir neye trip attığından, sevinmeyen, şampiyonluk yarışında takımı ilerlerken yoruldum, sıkıldım, saçlarıma ak düştü, uf oldum, gitsem iyi olur röportajları veren, 22 yaşında kaptanlık yapmaya heveslenip hakkını veremeyen bu futbolcuya karşı taraftar dolmuştur ve senelerce izlediği, takım içinde klikler yaratan abilerinden birinin daha takım içinde kök salmasına tahammülleri yoktur.

Maç sonu, inanılmaz bir adamlık ve teknik adamlık dersi veren bir röportaj çıkaran Frank Rijkaard'ın çok güzel söylediği gibi, "Hayatta her zaman mutlu anlar yoktur. Böyle anlar da hayatın bir parçası. Asıl önemli olan, her bir futbolcumuzun bu duruma karşı nasıl reaksiyon vereceğidir. Omuzları mı düşecek, moral bozukluğu mu yaşayacaklar, yoksa bu durumdan ders çıkarıp daha da hırslanıp bir daha bu durumun yaşanmaması için savaşacaklar mı, önemli olan ve oyuncu olarak geleceklerinin nasıl şekilleneceğini belirleyecek olan da budur.."

Arda, Rijkaard'ın bu cümlelerinde belirttiğinden, yine trip yapan, moralim bozuk, uf oldum diyen futbolcu tipi olacağının işaretini vermiştir.

21 yaşında bu takıma bu oyuncuyu kaptan yaptıran, O'nu henüz haketmediği halde Metin Oktay ile aynı seviyeye çıkarmaya çalışan Galatasaray taraftarına bu muameleyi yapamaz! Gol attığında, sevinmemezlik edemez. Çıkarken yüzünü asamaz.

Kaptan olarak ilk yapması gereken, yüzüne gülüşünü yapıştırmaktır. Liderler böyle günlerde belli olur. Arda ise, lider, kaptan Arda değil, Tripcan Arda olarak anılmaya doğru hızla gittiğini bir kez daha göstermiştir..

Messi'nin dünyanın en büyük futbolcusu olduğunun kanıtı..

2010-04-10T23:56:00.004+03:00

Ne olağanüstü yeteneği..

Ne bu sene ligde ve Avrupa'da 35 gole ulaşması..

Ne daha geçen hafta Şampiyonlar Ligi bir organizasyonda, Arsenal gibi bir takıma 4 çeyrek finalde 4 gol atması..

Ya nedir biliyor musunuz?

Birbirinden nefret eden iki ezeli rakibin mücadelesinde, deplasmanda golünü atıp armayı öpüp Real Madrid tribünlerine nisbet yaparken, Real Madrid tribünlerinde gördüğüm, Messi'nin fotoğrafını çekmeye çalışan Real Madrid'lilerdir..

Düşünsenize.. Size en çok acı veren anda, Barcelona'dan yediğiniz gol sonrasında, başka hangi futbolcunun resmini çekmeyi düşünürsünüz? Yapacağınız en fazla küfür etmektir..

Ama Messi, resmini çektirir..

İşte bu da, artık tartışmasız gerçeğin, Messi'nin Dünyanın en büyük futbolcusu olduğunun resmi kanıtı fotoğraftır..

20 Yıl sonra ilk kez..

2010-04-10T13:56:00.001+03:00

2010 Dünya Kupası öncesi, Türkiye'de 20 yıl sonra bir ilk yaşanacak.

İlk kendimi bilerek izlediğim Dünya Kupası İtalya 90'dır. İtalya 90 öncesi Türkiye'de şampiyon Gordon Milne'in Beşiktaş'ıydı. İşte o tarihten sonra, her Dünya Kupası öncesi, mütemadiyen Galatasaray şampiyon oldu:

1993-1994 - Reiner Hollman
1997-1998 - Fatih Terim
2001-2002 - Mircea Lucescu
2005-2006 - Erik Gerets

Biz Galatasaraylılar da şampiyon olmanın rahatlığı, gururu ve zevkiyle, Dünya Kupası ile futbolsuz geçmeyecek olan yazın tadını çıkardık.

20 sene sonra ilk kez, Güney Afrika'daki maçlara odaklanırken, kalbimizde kaçan şampiyonluğun keyifsizliği olacak..

Bu duyguyu unutmuşuz!

Bu kupaya ilk kez bu kadar çok sayıda ismi gönderecek olmanın, kaçan şampiyonlukta etkisi var mıdır peki? (Elano, Neill, Kewell, Giovani Dos Santos, Keita olmak üzere 5 futbolcu).

Ben hiç sanmıyorum. Aksine, Dünya Kupasında oynamak isteyen oyuncuların bir sezon önce performans yükselttiklerini görürüz hep. O manada takımı yıpratmaya yönelik yapılan, Elano vs. sakatlanmamak için topa girmiyor haberlerine inanmıyorum.

Asıl korkum ise, gelecek sezona yönelik. Malum yazı Dünya Kupası gibi organizasyonlarda geçirip, sezon başı hazırlık kampını kaçıran oyuncular, bir sonraki sezonu oldukça formsuz geçiriyorlar. Buna en yakın örnek olarak 2002 Dünya Kupası ve 2008 Avrupa Şampiyonası sonrası Galatasaraylı Milli oyuncuların bir sezon boyunca dökülmelerini örnek gösterebiliriz..

Bu manada, bu durum, Galatasaray adına şimdiden düşünülmesi ve ince ince planlanması gereken bir durumdur..

Neyse, olaya güzel yönünden bakalım: Dünya Kupasında destekleyebileceğimiz 4 takım olacak: Avustralya, Fildişi Sahilleri, Meksika ve Brezilya..

Neill ve Kewell'dan ötürü sonuna kadar "Aussie" olacağımı ifade etmekte sakınca yok sanırım..

Ne şekilde olursa olsun, kazanmak avantajdır..

2010-04-07T23:47:00.003+03:00

Bir kez daha bunu kanıtlayan bir maç oldu. 20-30 yıl öncede kalma bir klişedir Türk futbolunda. Eğer bir takım iki ayaklı bir kupa maçından 2-1, 3-2 gibi skorlarla yenik ayrılarak deplasmandan dönüyorsa, hemen "X takımımız avantajlı bir skor alarak geri geliyor.." denir..

Neyin avantajıdır bu? 1-0'a tur atlanacağı mantığı ile kurulan bu hesap, sanki deplasmana gelecek takım asla gol atamaz anlayışının üzerine kuruludur. Oysa günümüz futbolunda birbirine yaklaşan takımlar arasında, deplasman - ev sahibi özelliği kalkmakta, her takım her yerde gol bulabilmektedir.

O manada, isterse 5-4 yenin, ama mutlaka yenin ilk maçta.

Zira gördüğünüz gibi, deplasmanda 3-0 yenik duruma dahi düşseniz, 1 gol ile maçın psikolojik dengesini alt üst edebilirsiniz. Çünkü 3-1 öndeki takım, bunun rahatlığında değil, her an 1 gol yememenin telaşındadır.

İşte, Oliç'in ilk maçtaki son dakikadaki golü bu manada turu getiren goldür Bayern Münih adına. Ya 3-0'ken 3-1 yapan golü daha mı önemsizdir? Tartışılır. Tartışılmayacak tek gerçek, geçen sene Hamburg formasıyla Galatasaray'a 2-0'dan 3-2'lik maçta 3. golü atıp yıkan Oliç'in hırslı, yılmayan futboluyla Manchester United'dan yılların intikamının alınmasında baş rolü oynadığıdır..

Kimle birlikte? Arjen Robben ile birlikte. Futbol tanrısı Messi'yi bir kenara bırakırsak, son yılların bana göre hakettiğinden çok daha az değer verilen, dünyanın en iyi bir kaç oyuncusundan biridir Robben. Bu sene Şampiyonlar Ligi'nde attığı birbirinden kritik ve muhteşem gollerine bir yenisini ekleyip, takımı yarı - finale uçurdu..

Manchester United'ın orta sahadaki kazma, ama birlikte oynadıklarında bir takım yaratan oyuncularıyla o etkili başlangıçtan sonra eleneceğini kimse düşünmüyordu sanırım.. Ama futbol işte bu; işte bu yüzden seviyoruz. Geçenlerde birinin dediği gibi, futbolu bize yaşarken cenneti ve cehennemi gösterdiği için seviyoruz. Tıpkı bugün Manchester United'lı ve Bayern Münih'li taraftarların yaşadıkları gibi..

Yarı finalde uzun yıllar sonra bir İngiliz takımı yok. 90'lara dönüş mü yoksa? Sanmam.. Ama diğer Avrupa takımlarının yavaş yavaş son senelerde cevap veremedikleri İngiliz takımlarının temposu seviyesine ulaştıklarını görüyoruz.. O manada Türk futbolunun kağnı temposundaki oyunuyla bu seviyede mücadele etmesinin giderek daha da zorlaşacağını öngörmek yanlış olmaz..

Son söz olarak; şu maçtan sonra maçın başından beri Bayern'i destekleyen biri olarak tek üzüldüğüm, Rooney'dir.. Gerçek futbol emekçisi, bu senenin müthiş performansını belki de ne şampiyonluk, ne de Şampiyonlar Ligi ile taçlandırabilecek.. Umarım Dünya Kupası öncesi artık sakatlığından arınmaya bakar da; Dünya futbolu Güney Afrika'yı itici, ama saygı duyulması gereken bu futbolcusuz geçirmez..

Size kim gülsün Milliyet Spor Servisi?

2010-04-07T18:54:00.002+03:00

İşler kötüye gidiyor ya, yalan haber yapanların, masa başı karıştırıcılarının keyfi yerinde.

İşte en umarsız, en terbiyesizcelerinden biri..

Dünkü Milliyet İnternet sitesinden. Gazetelerinde de var mıydı bilmiyorum. Linkteki haberden okuyacağınız üzere, Milan Baroş'un Galatasaray'ın Sivas'ta yediği golden sonra güldüğü iddia ediliyor. Tamamen taraftarı Baroş'tan soğutmaya, çileden çıkarmaya yönelik, güdümlü yapılmış bir haber. Zira Baroş'u 2-3 maç dahi olsa izlemiş 7 yaşındaki çocuk dahi biliyor ki, Baroş'un ağzını açıp sıkma şeklinde tezahür eden bir tiki var.

Golden sonra yaptığı da tam buydu ekranlara geldiğinde ve bilinmeli ki, Baroş o yüz tikini genelde sıkıntılı anlarda yapar. Gol kaçırdığında, gol yendiğinde, vs.

Bu anlamda, akıl izandan yoksun leş kargalarına, ne dense azdır. Hadi isim vermeden futbolcuların ağzından karıştırıcı haber yapanların yalanlarını anladık; en azından kanıtlayamıyoruz yalan olduklarını, sadece yalan olduklarına dair yüzde yüz inancımızı belirtiyoruz. Ama be hey şaşkınlar, bu tarz bir durumda böyle bir haberi yapma cesaretini nerden buluyorsunuz Baroş'un bu tiki görüntülerle iki dakikada kanıtlanabilecekken..

Hesap belli; çamur at izi kalsın..

Tüm futbolculara öfkeli olduğumuz bu günlerde dahi, bu adice hareketleri not ediyoruz; herkesin bilgisine..

Rijkaard sahaya 11 tane eşeği sürse de, sonuna kadar Rijkaard..

2010-04-06T11:48:00.002+03:00

Neden mi? Rijkaard'dan bağımsız olarak, ne hata yapıyorsa yapsın;

Artık Galatasaray'da bir klasik haline gelmeye başlayan mızmız oyuncuların yeniçeri isyanlarına bir cevap verebilmek için..

Artık, işler istedikleri gibi gitmediğinde, hemen suçu teknik adama atıp, aradan sıyrılamayacaklarını anlamaları için..

Gerets'i, Kalli'yi, Skibbe'yi yiyen futbolcuların, 87 doğumlu veletlerin, hükümranlığına son vermek için..

Galatasaray'da yerli hoca olmalı; yabancı futbolcuların da "ahlaklısı" gelmeli diyebilecek kadar aşağılıklaşanlara cevap verebilmek için..

Rijkaard'ı gördüğünde besmele çekmesi gerekirken, arkasında O'na küfreden Sivaslı ayılara, bu adamın dünya görüşü, futbola bakışını daha iyi anlatıp misyonerliğini tamamlama fırsatı vermek için..

Galatasaray'ı yeniden Abdullah Avcı'lar, Hikmet Karaman'lar vizyonundan kurtarmak için..

Bu sene ligi tanıyan hocanın tecrübelerinden gelecek sene faydalanabilmek için..

Rijkaard bu takımın başında kalmalıdır. Zira, bu artık teknik adamlık hataları/sevapları tartışmasından ziyade, Galatasaray'a kanser gibi yapışan zararlı hücrelerin atılması için bir adımdır. Rijkaard belki mükemmel bir teknik adam değildir, ama bu manada bir semboldür..Rijkaard'ı o mevkiinin başında gören mikropların direnci geçen süreçte azalacaktır. Onların antikoru olacaktır sonuna kadar arkasında durulan Rijkaard figürü..

Bu yüzden, Adnan Polat, başkanlık geleceğini belirleyecek tarihi dönemeçte. Ya futbol zibidilerinin, Galatasaray düşmanlarının dilediğini yapıp Rijkaard'a yol gösterecek veya güveninin zedelendiğini gösterir edimlerde bulunacak.. Ya da sonuna kadar arkasında duracak.

İşte bu tercihi, Galatasaray'ın uzun vadedeki kaderine de ışık tutacak.

Öfkeliyim..

2010-04-05T22:32:00.005+03:00

Kalecilik yapmak yerine, maç sonu akıllı demeçler verince kalede kalmayı garantileyeceğini düşünen Aykut Erçetin'e..

Takımda ilk top istobunu topu 1 metre önüne sektirmeden yapamayan bir tane futbolcu olmayışına..

Çirkefliğin zıttının, kuzu olmak olduğunu sanıp, mücadele gücünü kaybeden Sabri'ye..

Göztepe'deki ilk yıllarına dönen, şaşkın, bir tane kafa topunu arkadaşına indiremeyen, gözü kapalı toplara vuran Servet'e..

Ağır, sürekli sakatlanan, belini döndüremeyen, Mehmet Yıldız gibi bir kamyona bile geçilen Hakan Balta'ya..

Başı kesik tavuk gibi sahada dolanan Barış'a..

Türkiye'de 3.lig'den yukarı seviyede oynayamayacak olan, 2 metre önüne pas verirken heyecanlanan, bir top gelirken seksen tane adım atarak pozisyon almaya çalışan acemi Mustafa Sarp'a..

Bir tane gol atamayan, bir tane asist yapamayan, orta sahada iki tane dripling yapmaktan bir şeye yaramayıp, hala beğenilen Giovanni'ye..

Senelerdir bir tane kontratak yapamayan Galatasaray futbol takımına..

Koskoca takımın başına, daha hiçbir şey başarmamış, 87'li bir veledi kaptan yapanlara..

Titrek Mehmet Topal'a..

10 maçın 9'unda farkı ikiye çıkaracak pozisyonları laubalice harcayıp son dakikaları azap içerisinde geçirtenlere..

Takımında oynayamayan, geçmişinde sakatlıklar yaşamış isimleri almayı büyük transfer başarısı sayanlara..

Sene ortasında ön liberoya transfer yapamayanlara..

Galatasaray'a bu sene mor, seneye yavru ağzı giydireceklere..

Ruhsuz, kız gibi top oynayan alayına..

ÖFKELİYİM.

Lucas Neill'i tutun, gerisini yollayın!

2010-04-05T22:23:00.003+03:00

Son dakikada gol yemişsin; bu golün de etkisiyle, maç boyu tekme atan Sivassporlu oyunculara tekme teşebbüsünde bulunmuş arkadaşın kırmızı kart görmüş; tüm Sivaslılar çocuğun üzerinde.

Takım gibi takımda ne olur? En az 7-8 kişi arkadaşını korursun. Ama bizim süt çocukları umursamaz. Sadece, daha takıma katılalı 2-3 ay olmuş delikanlı arkadaşını korumaya geliyor.

O delikanlının adı Neill. Mağlubiyete tek isyan eden, maç boyu yanında saatli bomba Servet'e rağmen, Mehmet Yıldız'la, Kamanan'la mücadele eden..

Kendi adıma bir tek sana teşekkür ediyorum Lucas Neill. Sezonun tek güzelliğisin.

Gerisi mi?

Ruhsuzlar ordusu. Süt çocukları. Bursaspor'a karşı artık bilenir, Fener'i şampiyon yaparsınız, emelinize de ulaşırsınız.

Galatasaray'ı izlediğim 23 sene boyunca, hiçbir sezon bu kadar sinirlenmedim.

Yazıklar olsun..

Toz duman içerisinde unutulan isim: Ali Turan

2010-04-05T16:30:00.005+03:00

Galatasaray son yıllarda, kendisine gelmek için bu kadar karakterli duruş gösteren bir oyuncu daha görmedi. Türk futbolunun mafyası olarak nitelendirilebilecek Süleyman Hurma'nın tüm baskılarına, son derece güçlü bir Kayseri Belediye Başkanı'nın tahmin edilebilecek duruşuna, kaptanı olduğu şehrin insanlarını karşısına alma, 6 ay boyunca oynamayıp formundan olma ve her şeye rağmen sonunda Galatasaray'ın kendisini almama riskine karşın, bu çocuk durduğu yerden bir adım geri atmadı.

Hukuki savaşını da kazandı ve Fenerbahçe maçında Ali Sami Yen'deki yerini tribünde de olsa aldı.

Galatasaray taraftarının o şanlı formayı giymek için böylesine azim gösteren oyuncuya iyi bir karşılama yapması gerekiyor. Karşılama dediğim, havaalanı rezaleti değil. İlk oynanacak maçta, ilk yapılacak antrenmanda tribünler Ali Turan diye inlemeli..

Bu, Ali Turan transferinin psikolojik yönü. Saha içi yönünden baktığımızda da senelerdir istediğim bu oyuncunun Galatasaray'a büyük katkı yapacağını düşünüyorum. En önemlisi son senelerde Galatasaray futbol takımlarının aşırı "yumuşadığı", sahada yüreğiyle mücadele eden, haksızlıklara tepki veren futbolcu adetinin azaldığı düşünülürse, Ali Turan'ın yeni bir Bülent Korkmaz etkisi yapmaması için hiçbir neden yok.

186 boyundaki, 26 yaşındaki, artık tecrübeli sayılabilecek olgunluktaki Ali Turan'ın, hem defansın ortasında, hem de sağ bekte oynayabiliyor olması da bir başka avantaj. Bana göre ülke futbolunun son yıllarda yetiştirdiği en önemli defans oyuncularından biri olan Ali'nin hakkını veren bir diğer isim ise, geçtiğimiz hafta içinde Türkiye'nin en iyi 11'ini yaparken sağ beke Ali'yi yerleştiren Diego Lugano.

Defans oyuncusu, iyi defans oyuncusundan anlar diyerek, Ali Turan'a bir kez daha gelecek sene ve sonraki yıllarda büyük hizmetler vereceğine inandığım sarı-kırmızılı forma altında başarılar diliyorum..

Dünya alem tercüman görsün: Halil Yazıcıoğlu

2010-04-04T15:52:00.003+03:00

Malum bu aralar futbol bloglarının gözde konusu Galatasaray'ın tercümanı Mert Çetin. Hemen herkes kendisinin tercümanlık yapabilecek kadar dile hakim olmadığının farkında ve söylenebilecek herşey söylendi.

O manada ben Mert Çetin'i eleştirmektense, bu işi şu anda, belki de tüm zamanlarda, en iyi yapan kişiye dikkat çekmek istiyorum.

Söz konusu kişi, Trabzonspor'un tercümanı Halil Yazıcıoğlu. İspanyolca, İngilizce, Fransızca ve Portekizce de konuşan ve diksiyonu, Türkçe'ye hakimiyeti ile dikkat çeken Yazıcıoğlu'nun sadece tercümanlıkla kalmak istemediğini Erkan Goloğlu'nun Ocak 2009'daki bu yazısından öğreniyoruz. Besbelli kendine teknik adamlık hedefi koyan Yazıcıoğlu bu anlamda başarılı olabilir mi bilmiyorum; ama şu ana dek sergilediği tercümanlık performansı anlamında ben kendisini tebrik ediyorum.

Galatasaray'da senelerdir doğru düzgün bir tercüman görememiş; Hagi'nin tercümanı Olgun Cafer'e, Gerets'in tercümanlığını da yapan Erdal Keser'e, Feldkamp'ın tercümanlığını yapan Burak Dilmen'e ve en son Mert Çetin'e dayanmış bir birey olarak, Galatasaray İletişim mezunu Halil Yazıcıoğlu'nu takımda görmek, rüya gibi olurdu diyerek sözü Halil Yazıcıoğlu'nun kendi ağzından özgeçmişine bırakayım:

"“Colman, ‘Radara yakalandım, polisle konuş’ diye beni arar”

Halil Yazıcıoğlu (24 / Trabzonspor)
-Bir yıldır Trabzonspor’dayım. Burada sekiz oyuncuya çevirmenlik yapıyorum. Alanzinho’ya Portekizce, Colman’a İspanyolca, Hırvat Cale ve Nijeryalı Promise’e İngilizce, Kamerunlu Song, Senegalli Sylva, Brundili Papy ve Gineli Yattara’ya da Fransızca tercümanlık yapıyorum.
-Galatasaray Üniversitesi İletişim Fakültesi Sinema ve Televizyon Bölümü’nde eğitim gördüm. Fransa’da Lyon Siyasal Bilimler Enstitüsü’nde yedi ay okudum. İngilizce ve Fransızca öğrenmeye Burak Bora Anadolu Lisesi’nde başladım. Dört yıl İstanbul Cervantes Enstitüsü’ne gittim, İspanyolca öğrendim. Trabzonsporluyum. Galatasaraylı olmadığım konusunda kulüpteki insanları ikna etmek için çok uğraştım.
-Futbola eskiden beri meraklıyım. Hatta üniversite döneminde Radikal gazetesinin spor servisinde üç yıl çalıştım. 2008’in başında ise Cervantes’te kültürel etkinliklere yardımcı olabilecek bir kişi aranıyordu, beni aldılar. Trabzonspor, Arjantinli oyuncu Gustavo Colman’ı transfer ettiğinde Cervantes’le iletişime geçti. İspanyolca konuşan ve futbolla ilgilenen birini arıyorlardı. Başvurdum, kabul ettiler. Bu camiada Portekizceyi bilmek şart diye düşündüm ve kendi kendime evde çalışarak öğrendim.
-Yabancı futbolculara Türkçe temel kelimeleri öğretiyorum. Cale dil öğrenmeye çok yatkın. Song, Isaac ve Faty Papy de konuşamıyor ama çoğu şeyi anlıyor.
- Colman bir keresinde beni arayıp “Evde su borusu patladı, her taraf su oldu, ne yapayım?” demişti gülerek. Çok rahattır, bu nedenle sürekli başı derde girer. Radara girer, polis çevirir. “230’la radara girdim, şu polisle konuşuver” diye de arar. Cale ve Sylva mezgiti, Colman da Akçaabat köftesini çok sever."